Verliefd op de tweelingbroer van mijn beste vriend
Auteur
C P Ramirez
Lezers
19.6K
Hoofdstukken
30
Gia McLaughlin verheugt zich op haar laatste jaar op de middelbare school en op het maken van herinneringen met haar twee beste vrienden, Rachael and Adam. Wanneer Adams tweelingbroer, Ethan, in Westbrook aankomt om samen met hen zijn schooltijd te voltooien en zijn verleden te ontvluchten, krijgt ze te maken met nieuwe relaties, hartverscheurende familiegeheimen en de liefde.
Hoofdstuk 1: Inschrijvingsdag
GIA
Ik dacht dat ik bijna elke vierkante centimeter van deze plek kende, en fronste terwijl ik inzoomde op de foto van mijn rooster op mijn telefoon, alsof dat me op magische wijze zou vertellen waar ik mijn economieles kon vinden. Lokaal 302B.
Het juiste gebouw? Check. De derde verdieping? Check.
Ik keek omhoog naar de kleine zwarte cijfers boven de deuren van de twee hoeklokalen voor me, 302 aan de linkerkant en 304 aan de rechterkant. Lokaal 303 was aan de overkant van de gang. Dus waar was in vredesnaam lokaal 302B?
„Zoek je de economieles?“
„Ja!“ Ik glimlachte dankbaar naar de leraar die aan kwam lopen, een oudere man van halverwege de zestig die eruitzag als iemands vriendelijke en knuffelbare opa. „Om de een of andere reden kan ik dit lokaal niet vinden.“
„Ja, het brengt iedereen in de war,“ grinnikte hij. Hij wees de korte gang in tussen de twee lokalen. „Zie je dat bordje recht vooruit met 'Alleen Personeel' erop? Nou, net links van die deur, en ik weet dat het vanaf hier moeilijk te zien is, vind je lokaal 302B.“
„Oh wauw, dat had ik nooit gevonden!“
„Technisch gezien is lokaal 302 in twee delen verdeeld. Deze gang brengt je naar dat deel van het lokaal zonder dat je door de voorste klas hoeft te lopen en hen hoeft te storen. Ik had hier een bordje aan de muur hangen om de weg naar het lokaal te wijzen, maar ik weet niet waar dat gebleven is.“
„Oh, oké, dat is wel logisch, denk ik. Nou, bedankt...“ Ik keek naar de badge die aan een keycord om zijn nek hing. „Meneer Cline.“
„Heel graag gedaan. Ik kijk ernaar uit om je maandag te zien.“
Natuurlijk was hij de leraar. Ik lachte zachtjes in mezelf terwijl ik deze les in gedachten afvinkte van mijn lijst met gevonden vakken. Ik zag eigenlijk een beetje op tegen de les, maar misschien zou hij het draaglijk maken.
Nu hoefde ik nog maar naar één klas op zoek te gaan: vierdejaars Frans. Daarna kon ik Rachael en Adam gaan zoeken.
Vandaag was de woensdag voordat de school begon, in mijn laatste jaar, en ik zat tot over mijn oren in het avontuur van de inschrijvingen voor de lessen.
Ik wist dat het waarschijnlijk suf was, maar ik keek er elk jaar naar uit — beginnen in de kantine om directeur Avery elke keer precies dezelfde welkomsttoespraak te horen houden, mijn kluisje precies op de juiste manier inrichten, roosters vergelijken met vrienden, en de algemene chaos van honderden studenten en ouders die zich in de gangen verdrongen om erachter te komen waar de lokalen zich bevonden. Misschien zelfs alvast de leraren ontmoeten die waren komen opdagen.
Dit hele ritueel hielp me om de overgang te maken naar de schoolmentaliteit na twaalf fantastische zomerweken. Vooral dit jaar was bitterzoet, aangezien het mijn laatste jaar op Westbrook High zou zijn.
Ik dook weer de drukte in en wurmde me een weg door de zee van lichamen. Aan het einde van deze gang was een uitgang die via een trap naar buiten leidde, en van daaruit kon ik oversteken naar het talengebouw.
Door alle lichaamswarmte om me heen begon ik een klein beetje te zweten en ik wilde wanhopig graag mijn dikke, krullende haar opsteken, maar later in de middag stonden de schoolfoto's voor de laatstejaars op de planning, en ik kon het risico op mogelijke pluis door eraan te zitten niet nemen.
Toen ik de uitgang in het vizier kreeg, haalde ik diep adem en ploegde verder. Ik wist niet of het met opzet was of per ongeluk, maar iemand botste van achteren tegen me aan, waardoor ik naar voren schoot en mijn schouder behoorlijk hard in botsing kwam met de persoon links van me die in de tegenovergestelde richting liep.
„Oh!“ piepte ik geschrokken. Toen ik opkeek, sloeg mijn hart een slag over. Voor me stond de knapste jongen die ik in lange tijd had gezien.
Hij pakte snel mijn arm vast om te voorkomen dat ik struikelde en ons allebei mee naar beneden nam, en ik merkte dat ik in zijn prachtige chocoladebruine ogen keek. Ik knipperde van verbazing door de elektrische tinteling die door me heen trok bij zijn aanraking, en ik vroeg me af of hij het ook voelde.
„Voorzichtig,“ zei hij zachtjes. Er verscheen een kleine glimlach op zijn gezicht. Zijn stem was diep en een beetje rauw.
„S-sorry!“ stotterde ik, in een poging mezelf te herpakken.
„Geeft niet.“ En hij liep verder langs me heen.
De hele ontmoeting duurde letterlijk maar een paar seconden, maar het voelde even alsof de tijd stilstond, hoe afgezaagd dat ook klinkt. Er was iets vaags bekends aan hem, waar ik mijn vinger niet op kon leggen. Ik keek nog net op tijd over mijn schouder om te zien dat hij ook naar mij terugkeek, voordat ik hem uit het oog verloor in de menigte.
Voor een fractie van een seconde dacht ik erover om me om te draaien, maar toen nam mijn gezonde verstand het over. Het zou bijna onmogelijk zijn om hem nu nog te vinden, en ik wilde niet het risico lopen dat ik te laat kwam voor mijn afspraak met Adam en Rachael. Terwijl ik de uitgangsdeur openduwde en de trap afhaastte, kon ik alleen maar hopen dat ik hem nog een keer zou zien.
