Geheimen
Auteur
S. Fern
Lezers
410K
Hoofdstukken
25
Shay's dromen om arts te worden zoals haar vader en broer worden op één noodlottige avond aan diggelen geslagen, maar ze gebruikt de daaruit voortvloeiende bekendheid om haar leven opnieuw op te bouwen en wordt een succesvolle Instagram-model en kledingontwerpster. Ze is altijd open geweest over haar plannen om maagd te blijven tot het huwelijk, maar wanneer ze Ethan ontmoet, een notoire rokkenjager, stelt hij haar vastberadenheid op de proef. Zullen de geheimen die hen samenbrachten hen uit elkaar drijven?
Leeftijdsclassificatie: 18+.
Hoofdstuk 1
SHAY
Met een piep in haar oren wankelde Shay haar auto uit. Ze probeerde haar evenwicht te vinden. Haar ogen werden groot toen ze de andere auto van de botsing zag. Hij lag ondersteboven, slechts een paar meter bij haar vandaan.
Ze strompelde naar de andere auto toe. Ze hurkte neer om te kijken of de bestuurder in orde was. Het was een vrouw, en ze had een wond aan haar hoofd.
Het gesuis in haar eigen oren was nog niet gestopt. Ze kneep haar ogen tot spleetjes en knipperde snel. Ze probeerde weer scherp te kunnen zien.
„Mevrouw, bent u in orde?“ zei ze, terwijl ze de aandacht van de vrouw probeerde te trekken. Shay sloot even haar ogen. Ze voelde een kloppende pijn in haar hoofd terwijl de piep in haar oren minder werd.
„Mevrouw?“ herhaalde ze. Ze pakte de hand van de vrouw en kneep er zachtjes in. De hand voelde koud aan. Haar blik gleed naar de achterbank om te kijken of er nog iemand in de auto zat.
„Gaat het met u?“ riep een stem achter haar.
„Er zit iemand in!“ probeerde Shay te schreeuwen—ze hadden hulp nodig!—maar er kwam alleen een schor geluid uit haar keel.
„Ik heb 112 gebeld. Ze zijn onderweg,“ vertelde de andere persoon, een oudere vrouw. Daarna hielp ze Shay overeind.
Shay knikte en de vrouw keek haar strak aan.
„Lieverd, ga even zitten,“ zei de vrouw terwijl Shay bleef knikken.
Shay liep naar de stoeprand en ging zitten. Ze staarde naar de auto's voor zich. Ze had geen idee hoe het was gebeurd. Alles was zo snel gegaan.
Haar ogen vulden zich met tranen toen ze dacht aan de koude hand van zojuist. Ze had een rotgevoel in haar maag. Ze vreesde het ergste.
Toen de piep in haar oren minder werd, keek Shay naar de andere kant van de weg. De oudere vrouw keek haar heel even aan en keek toen snel weg.
Shay voelde zich niet goed over de hele situatie. Ze draaide zich om en moest overgeven in het gras achter zich.
Ze wist niet hoe lang ze op de stoeprand had gezeten. Ze keek toe hoe de vrouw van daarnet de andere bestuurder hielp. Ze wist niet goed wat er gebeurde. Het enige wat ze kon doen was bidden.
De harde sirenes klonken precies toen het begon te regenen. Er ontstond een file achter het ongeluk. Shay boog haar hoofd, terwijl de tranen over haar gezicht stroomden.
Zwaaiende rode en blauwe lichten verschenen vlak nadat de ambulance was gestopt. Ambulancebroeders renden naar de andere bestuurder. De politie leidde het verkeer om en praatte met de oudere vrouw.
„Mevrouw?“ Een politieagent probeerde Shays aandacht te trekken.
„Mmhmm?“
„Laten we de ambulancebroeders even naar u laten kijken,“ zei de agent. Hij pakte haar arm vast en hielp haar overeind. Een broeder zag hen en rende naar haar toe. Daarna sloeg hij een deken om haar heen.
Ze hielpen haar om achter in de ambulance te gaan zitten. Toen besefte ze dat er twee verschillende ambulances waren. Ze staarde recht voor zich uit. De broeders verzorgden haar wond en controleerden haar hartslag en bloeddruk.
Ze had de broeders niet nodig om haar te controleren. Het ziekenhuis ook niet. Ze studeerde geneeskunde, en haar broer en vader waren allebei arts. Ze wist wat ze voelde. Ze was in shock en had waarschijnlijk een lichte hersenschudding.
„Weet u wat uw naam is?“ vroeg een van de broeders.
„Shay Zaia Haze,“ antwoordde ze.
„Weet u welke dag het is?“
„Ik weet mijn naam, mijn leeftijd en welke dag het is. Ik heb een lichte hersenschudding en ik ben in shock. Ik zie goed, alleen een beetje wazig. De piep in mijn oren is gestopt,“ zei ze. De broeder keek haar verrast aan.
Hij stelde daarna nog wat standaardvragen. Shay beantwoordde ze zo snel mogelijk. Ze was met haar hoofd nog steeds bij het ongeluk. Ze maakte zich grote zorgen om de andere bestuurder.
„Mevrouw Haze?“ riep een agent die naar haar toe liep.
Hij was de knapste politieagent die ze ooit had gezien. Hij was waarschijnlijk maar een paar jaar ouder dan zij. Ze las zijn naambordje—Agent Van Acker.
De agent noemde haar naam nog een keer.
„Ja?“ zei ze, terwijl ze de deken strakker om zich heen trok.
„Ik ben agent Van Acker, maar zeg maar Adam. Kunt u vertellen wat er is gebeurd, mevrouw Haze?“
„Zeg maar Shay,“ stelde ze voor. Ze keek nog steeds recht voor zich uit. Ze zag hoe de broeders met het lichaam bezig waren. Ze bevestigden dat de vrouw dood was. Shays maag draaide zich om.
„Kun je me vertellen wat er is gebeurd, Shay?“ vroeg agent Adam opnieuw.
„De Tesla kwam uit het niets. Het volgende moment stond de auto stil en had ik een piep in mijn oren.“ Ze viel even stil en keek de knappe agent in de ogen. Ze slikte even, terwijl er tranen over haar wangen rolden. „Ik denk dat ik haar heb gedood.“
De volgende minuten gingen snel voorbij. Shay sloot zich af voor haar omgeving en staarde naar de grond.
Toen ze opkeek, zag ze de broeders het gezicht van de overledene bedekken. Daarna tilden ze het lichaam op en namen ze het mee. Het ging harder regenen terwijl de andere agenten het ongeluk onderzochten.
„Shay, we moeten je nu meenemen naar het bureau,“ vertelde agent Van Acker haar. „Je wordt aangeklaagd. Maar ik zal je geen handboeien omdoen als je rustig met ons meegaat.“
Ze knikte en klom langzaam uit de ambulance. Ze liet de jas los. De agent begeleidde haar naar de politieauto.
Ze voelde zich verdoofd toen ze op de achterbank stapte. Toen zag ze de tralies tussen de voor- en achterbank. Ze voelde zich meteen opgesloten. Ze deed haar ogen stevig dicht en lette op haar ademhaling.
Ze hoorde stemmen voorin de auto. Ze wist daardoor dat ze niet alleen was. Ze leunde met haar hoofd tegen het koude raam. Ze vroeg zich af wat er was overgebleven van haar gezellige avond.
De avond was geweldig begonnen. Ze had tijd doorgebracht met haar tweelingzus en ze had het naar haar zin gehad. Shay liet zich bijna nooit zomaar gaan. Haar leven bestond vooral uit studeren en haar modellenwerk op Instagram.
Haar tweelingzus, Sky, was het tegenovergestelde. Zij feestte elke dag, gebruikte drugs en sliep met iedereen. Shay was nog maagd. Ze bewaarde zichzelf voor de man met wie ze zou trouwen.
Met haar geverfde, platinablonde haar en vlotte persoonlijkheid viel Sky heel erg op. Shay was het gewone meisje, altijd stilletjes.
Toch schaamde ze zich niet voor haar lichaam. Dat was een van de weinige dingen die ze gemeen had met haar zus. Behalve dan dat ze een eeneiige tweeling waren.
Shay studeerde bijna elke dag. Maar ze had ook een carrière opgebouwd als Instagram-model. Ze kreeg veel volgers door haar uitdagende foto's. Ze werkte ook samen met een paar bedrijven om reclame te maken.
Sky wist niet zo goed wat ze met haar leven aan moest. Ze reisde al een paar jaar de wereld rond. En elke keer als ze terugkwam, greep Shay de kans om tijd met haar tweelingzus door te brengen.
Ze zagen elkaar niet zo vaak. Ze hadden allebei andere interesses. Maar één ding hadden ze wel gemeen. Ze waren allebei niet bang om te zeggen wat ze dachten.
Veel mensen dachten dat Shay verlegen was. Maar dat was niet zo. Net als haar broer zat ze op de debatclub. Ze was heel goed in cheerleaden en ze was niet bang om voor een groep te praten.
Eigenlijk was Shay de durfal en Sky de verlegen meid. Sky deed dan wel wild, maar ze vond het moeilijk om over haar gevoelens te praten. Ze verstopte zich altijd voor haar emoties. Ze had zelfs last van plankenkoorts.
Op school kon niemand hen echt uit elkaar houden. Daarom verfde Sky nu haar haar. Ze vonden het leuk om een tweeling te zijn, maar ze haatten het om met elkaar verward te worden. Ze wilden allebei zichzelf zijn.
De avond was begonnen met een etentje en daarna drankjes. Ze waren samen aan het feesten om bij te praten. Dit deden ze altijd zo. Dat begon toen hun moeder hen meenam om te drinken op hun achttiende verjaardag.
Ze had hen kennis laten maken met cocktails en verteld wat ze niet moesten drinken. Ze vonden de relaxte houding van hun moeder heel fijn.
Maar Shay dronk alleen als Sky erbij was. De waarheid was dat Shay de smaak van alcohol vies vond. Ze hield er niet van hoe het brandde in haar keel. En ook niet van hoe ze ernaar rook.
Shay voelde een hobbel op de weg en deed haar ogen open. Ze besefte dat de auto reed. Ze keek in de achteruitkijkspiegel en haar blik kruiste die van agent Van Acker. Hij gaf haar een meelevende glimlach.
Ze glimlachte zachtjes naar hem terug. Daarna keek ze uit het raam naar de bekende gebouwen. Ze voelde zich leeg. Ze wist niet hoe ze zich anders over de situatie moest voelen.
Er was iemand gestorven. Er was iemand dood. Ze zag het gezicht van de vrouw voor zich. Ze voelde in gedachten nog hoe ze haar huid aanraakte.
De auto stopte en de agenten stapten uit. Shay was zenuwachtig. Ze wist niet wat er ging gebeuren. Ze wist niet eens of ze werd gearresteerd of alleen werd ondervraagd.
Alles was een grote waas in haar hoofd. Het enige wat ze wilde was haar broer bellen. Haar broer zou weten wat hij moest doen.
Ze wachtte geduldig tot de agent de deur voor haar opendeed. Ze stapte uit en keek naar het grote bord van het politiebureau boven haar. Ze was nu al bang en liet zich door de politie naar binnen brengen.
Ze liepen door de drukke ontvangsthal. Ze zag mensen wachten om geholpen of ingeschreven te worden. Ze zag vrouwen met korte rokjes, doorschijnende topjes en veel make-up. Ze wist precies wat voor werk zij deden.
Politieagenten liepen in en uit.
Shay werd naar een kamer achterin gebracht. Het leek op een verhoorkamer van tv. Er hingen vreselijke tl-buizen en er hing een enorme spiegel. Dat was vast zo'n spiegel waar je doorheen kon kijken. Ook stond er een tafel met vier stoelen. Het was een simpele kamer, maar hij voelde heel bedreigend aan.
Shay nam plaats op een koude stoel. Ze probeerde zich op haar gemak te voelen. De twee agenten, waarvan de één agent Adam was, gingen tegenover haar zitten. Ze staarde zenuwachtig naar de andere agent en slikte.
„Wil je ons vertellen wat er is gebeurd?“ vroeg agent Adam, terwijl hij naar voren leunde. Ze kon de aderen op zijn armen zien.
„Uit het niets kwam er een Tesla op ons af. De rest weet ik niet meer,“ antwoordde ze naar waarheid.
„Dat komt dan mooi uit,“ merkte de andere agent koud op.
Agent Adam schraapte zijn keel. „Heb je gedronken vanavond?“
„Mag ik bellen?“ vroeg ze, zonder antwoord te geven op zijn vraag. „Ik wil een advocaat.“ Ze vond het niet fijn hoe dit gesprek verliep.
„Natuurlijk.“ Agent Adam zuchtte en stond op. Hij gaf de andere agent een duwtje om ook op te staan.
Ze liepen allebei de kamer uit. Shay barstte meteen in tranen uit. Ze voelde zich enorm schuldig. Het was toch een ongeluk! Haar avond mocht niet zo eindigen! Het beeld van de andere bestuurder stond op haar netvlies gebrand.
„Hier,“ hoorde ze iemand zeggen. Ze veegde haar tranen weg. Toen ze opkeek, zag ze dat agent Adam haar een telefoon gaf. Ze pakte hem aan en toetste meteen het nummer in dat ze uit haar hoofd kende.
Tuut.
Tuut.
Tuut.
„Hallo?“ antwoordde een slaperige stem.
„Ian—“ Haar stem brak. Haar tranen stroomden over haar wangen. Ze voelde zich een beetje opgelucht door de stem van haar broer.
„Shay?“
„Ian, ik heb hulp nodig. Ik heb een advocaat nodig.“
„Wat is er gebeurd?“ hoorde ze hem zeggen. Ze hoorde de paniek in zijn stem. Ze wist dat hij nu klaarwakker was.
„Ik heb een auto-ongeluk gehad, en er is iemand doodgegaan,“ huilde ze. „Ik ben nu op het politiebureau en ze klagen me aan. Alsjeblieft, Ian. Alsjeblieft.“
„Ik ben er over dertig minuten. Zeg tot die tijd helemaal niets,“ zei hij streng.
„Dank je.“ Ze slaakte een zucht van verlichting.
„Blijf rustig, Shay. Ik kom eraan,“ zei hij, voordat hij ophing.
Ze huilde nog steeds terwijl ze de telefoon teruggaf aan agent Adam. Met de pijn in haar buik van schuldgevoel, bad ze dat dit een nachtmerrie was. Ze hoopte dat ze snel wakker zou worden.
De andere agent kwam binnen. „Volg mij,“ zei hij.
Ze knikte, stond op en liep achter hem aan. Ze was bang voor waar ze heen gingen, maar ze wist dat ze geen keus had. Vooral omdat ze van gemengde afkomst was. Ze was bang dat haar huidskleur voor vooroordelen zou zorgen.
„Stop dit in je mond en blaas,“ zei de agent, terwijl hij haar ruw de blaastest gaf.
Ze deed wat hij zei. Ze stopte het stukje plastic tussen haar lippen en blies.
Het schermpje gaf meteen 0,10 procent aan. Ze schrok zich dood. Ze wist niet wat de wettelijke grens was, maar ze had maar een of twee drankjes gehad bij het eten. Daarna had ze niets meer gedronken.
Ze was niet dronken. Dat wist ze heel zeker. Ze zou nooit toestaan dat ze aangeschoten werd, laat staan dronken.
De agent schudde zuchtend zijn hoofd. Een andere agent met een strakke knot op haar hoofd liep boos kijkend naar hen toe. Shay hield haar hoofd naar beneden. Ze wilde niet nog meer opvallen.
„Loop maar mee,“ zei de vrouw streng.
Shay knikte en deed wat er gezegd werd. Bij de volgende tafel moest ze haar sieraden afdoen en haar telefoon inleveren. Ze deed zwijgend wat ze zeiden.
Daarna moest ze haar vingers in inkt dopen. Ze namen haar vingerafdrukken van alle tien de vingers. Daarna werd ze gemeten en kreeg ze een bordje in haar handen. Toen drong het pas tot haar door. Ze waren haar aan het registreren.
De agente wees naar een muur met strepen erop. Shay ging er precies voor staan. Ze voelde zich vies, en kon haar tranen niet inhouden.
Flits.
„Draai je naar links,“ zei de agente.
Flits.
„Nu naar rechts.“
Flits.
„We zetten je in een cel tot je advocaat er is,“ vertelde de agente haar.
Ze knikte, en de agente pakte haar polsen hard vast. Ze voelde de metalen handboeien strak om haar polsen gaan. Daarna hoorde ze een klik.
Ze kreeg een harde duw tegen haar schouder. Ze werd een bepaalde kant op gestuurd. Ze struikelde een beetje, maar probeerde rustig te blijven. Ze werd mee naar achteren genomen.
Ze rilde door de kou. Ze zag de andere vrouwen in de cellen zitten. Sommigen waren bijna naakt. Anderen droegen kapotte kleren en zagen er onverzorgd uit. In de hoek van elke cel stond een metalen wc.
„Handboeien,“ zei de agente, terwijl Shay haar polsen omhooghield.
De deur van de cel ging even open. Shay voelde een duw in haar rug waardoor ze naar binnen moest.
De metalen tralies sloten achter haar. Shay draaide zich om en staarde naar de deur. De andere vrouwen kletsten alsof het een hele normale dag was. Het enige wat Shay kon doen was hopen dat haar broer er snel zou zijn.
