Alles op het spel
Auteur
Amber Kuhlman
Lezers
18.1K
Hoofdstukken
61
Kate heeft haar leven zo opgebouwd dat ze voorzichtig en stabiel blijft, ver weg van alles wat haar opnieuw zou kunnen breken. Seth Tate, de ster-quarterback van het stadje, is precies het tegenovergestelde: roekeloos, intens en hij draagt een verleden met zich mee dat weigert begraven te blijven. Wanneer hun werelden botsen, is geen van beiden voorbereid op hoe snel hun aantrekkingskracht omslaat in iets diepers. Maar de liefde tussen hen is nooit eenvoudig. Oude wonden, emotionele muren en de druk van de wereld om hen heen drijven hen steeds weer uit elkaar, net op het moment dat ze dichter naar elkaar toe groeien. Kate wil haar hart beschermen, Seth wil bewijzen dat hij het risico waard is, en beiden moeten beslissen of wat ze voelen sterk genoeg is om alles wat hen tegenwerkt te overleven.
Hoofdstuk 1
SETH
Ik lag in bed naar het plafond te staren en probeerde me niet te bewegen terwijl de blondine die over mijn arm lag zachtjes in mijn schouder ademde. Mijn hand tintelde door het gewicht van haar hoofd en mijn schouder was inmiddels compleet verdoofd, maar ze vertrok geen spier toen ik verschoof.
Buiten het raam van mijn appartement stond het voetbalteam al op het veld voor de training. Het fluitje van hun coach sneed door de ochtendlucht – scherp, gefrustreerd.
Niet verrassend. Het voetbalteam was waardeloos.
Het was een van die ochtenden begin september die zich voordeed als schilderachtig: afgevallen bladeren die onder je voeten kraakten, de lichte vrieskou in de lucht. De bladeren buiten hadden al die afschuwelijke, verbrand-oranje tint gekregen die ik haatte.
De herfst was slechts het voorportaal van de winter, en de winter was mijn aartsvijand. Nou ja... winter en uien. Champignons ook. Maar dat was het punt niet.
De blondine roerde zich eindelijk. Ik keek net op tijd naar beneden om te zien hoe ze knipperend wakker werd, zich uitrekte en naar me glimlachte. Ik dwong mezelf een beleefde glimlach terug te geven, ook al wilde ik niets liever dan opstaan, douchen en mijn team op het veld ontmoeten.
Als ik haar liet blijven hangen, zou ze aannemen dat gisteravond iets betekende. Dat was niet zo. Op de universiteit jaagden meiden op relaties alsof het een sport was. Ik? Ik had football. Ik had verder niets nodig.
„Hoe heb je geslapen?“ vroeg ze.
Ik haalde mijn schouders op. We hadden allebei niet veel geslapen vannacht. Ze sloeg het laken om zich heen en liet haar hand langzaam over mijn borst glijden, in een poging me te verleiden tot ronde twee.
Normaal gesproken zou ik daar meteen voor te porren zijn geweest. Maar met de training in het verschiet, was ik niet in de stemming – een extreem zeldzame gebeurtenis, aangezien ik altijd in de stemming was tenzij er football in het spel was.
„Luister,“ zei ik.
Mijn toon moet me verraden hebben, want ze verstijfde en trok haar hand terug. Ze kneep haar ogen tot spleetjes. Ze wist precies waar dit naartoe ging.
„Gisteravond was leuk,“ vertelde ik haar, terwijl ik een geforceerde glimlach toonde. „Maar ik heb vandaag dingen te doen.“
Afgaande op de blik die ze me gaf, had ik haar net zo goed lachend en naakt op straat kunnen zetten.
„Ja. Oké.“ Ze trok het laken onder me vandaan, duidelijk klaar met het gesprek. Ik wendde mijn blik af uit beleefdheid – of misschien ongeduld – terwijl ze zich aankleedde. Zodra ze haar spijkerbroek en tanktop aanhad, stond ik op om haar naar de deur te brengen. Ik nam niet de moeite om kleren aan te trekken. Niet voor een escorte van dertig seconden.
„Ik vond gisteravond leuk,“ zei ik terloops, leunend tegen de deurpost zodat het niet leek alsof ik haar het huis uit haastte.
Ze knikte stijfjes.
Ik doorzocht mijn brein naar haar naam. Brandi? Brittany? Bernice?
„Amanda,“ zei ze vlak. „Mijn naam is Amanda.“
„Dat weet ik.“ Ik trok haar in een snelle knuffel – het soort dat geen ruimte liet voor interpretatie – en deed een stap achteruit. Ze aarzelde en opende haar lippen alsof ze nog iets wilde zeggen, maar toen zuchtte ze.
„Doei, Seth.“
„Tot later.“
Ik deed de deur dicht voordat ik haar zag weglopen. Daarna deed ik hem op slot—automatisch. Vorig jaar werd een meisje zo boos toen ze weggestuurd werd, dat ze inbrak in mijn appartement terwijl ik douchte en de boel kort en klein sloeg. Ze liet zelfs haar slipje achter op mijn bed als een soort psychotisch visitekaartje. Ik had dat slipje nog steeds niet weggegooid. Niet omdat het iets betekende, maar omdat ik gewoon te lui was om het weg te doen. De herinnering aan haar woede-uitbarsting was genoeg drijfveer om het nachtslot te blijven gebruiken.
Ik liep naar de badkamer en draaide de douche op heet. Een voordeel van de starting quarterback zijn: mijn eigen appartement op de campus. Kleding optioneel. Niet dat een huisgenoot me had tegengehouden.
Het water raakte me als een warme omhelzing, maakte mijn spieren los en spoelde de nacht van me af. Ik had deze plek gemist—mijn kleine toevluchtsoord van de afgelopen drie jaar. Zomers bracht ik door in het huis van mijn ouders buiten Denver in Eagle River.
Het een „thuis“ noemen was genereus. Mijn vader, vroeger zelf een quarterback met een kanon van een arm, had in zijn laatste jaar zijn schouder vernield en was daar nooit overheen gekomen. Nu coachte hij een middelbareschoolteam en had hij van verbittering een kunstvorm gemaakt.
Mijn moeder, een gepensioneerde kleuterjuf, was zijn fulltime verzorger geworden, al deed ze alsof ze dat niet erg vond. Ze zei nooit veel over wat dan ook. Dat had ze eigenlijk nooit gedaan.
Zij waren de reden dat ik relaties meed als de pest. Vastzitten in een ellendig huwelijk omwille van verplichting? Bedankt, ik pas. Ik bleef liever voor altijd alleen.
Drie maanden leven onder de regels, preken en constante teleurstelling van mijn vader was genoeg om iedereen in therapie te doen belanden. Mijn moeder was er al halverwege.
School was mijn ontsnapping, mijn verademing. Na mijn afstuderen was ik van plan om zover als menselijkerwijs mogelijk van Denver vandaan te gaan.
Ik hief mijn gezicht op naar de waterstralen en liet de stoom de kamer vullen terwijl mijn gedachten afdwaalden naar de start van het footballseizoen. Mijn laatste jaar. Mijn laatste kans om mezelf te bewijzen voordat de echte wereld over me heen kwam walsen.
Wat er dit seizoen ook zou gebeuren, het zou de rest van mijn leven bepalen. En terwijl het water over me heen kletterde, vertelde ik mezelf dat ik er klaar voor was. Of tenminste, dat dacht ik.
