Saga van broederschap deel 1 - boek 2: Aas van schoppen
Auteur
Jassy Doe
Lezers
16.2K
Hoofdstukken
38
Het tweede boek in de Mc No Limits-serie.
Boek twee: Ace of Spades Na het bevrijden van de vrouwen uit de handen van mensensmokkelaars, krijgt Ace de kans om een van de slachtoffers te helpen. De jonge vrouw die hij heeft gered verkeert in grote nood en is mogelijk van grote waarde voor de club. Zonder het te weten, besloot hij haar te helpen op het moment dat zij alle hoop had verloren.
Hoofdstuk 1: De wake
ACE
De brandende punt van mijn sigaret gloeide op in de avondschemering. Ik leunde tegen mijn motor. Achter me voelde ik het vertrouwde, veilige huis. Dit was al wekenlang mijn vaste post.
Aan de overkant van de straat ging de deur krakend open. Mijn broer, King, kwam naar buiten uit de tattooshop van Storm. Hij had zijn arm om zijn ol’ lady, Ivy, geslagen. Ze gaven elkaar een snelle, stevige knuffel. Daarna staken ze de weg over naar mij.
„Hoe gaat het met haar?“ Ivy’s stem klonk zacht. Haar blik dwaalde af naar het enige verlichte raam.
Ik nam een laatste trekje en trapte de sigaret uit onder mijn laars. „Hetzelfde. Absoluut geen verandering.“
„Is mam nog bij haar?“ Kings vraag klonk zacht. Zijn ogen zochten de mijne.
Ik knikte en haalde een hand door mijn toch al warrige haar. „Ze wilde alleen zijn. Daarom is Alice weggegaan. Ik denk dat mam misschien tot haar door kan dringen.“
Hij gromde instemmend. Zijn bezorgde ogen gleden over mijn gezicht. „Je moet wat gaan slapen. Je ziet er niet uit.“
„Ja hoor.“ Het woord klonk leeg.
Ze liepen samen weg naar hun eigen huis. Ze vormden echt een sterk team. Ik keek ze na, met een leeg gevoel in mijn borst.
Aidan had zijn ware liefde gevonden in Ivy. Ze zat vol passie en kracht. Ze was onze chaotische wereld binnengestapt alsof ze ervoor geboren was. Toen hij haar zijn ol’ lady noemde, wist ik dat hij de ware had gevonden. Hij verdiende die rust.
Samen met Alice en mijn moeder had ze de nieuwe vrouw onder haar hoede genomen. Hun doel was simpel: zorgen dat ze zich veilig voelde.
Misschien zouden ze dan achter haar naam komen. Dan kon Tom, de onderzoeker van onze club, uitzoeken of zij de vrouw was die hij zocht... of een gevaar voor onze groep.
Ik zag de enorme vriendelijkheid in hun ogen. Ik hoorde hun zachte woorden en zag hun eindeloze geduld. Maar vanaf mijn plek keek ik naar de schim in dat raam boven. Ik wist dat het nog een heel moeilijke weg zou worden.
De herinnering aan hoe we haar vonden, stond in mijn geheugen gegrift. Tijdens de inval bij de mensenhandelaren trapten King en ik de laatste deur in.
De tante van Ivy zat onder de tranen. Ze had met een trillende vinger naar de hoek gewezen. De lucht in die kamer stonk enorm naar bloed en wanhoop. Zij zat op haar knieën. Haar magere lichaam hing aan een touw. Dat was boven haar hoofd aan haar polsen vastgebonden.
Ze hing er slap bij. Haar donkere haar viel als een gordijn over haar gezicht. Ze droeg alleen een kapot shirt en haar ondergoed. Mijn mes maakte een scherp geluid toen ik het touw doorsneed.
Ze stortte in mijn armen en voelde zo licht als een veer. Op dat moment zag ik haar rug door de gescheurde stof heen. Het was een vreselijk aanzicht vol open striemen en opgedroogd bloed van een zweep. „Fucking shit,“ ademde ik uit. De woorden klonken harder dan de bedoeling was.
Er ontsnapte een zacht gekreun aan haar lippen toen ik haar beter vasthield. Ik lette goed op dat ik haar wonden niet raakte. Haar hoofd viel naar achteren, waardoor haar haar opzij viel. Haar ogen vonden de mijne. Het was niet de bijzondere amberkleur die me raakte. Het was de pure angst in haar blik. Het was een enorme paniek waarvan mijn bloed stolde.
„Je bent veilig. We zijn van de FBI,“ zei ik. Ik hoopte dat die leugen haar wat troost zou bieden.
Ze jankte alleen maar zachtjes. Ze kromp ineen voor de zwarte bivakmuts die mijn gezicht verborg. Het masker was nodig. Toch voelde het op dat moment alsof ik haar nog banger maakte.
Ik droeg haar naar buiten, naar de SUV met de draaiende motor. Ink en Gears stonden daar al te wachten. King liep vlak achter me met de tante van Ivy. „We moeten weg. Rijden!“ snauwde hij.
Ik legde haar op de achterbank. Ik sloeg een ruwe deken om haar trillende lichaam heen. Tijdens de rit viel ze steeds flauw. Haar ogen gingen een paar keer open. Elke keer zette ik me schrap voor vragen of paniek. Maar er kwam niets.
Ze trok de deken alleen maar strakker om zich heen. Haar stilte was luider dan welke schreeuw dan ook.
Toen we het terrein van de club opreden, was de kliniek een plek vol drukte. Mam en Alice waren al bezig om de gewonden op te vangen.
Ik deed de autodeur open en haar ogen keken me direct weer aan. Ze zei niets, maar de angst hing zwaar in de lucht tussen ons. „Ik breng je naar de kliniek. Onze dokter zal voor je zorgen,“ zei ik met een zachte stem.
Maar het geluid van Ivy en haar huilende tante, die vlakbij in elkaars armen vielen, liet haar schrikken. Haar hele lichaam verstijfde.
Ik tilde haar weer op. Ze was zo licht dat ik naar beneden moest kijken om zeker te weten dat ik haar nog vast had. Ze verstopte haar gezicht in mijn borst om te ontsnappen aan de wereld. Ik voelde haar hete tranen op mijn hesje. Ze trokken schone lijnen door het vuil op haar wangen.
„Doc, ze is gewond,“ vertelde ik hem, terwijl ik haar op de behandeltafel legde.
Hij knikte. Hij trok zijn bivakmuts af en ruilde zijn hesje in voor een jas. Mam verzekerde hem dat zij en Alice voor de andere drie vrouwen zorgden. Ik wilde een stap naar achteren doen, maar haar hand schoot naar voren. Haar vingers klemden zich met verrassend veel kracht om mijn onderarm.
Haar grote, paniekerige ogen schoten van mij naar Doc. Ze keek naar zijn getatoeëerde armen en hoe groot hij was. De rustige vrouw was verdwenen. Ze veranderde in een bang dier in het nauw. Ze begon te gillen met een rauw, doodsbang geluid. Het ging door merg en been terwijl ze wild om zich heen sloeg op het bed.
„U moet kalmeren, mevrouw. U doet uzelf alleen maar pijn.“ Doc probeerde het met een rustige stem. Het leek echter alsof hij niet eens in de kamer was.
Ik kwam dichterbij en probeerde haar te kalmeren. Ze schudde wild met haar hoofd en duwde me weg. Haar bange blik was gericht op iets achter me. Ik draaide me om en zag net op tijd hoe Doc een naald in haar arm prikte. De energie stroomde meteen uit haar weg. Haar ogen draaiden weg en ze viel slap terug op het kussen.
„Ik moest wel, Ace. Ze scheurde haar rug helemaal kapot,“ zei Doc met zijn hand op mijn schouder.
Ik knikte alleen maar. Mijn kaken stijf op elkaar geklemd van de pijn. Ik was blij dat ze buiten bewustzijn was terwijl hij werkte. Ik bleef bij hem en gaf hem medische spullen aan. Mijn maag draaide om toen ik zag hoe erg ze eraan toe was.
Snijwonden, brandplekken van sigaretten... en dan haar rug. Doc stopte even. Hij haalde diep en rustig adem. Daarna begon hij aan het precieze werkje om de kapotte huid schoon te maken.
„Ik moet je moeder halen. Zij moet nog...“ Hij maakte zijn zin niet af. Zijn blik zakte naar haar benen. Daarna keek hij weg en schudde zijn hoofd. „Verdomme toch.“
Hij liep de kamer uit. Een koude angst nam bezit van me.
Mam kwam even later binnen. Ze had een kleine, medische tas in haar handen. De verkrachtingskit. Het besef raakte me als een harde klap. Ze hadden haar verkracht.
De woede brandde als heet vuur in mijn aderen. Ik had al die klootzakken stuk voor stuk moeten vermoorden.
Ik verliet de kamer voordat de muren op me af kwamen.
Later aan de bar van het clubhuis dronk ik een glas whisky in één brandende slok leeg. Mijn vader zat naast me. Zijn aanwezigheid werkte zoals altijd kalmerend. „Gaat het, jongen?“
Ik schudde mijn hoofd. Ik kon de juiste woorden niet vinden. Hij legde een zware hand op mijn schouder. We hadden wel eerder slechte dingen gezien. Maar nog nooit zoiets als dit.
De volgende dag bracht ik door op de trap van het clubhuis. Mijn ogen bleven strak gericht op de deur van de kliniek. Haar bange ogen stonden in mijn geheugen gegrift. De wereld om me heen draaide door. Tom haalde de andere vrouwen op. King liep een ronde over het terrein met de vader van Ivy. Maar ik zat nog met mijn gedachten vast in die kamer bij haar.
Na Church, de vergadering waar King de regels voor de lockdown besprak, was de spanning om te snijden. Hij had het ook over de informatie die zij mogelijk had. Ik zag Ivy, Alice en Drew praten. Ik gaf ze alleen een strakke glimlach en ging weer terug naar mijn plek op de trap.
Mijn moeder kwam eindelijk uit de kliniek. Ze stak een sigaret op. Daarna zwaaide ze naar me om te komen.
„De kliniek helpt haar niet,“ zei ze met een vermoeide stem. „We moeten haar naar het veilige huis verplaatsen. Ik denk dat ze begrijpt dat ze nu veilig is, maar ze heeft rust nodig. Jij kunt me helpen om haar ernaartoe te dragen. Misschien kun je jezelf deze keer goed voorstellen, zonder het masker.“ Ze keek me met een blik vol betekenis aan. „Jij bent haar redder, Ace. Misschien zal ze dan niet zo bang voor je zijn.“
Ik liep achter mam aan de kamer in. De vrouw zat rechtop in bed. Haar amberkleurige ogen volgden elke beweging die ik maakte toen ik binnenkwam. Ze keek van mijn laarzen, omhoog langs mijn cut. Uiteindelijk bleef haar blik rusten op mijn gezicht. Er veranderde iets in haar uitdrukking. De spanning rond haar ogen werd zachter.
„Ik ben...,“ begon ik.
„Ace,“ fluisterde ze. Haar stem klonk breekbaar en zacht.
Mijn adem stokte in mijn keel. Ze kende mijn naam. Ze keek naar beneden naar haar handen. Ze draaide zenuwachtig aan de deken.
Mam gaf me een kleine, aanmoedigende glimlach. „Ace en ik brengen je nu naar je eigen huis. Je eigen kamer. Jouw sleutel... weet je nog?“ herinnerde mam haar.
„En muziek?“ vroeg ze. Er klonk een sprankje hoop in haar stem.
„En muziek, lieverd. Zoals beloofd,“ antwoordde mam zachtjes.
Mijn keel kneep samen. Ze was zo hartverscheurend kwetsbaar. Toen ik haar optilde, vertelde ik haar elke stap die ik nam. „Oké, ik ga je nu oppakken. Heel rustig aan.“
Ze verstijfde, maar haar ogen bleven me strak aankijken. In het veilige huis schoten haar ogen alle kanten op. Ze nam de nieuwe omgeving in zich op zonder een woord te zeggen.
Mam sloeg de dekens terug. Ze schudde de kussens op voordat ik haar neerlegde. „King zal mannen bij het huis zetten om de wacht te houden, dus schrik niet als...,“ legde mam uit.
„Nee!“ Het woord kwam er scherp en angstig uit. „Geen mannen.“
Ik stopte in de deuropening en draaide me om. Ze keek me strak aan met een smekende blik.
Mam keek van haar naar mij. „Moet Ace dan bij de deur de wacht houden?“
Ze bleef me alleen maar aanstaren. Het was een stilzwijgend antwoord.
„Ik blijf vlak buiten de voordeur,“ zei ik met een lage en stevige stem. „Er komt niemand binnen. Niemand zal je pijn doen. Dat beloof ik.“
Ze gaf een klein, bijna onzichtbaar knikje. Haar ogen zakten weer naar haar handen.
En dus nam ik mijn post in. Als ze zich door mijn aanwezigheid aan de andere kant van die deur ook maar een beetje veiliger voelde, dan zou ik daar blijven zitten tot het einde van de wereld.
