Wild
Auteur
Kristen Mullings
Lezers
🔥19,5M
Hoofdstukken
104
Proloog
Hij hield mijn haar vast en trok me dicht tegen zich aan. Mijn rug raakte het bureau. Ik was kletsnat.
Hij keek me recht aan en draaide me om zonder iets te zeggen. Onze lichamen bewogen in stilte samen.
Hij duwde me ruw voorover over het bureau. Dat maakte me nog geiler. Ik voelde zijn harde lid tegen mijn billen.
Ik kreunde zacht van genot. Toen gleed hij langzaam met zijn stijve in mijn natte opening.
Elke beweging bracht me dichter bij een hoogtepunt. Hij begon in een gestaag ritme te stoten. Mijn tenen krulden en ik klemde me hijgend vast aan de randen van het bureau.
Ik schreeuwde het uit en viel toen met een harde klap van zijn bureau af op de grond!
'Sage! Word wakker! Lig nu niet over meneer Heinrich te dromen!' fluisterde ze dringend.
Ze keek snel om zich heen of iemand me had gehoord praten in mijn slaap over hem.
'Kom op,' zei ze en duwde me zo hard dat ik van mijn stoel op de grond viel.
Ik lag op de vloer voor Ronnie. Ze ging snel in mijn stoel zitten en boog zich grijnzend naar me toe.
Ze stak haar hand uit om me overeind te helpen. Ik moest lachen. Maar de droom voelde zo echt dat ik nauwelijks glimlachte.
Ik kreeg kippenvel en rilde even bij de gedachte... Ik zuchtte.
Ronnie's lach werkte aanstekelijk. Ze probeerde haar lachen in te houden. Haar gezicht was rood van het harde lachen.
Tot ze abrupt stopte. 'Schat, dit is echt geen goed moment hiervoor,' zei ze met een hikje.
Ze stond op, haakte haar arm in de mijne en trok me snel mee naar haar kantoor.
'Ik had dit echt nodig. Mijn hoofd bonkt. Ik sta onder zoveel stress. Hoe kun jij ontspannen met al dit drukke werk?'
Ronnie wuifde terwijl ze de deur sloot. Ik ging zitten in de stoel voor haar bureau.
'Zie je de wallen onder mijn ogen niet? Je hebt me net wakker gemaakt uit mijn enige pauze.'
Ronnie glimlachte. 'Kijk, we matchen,' zei ze wijzend onder haar ogen.
Ze ging achter haar bureau zitten, klaar om aan het werk te gaan. Een echte baas.
'Ben je er klaar voor?' vroeg ik.
'Ja. Maar onthoud dat jullie pas binnenkomen nadat meneer Heinrich en ik de klanten hebben voorbereid. Oké?'
Ik knikte. Ik probeerde me voor te bereiden op de vergadering die we met hem zouden hebben... Ik dacht iets te veel aan hem.
'Is hij echt hier?'
'Ja. Ik zag hem vanochtend toen ik binnenkwam. Nou ja, niet echt. Ik zag zijn auto, dus hij is waarschijnlijk hier.'
Ik zuchtte en Ronnie keek me streng aan. Ze wist dat ik stoute gedachten had.
'Au!' ze gooide de nietmachine naar me toe. Die raakte hard mijn schouder.
'Je hebt geluk dat het bureau tussen ons in staat,' zei ik.
'Concentreer je,' zei ze terwijl ze me doordringend aankeek. Toen keek ze weer naar haar aantekeningen op de computer.
We maakten onze notities in orde en liepen naar het einde van de kleine kantoren in de grote ruimte.
Het kantoor waar onze managers en leiders meestal vergaderden was op de negentiende verdieping. Ons gebouw heeft twintig verdiepingen.
Onze afdeling zat op de achttiende verdieping. Aan de andere kant van onze afdeling was de gang die naar vier liften leidde.
Ronnie en ik liepen van blauw tapijt naar glanzende marmeren vloer die onze pumps met 10 centimeter hoge hakken deed klikken.
Bij de lift aangekomen drukte ik op de knop voor onze verdieping en wachtte tot de lift kwam.
Ik voelde me nerveus en opgewonden toen we instapten. Ik drukte op de knop met het nummer negentien erop, die rood oplichtte onder mijn vinger.
Ik bekeek mezelf aandachtig in de glanzende wanden, streek mijn lange zwarte haar achter mijn oren, fatsoeneerde mijn lichtroze blouse en maakte de tweede knoop van boven los om een klein beetje decolleté te laten zien, wat ik niet veel had.
Mijn handen streken de kreukels glad in mijn strakke, knielengte, lichtgroene rok en ik trok de split aan de achterkant recht.
De lange zwarte kousen pasten bij mijn zwarte pumps, zwart leren horloge en de dunne riem om mijn middel met de kleine gouden gesp.
De liftrit leek eindeloos te duren. Ik begon van het ene been op het andere te wiegen.
Donkere ogen keken me aan. Ik zag Ronnie vanuit haar ooghoeken naar me kijken.
'Hou daarmee op,' zei ze zachtjes. Ik stopte met bewegen en gaf haar in plaats daarvan een nerveuze glimlach.
We keken weer naar de deuren voor ons. Toen hoorde ik: 'Je doet het weer,' zei Ronnie geïrriteerd.
Ik stopte meteen. De lift stopte toen, waardoor mijn hart sneller ging kloppen.
De deuren gingen open en daar stond hij, meneer Heinrich, onze baas, in een donkergrijs pak dat strak om zijn gespierde lichaam zat.
Zijn handen zaten in zijn zakken, waardoor de stof strak om zijn benen spande. Hij droeg glanzende zwart leren nette schoenen.
Zijn jasje stond open en zijn hoofd was perfect kaal geschoren. Zijn haar was deze keer niet kort.
Hij had het niet laten groeien zoals hij meestal doet als hij weg is geweest. Ik vind het mooi.
Het staat hem goed door zijn scherpe jukbeenderen te accentueren en zijn gezicht er aantrekkelijk uit te laten zien. Hij was absoluut zeer mannelijk.
Ik slikte moeizaam. Mijn keel deed pijn daarna. Ik slikte nog een keer om het beter te laten voelen.
Hij stond daar met half gesloten lichtblauwe ogen die recht in de mijne keken. Ik probeerde zijn blik te beantwoorden.
Hij deed een stap naar voren en al mijn kracht verdween toen ik zijn geur rook, mijn geur op hem. YSL Libre.
Mijn ogen werden groot van verbazing. Ik kon me niet bewegen. 'Verdorie.'
Het woord ontsnapte voordat ik het kon tegenhouden. Ik sloeg meteen mijn hand voor mijn mond want we waren niet alleen.
Hij had twee andere mensen bij zich. Ze keken me afkeurend aan, maar zijn gezichtsuitdrukking veranderde niet.
Hij trok zich niets aan van mijn vloek. Een elleboog prikte hard in mijn zij, als herinnering dat ik net had gevloekt voor mijn baas!
Potverdorie! Mijn wangen werden rood en mijn handen werden klam toen hij een wenkbrauw optrok en even glimlachte, maar het verdween snel.
Mijn hele lichaam werd slap toen ik dat zag. Ik kreeg het bloedheet. Ik merkte dat ik mijn klamme handen afveegde aan mijn rok.
Ik probeerde zo goed mogelijk kalm te blijven. In plaats daarvan schraapte ik mijn keel. Ik schaamde me dood.
'Juffrouw Beauchamp, juffrouw Sauvignon,' begroette hij ons met zijn diepe stem met accent. Ik begon weer aan hem te denken.
Ik voelde zijn blik op me nadat hij en zijn collega's om ons heen waren gelopen om achter ons in de lift te gaan staan.
Dit deed me afvragen, als ik al zo reageerde op zijn stem, wat zou er dan gebeuren als hij me deze keer weer zou aanraken?
Ik haalde diep en beverig adem om mijn hoofd vrij te maken van deze sterke gevoelens en gedachten. Het leek te helpen, maar er was één probleem: ik rook zijn heerlijke geur.
Ik kon mijn parfum nog steeds op hem ruiken. Ik weet niet of hij voor het werk wijn had gedronken of op kantoor, maar het mengde goed met mijn parfum dat hij op had.
Ik draaide me een beetje om en opende mijn bruine ogen om te zien dat hij me aandachtig observeerde. Hij stond tussen zijn collega's in.
Dit gaf ons wat ruimte van de spanning die tussen ons opbouwde. 'De vergadering zal op de twintigste verdieping plaatsvinden, juffrouw Beauchamp,' pauzeerde hij voordat hij verder ging.
'Juffrouw Sauvignon, ik wil je daarna spreken.'
Mijn maag draaide om, maar op de een of andere manier vond ik de kracht om mijn hoofd rechtop te houden. 'Ja, meneer Heinrich,' zei ik.
