Rebel Souls MC (Nederlands) Book 6
Auteur
Violet Bloom
Lezers
130K
Hoofdstukken
23
Seal, lid van een hechte motorclub, wordt achtervolgd door herinneringen aan Luciana, een vrouw die hij ooit hielp ontsnappen aan gevaar. Wanneer Luciana weer opduikt met een zoon van wie ze beweert dat hij de vader is, staat Seals wereld op zijn kop. Terwijl ze oude vlammen laten oplaaien en nieuwe dreigingen het hoofd bieden, moet Seal zijn pas ontdekte gezin beschermen tegen een naderend gevaar, terwijl hij een liefde herontdekt waarvan hij dacht dat hij die voorgoed kwijt was.
Hoofdstuk 1.
BOEK 6:SEAL THE DEAL
SEAL
Ik werd wakker van het geluid van boren. Tank en de andere jongens waren weer bezig in het clubhuis, druk met de laatste klusjes.
De jongens met een vriendin of vrouw hadden mazzel. Zij konden lekker thuisblijven en hoefden niet zo vroeg op te staan. Ik had ook een huis, maar kwam er nooit. Tank had me aangeraden het te kopen, zei dat het slim was om vastgoed te hebben.
Ik hoefde me geen zorgen te maken over geld. De club zorgde ervoor dat ik de rest van mijn leven goed kon rondkomen zonder nog een cent te verdienen.
Ik stapte uit bed en liep naar de badkamer. Mijn lid stond stijf, zoals altijd als ik over haar droomde.
Luciana.
Lucia voor intimi.
Het was meer dan drie jaar geleden, maar ik kon haar maar niet vergeten. Dat zou me nooit lukken.
Onder de douche probeerde ik van mijn erectie af te komen. Ik baalde ervan om zo de dag te beginnen, mezelf aanrakend terwijl ik fantaseerde dat ze weer bij me was.
Ik had haar maar één keer gehad - nou ja, één nacht waarin we meerdere keren de liefde bedreven - maar het was genoeg om me voorgoed te veranderen.
Ik wilde geen andere vrouw. Alleen haar.
We konden ook geen contact houden.
Ik wist niet waar ze uithing, en dat vrat aan me. Ik kon haar niet beschermen. Ik had alles gedaan om haar te helpen ontsnappen aan de mannen die achter haar aan zaten - de mannen die haar vader hadden vermoord.
Die schurken waren nu weg. Ik wist dat ze Axels nummer had voor als ze ooit weer hulp nodig had. Het was niet veilig om haar mijn nummer te geven, maar ik bood het toch aan.
„Neem het,“ fluisterde ik, terwijl ik haar een opgevouwen papiertje gaf met mijn telefoonnummer er zo netjes mogelijk op geschreven.
„Dat kan ik niet,“ zei ze, haar stem trillend terwijl ze probeerde niet te huilen. „Als ik het aanneem, zal ik je altijd willen bellen. We weten allebei dat dat niet kan.“
Ze begon te huilen, en ik probeerde mijn tranen in te houden terwijl ik keek naar de vrouw die in slechts tien dagen mijn hart had gestolen.
„Alsjeblieft, Luciana,“ fluisterde ik. Ze hapte naar adem. Luciana was haar volledige naam, die ik gebruikte toen we de hele nacht de liefde bedreven.
Lucia was de naam die ze aan iedereen anders vertelde. Haar volledige naam was alleen voor iemand van wie ze hield. „Lucy,“ zei ik snel, waardoor ze even glimlachte ondanks haar verdriet.
Axel kon haar naam niet goed uitspreken en noemde haar alleen Lucy, dus ik noemde haar soms ook zo om haar te plagen.
„Luciana. Voor jou zal ik altijd Luciana zijn.“
„Wat als je me nodig hebt?“
„Ik zal je altijd nodig hebben, Reed.“ Mijn echte naam - niet Seal zoals de slechteriken me noemden, geen valse naam die ik gebruikte. De naam die mijn adoptieouders me meer dan dertig jaar geleden gaven.
„Als ik Axel niet kan bereiken, weet ik hoe ik je kan vinden,“ beloofde ze. „Ik weet dat als ik je nodig heb, ik naar je toe kan komen. Ik zal je nooit vergeten.“
Ik wilde zeggen: Ik hou van je, Luciana - voor altijd.
Maar ik kon het niet over mijn lippen krijgen. Hoe kon ik dat tegen iemand zeggen en dan voor altijd weggaan?
Dus kuste ik haar. Ik legde al mijn gevoelens in die kus, al mijn hoop voor een toekomst die we nooit konden hebben.
Toen ik stopte met kussen, waren haar ogen nog steeds gesloten. Omdat ik bang was, draaide ik me om en liet haar staan in haar nieuwe huis - het huis dat we veilig voor haar hadden gemaakt - en liep weg.
De herinnering raakte me hard, en maakte me intens verdrietig. Zelfs de herinnering aan haar achterlaten maakte mijn erectie niet minder.
Ik sloeg met mijn vuist tegen de douchewand, het kon me niet schelen of ik Brick en Bubbles in de kamer ernaast wakker maakte.
Sinds ze weer bij elkaar waren en een baby hadden, hielden ze me vaak wakker met hun geluiden. En als ze geen seks hadden, huilde Nova.
De baby mocht blijven, maar die klootzakken hadden hun eigen huis nodig. Bubbles bleef zeggen dat het bijna klaar was, maar hij leek ervan te genieten om me te irriteren.
Ik zuchtte en zei haar naam. „Luciana.“ Ik raakte mezelf aan, en stelde me voor dat het haar mond was.
Luciana was perfect. Ze had donkere ogen waar ik de eerste keer dat ik ze zag niet van weg kon kijken.
Ze was lang, bijna 1 meter 80, met zeer lange, welgevormde benen. Haar heupen waren breed en haar taille was zacht.
Ik stelde me voor hoe ik naar haar lichaam keek, beginnend bij haar voeten en omhoog langs haar benen naar haar heupen en taille tot ik bij haar borsten kwam, die klein en stevig waren, en dan verder omhoog naar haar hals.
Ik herinnerde me haar gezicht perfect - een beetje rond, met wangen die te groot leken.
Haar lippen waren vol met een diepe deuk in het midden, waardoor het leek alsof ze altijd pruilde, zelfs als dat niet zo was.
Haar ogen, dezelfde bruine kleur als de mijne, keken nerveus en bang toen we samen waren, behalve de nacht die ze met mij doorbracht.
Ik raakte mezelf sneller aan terwijl ik me de enige keer dat ik haar had herinnerde.
„Lucia, wat doe je?“ Ze kwam bij me op de grond liggen waar ik naast haar bed sliep. Het was mijn laatste nacht voordat we morgen terug zouden gaan naar het clubhuis.
„Alsjeblieft, Seal.“ Ik haatte het als ze me Seal noemde. „Ik moet me veilig voelen. Jij laat me me veilig voelen.“
De herinneringen flitsten door mijn hoofd terwijl ik mijn climax naderde. De manier waarop ik haar mijn echte naam vertelde, hoe ze die zachtjes zei toen we seks hadden.
Hoe ze me liet klaarkomen, me nauwelijks genoeg tijd gevend om eruit te trekken en op haar buik klaar te komen - de eerste keer.
Daarna stopte ik met eruit trekken, en wilde in haar klaarkomen.
Ik kwam klaar in de douche, mijn zaad spatte op de vloer en spoelde weg met het water terwijl ik zwaar ademde. Mijn penis verslapte, maar het was te laat.
Ik zou de hele dag aan haar denken, aan wat had kunnen zijn, aan wat ik had moeten opgeven toen ik haar achterliet.
Als ze me had gevraagd te blijven, dit leven achter te laten, mijn broeders en wat ik hier had, zou ik het hebben gedaan.
Mijn broeders - deze club - waren mijn familie, de enige familie die ik had sinds mijn ouders stierven en ik uit de marine werd gezet, maar ik zou het allemaal hebben opgegeven om haar tot mijn familie te maken.
Eerst dacht ik dat ik boos zou zijn over dat gevoel - iemand zo erg willen dat ik mijn hele leven voor haar zou opgeven - maar ik was niet anders dan de anderen in de club.
Prez zou ons allemaal opgeven voor Rachel, Hawk voor Charlie, Bender voor Carrie, enzovoort totdat, als de vrouwen het wilden, er geen club meer over zou zijn.
Maar dat wilden ze niet. Ze hielden van hun mannen en de club.
Die eerste keer was slechts de eerste keer die nacht. We brachten de hele nacht pratend door, hadden seks, deelden onze geheimen en dromen met elkaar tot de zon opkwam en het tijd was voor mij om te gaan.
Tegen de tijd dat ik vertrok, wist ze meer over mij dan wie dan ook in mijn leven, inclusief de geheimen die ik voor mijn broeders verborgen hield.
Ik hield toen van haar, en ik hou nog steeds van haar.
Ik zette de douche uit, stapte eruit, droogde me af en liep naakt de slaapkamer in.
Ik kon kleine Nova al horen huilen, die haar ochtendflesse wilde. Deze keer zou ik Tank en de andere vrijgezelle jongens de schuld geven die hem hielpen de verbouwing van het clubhuis af te maken.
Sinds ons gevecht met de Bratvá een paar maanden geleden was geëindigd, waren de dingen erg saai geweest. Dat zou waarschijnlijk zo blijven tot er weer een vriendin langs kwam. Die brachten altijd problemen mee van hun ex-vriendjes.
Deze problemen kwamen niet door een vriendin, maar ik gaf relaties nog steeds de schuld omdat het gebeurde terwijl Brick en Bubbles hun problemen aan het uitzoeken waren.
Relaties waren gedoe.
Ik was al jaren niet meer met een vrouw geweest, sinds Luciana, en ik wilde het ook niet omdat ik de vrouw die ik echt wilde niet kon hebben.
Toen ik bij het bargedeelte kwam, stond het ontbijt al klaar, wat betekende dat Brenda er was... of Boomer probeerde ons weer ziek te maken.
„Goedemorgen.“ Ik draaide me om en zag Brenda in de gebruikelijke booth zitten, haar baby voedend.
„Hou op met naar de borsten van mijn vrouw te kijken,“ gromde Tank, die van buiten binnenkwam en naast zijn vrouw en kind ging zitten.
„Ik keek niet.“ En dat deed ik ook niet, niet echt. Ook al keek ik naar zijn vrouw die zijn kind voedde, ik stelde me een andere vrouw en een ander kind voor.
Alle drie de zwangere vriendinnen hadden eindelijk hun baby's gekregen, allemaal binnen drie dagen van elkaar.
Het waren een paar gekke dagen geweest, vooral voor Doc en Carrie, die de baby's ter wereld brachten - nou ja, slechts twee van hen.
Liza kreeg eerder weeën dan gepland, en we dachten dat ze hier misschien moest bevallen omdat het zo snel ging. De baby bleek uiteindelijk verkeerd te liggen en ze moesten haar met spoed naar het ziekenhuis brengen.
Uiteindelijk kreeg ze haar dochter - en liet meteen haar eileiders afbinden omdat Hands' sterilisatie blijkbaar niet had gewerkt aangezien ze weer zwanger was geraakt. Ze noemden haar Shana.
Rachel kreeg haar tweede zoon, een kleine jongen die precies op zijn grote broer leek.
Zij en Prez noemden hem Blade - Prez' oude bijnaam - wat beter was dan Storm, maar ook... niet geweldig. Storm en Blade?
Wat maakt het uit - het waren mijn kinderen niet, ik hoefde niet met hun namen te leven. Ze zouden niet eens bijnamen nodig hebben als ze opgroeiden.
Brenda kreeg als eerste haar baby na ons gevecht, en beviel van een kleine jongen met felrood haar. Ze noemden hem Sin.
Geen van deze kinderen zou ooit normale namen hebben.
Ja, ik stelde me een ander kind voor, want er was geen manier waarop mijn kind ooit rood haar zou hebben. Niet met mijn Koreaanse achtergrond, en zeker niet met Luciana en haar Mexicaanse achtergrond erbij.
Even dacht ik na over hoe onze kinderen eruit zouden zien - bruine huid met warme tinten, donkerbruine ogen en warrig donker haar. Ik hoopte dat het krullend zou zijn zoals het hare.
Maar dat zou nooit gebeuren.
Ik pakte wat ontbijt en negeerde Tanks boze blikken over zijn vrouw.
Het geluid van de verbouwing ging nog steeds door nadat ik klaar was met eten, dus ging ik naar buiten om te kijken of ik kon helpen.
Ik vond Boomer, Ink en Echo die een kogelvrij raam in een van de benedenslaapkamers aan het zetten waren. Het was een van de laatste die nog vervangen moest worden.
Het was slechts een van de weinige veranderingen die te laat kwamen, maar we hadden het druk gehad.
De vele vriendinnen die de afgelopen drie jaar in het leven van de club waren gekomen, hadden alles stilgelegd terwijl er overal om ons heen gekke dingen gebeurden.
De achterkant van de club was ook versterkt en de vluchtroute verbeterd. Het hek was hoger gemaakt en had elektriciteit aan de bovenkant.
Het kleine gebouw waar we gevangenen vastketenden was versterkt en het was makkelijker gemaakt om mensen vast te ketenen. Diesel was de meest recente die daar hing, maar hij zou niet de laatste zijn.
„Hulp nodig?“ vroeg ik.
Echo draaide zich boos naar me om. Hij had een joint in zijn mond, zoals altijd, vooral als hij achter zijn laptop zat of zich in zijn kamer verstopte om urenlang te doen wat hij ook deed.
Hij had waarschijnlijk zelfs een joint in zijn mond als hij meerdere vrouwen mee naar zijn kamer nam.
Zweet druppelde over zijn donkerbruine huid. Hij stak zijn middelvinger naar me op, de ringen aan zijn vingers glinsterden in het zonlicht.
Echo was de magerste van ons en was slecht in schieten, maar hij was erg goed met computers, wat de reden was dat Hawks vader hem had gerekruteerd toen hij nog de leider was.
De vrouwen hielden van hem, en hij hield van de vrouwen. Ik had gehoord hoe ze praatten over zijn tongpiercing en wat die kon doen.
Ik vroeg me af hoe Luciana een klein stukje metaal op mijn tong zou hebben gevonden terwijl ik haar likte.
Ik schudde mijn hoofd en keek toe hoe ze werkten, blij dat ik geen zwaar werk meer hoefde te doen.
Toen het raam op zijn plaats zat, controleerden ze hun werk en gingen naar binnen.
Ik bleef buiten en rookte een sigaret, iets wat ik Luciana had beloofd te stoppen. En ik was gestopt - grotendeels. Het was nog steeds iets wat ik deed als ik nerveus was.
Ik ging weer naar binnen en ging in de booth zitten bij Doc, die over zijn koffie naar me knikte.
Minuten later leek het alsof iedereen in de club door de deuren naar binnen liep, met hun vele kinderen. Het geluid werd veel luider toen de kinderen begonnen rond te rennen.
Petra hield Carries hand vast terwijl Bender achter hen liep. Petra klemde zich aan Carrie vast alsof ze zou kunnen verdwijnen.
Sinds haar moeder was overleden, was ze in Carries armen gekropen en had haar nieuwe moederfiguur eigenlijk nooit meer losgelaten, bang om haar te verliezen. Ze noemde Carrie nog geen mama, maar ik dacht dat dat snel zou komen, en kort daarna zou Bender papa worden.
Bubbles en Brick kwamen binnen, Bubbles gaf Nova een fles. Ze wisten nog steeds niet haar echte leeftijd of verjaardag, of eigenlijk iets over haar, maar ze hielden van haar en schatten dat ze nu ongeveer negen maanden oud was.
Haar oogkleur was kort nadat ze haar vonden veranderd, en Carrie - onze verpleegster en babyexpert - zei dat dat meestal rond de zes maanden gebeurde. Dus dat besloten ze, en kozen een willekeurige dag als haar verjaardag.
Zoveel verdomde kinderen.
We hielden nog steeds feesten, en het clubhuis ging nog steeds op vrijdag- en zaterdagavond open voor iedereen om extra geld te verdienen, maar het was anders met al die kinderen die rondliepen.
En ik zou nooit bijdragen aan de groep kinderen, omdat ik de enige vrouw die ik als moeder van mijn kind zou willen niet kon hebben.
„Zin om te rijden?“ vroeg Doc.
Ik knikte en stond op.
Het plezier van rijden was het enige wat het verliezen van Luciana me niet had afgenomen.
En dat was alleen omdat ik nooit de kans had gekregen om haar achterop mijn motor te zetten.
