Verleiding op topniveau
Auteur
H L Wampler
Lezers
1,7M
Hoofdstukken
34
Het Begin
PIPER
Ik zat in het donkere kantoor achter mijn computer naar het blauwe scherm te staren. De spreadsheet, die vandaag af moest zijn, was pas half klaar door weer een last-minute opdracht van onze vervelende baas. Ik was doodmoe. Hij hield van chaos, en ik mocht de boel opruimen.
Ik pakte mijn lege koffiemok, zuchtte eens diep, en slofte naar de enige verlichte ruimte op de verdieping. Ik vulde mijn mok opnieuw, leunend tegen het aanrecht terwijl ik de zon zag opkomen. Even een momentje rust voordat de hectische dag zou beginnen.
„Kom op, Piper. Zet 'm op! Aan de slag,“ moedigde ik mezelf aan, in een poging de berg werk van me af te schudden.
Het was muisstil toen ik terugliep naar mijn bureau. Mijn collega's zouden er zo zijn, en Bryce O'Connell zou dat rapport willen hebben. Het zachte getik van mijn schoenen op de vloerbedekking klonk oorverdovend in het lege kantoor, waardoor ik me eenzaam voelde. Het was alsof ik er niet hoorde te zijn.
Je hoort hier niet zo vroeg te zijn, Piper, dacht ik bij mezelf.
Ik pakte het gouden naambordje op mijn bureau op, een herinnering aan mijn halfjaar bij het bedrijf.
Uitvoerend Administratief Assistent van Bryce O'Connell.
Een titel die meer als een strop om mijn nek voelde dan een eer. Terwijl ik weer in mijn piepende stoel ging zitten, nam ik een slok koffie en staarde naar de spreadsheet, hopend op een wonder. Er verscheen een bericht op mijn scherm. Ik had gewacht op een e-mail van James, mijn collega van compliance, en het onderwerp deed mijn nekharen overeind staan: URGENT: Sandpepper Contract.
Ik opende het, mijn hart bonsde in mijn keel.
De bewoordingen in het contract komen niet overeen met de nieuwste regels. Als het zo doorgaat, kunnen we in juridische problemen komen...
Mijn ogen werden groot. Ik had beet. Dit was niet zomaar een werkprobleempje; het was een potentiële tijdbom die vreselijk kon ontploffen voor het bedrijf. Ik duwde mijn stoel naar achteren, het gepiep maakte de situatie nog dringender. Mijn team's berichten kwamen van James:
Goed werk met het vinden van het probleem in het Sandpepper contract! We moeten het oplossen voordat het naar buiten komt. Hopelijk is de baas vandaag in een goede bui. Succes met het gesprek met hem.
Ik voelde me trots. „Ik kan dit fixen,“ zei ik zachtjes, vastberaden. „Denk ik.“
Het kantoor zou zo vol stromen, en ik was klaar om deze mogelijke ramp om te buigen tot een overwinning.
„Hoe lang zit je hier al?“ vroeg een zachte stem van de andere kant van het gangpad.
„Sinds vanochtend vroeg,“ zei ik gapend terwijl ik me omdraaide naar Alyssa, de lange brunette die tegenover me werkte.
„'s Ochtends?“ vroeg Alyssa met grote ogen.
„Nee, gistermiddag.“ Ik rolde met mijn ogen. „Ja, vanochtend.“
„Waarom ben je zo vroeg gekomen?“
„Dat rapport dat hij gisteravond uit zijn mouw schudde en vandaag op zijn bureau wil hebben,“ zei ik geïrriteerd, terwijl ik mijn computerscherm naar haar toe draaide.
„Auw. Balen.“
„Ja, ik ook. Elke dag van mijn leven.“
Als ik had geweten hoe Bryce O'Connell echt was, had ik mijn professor nooit om die aanbevelingsbrief gevraagd. Zijn stem deed mijn hart overslaan en mijn maag omdraaien. Hoewel hij er goed uitzag en mysterieus was, was hij vreselijk onaardig. Ik snapte niet waarom de andere vrouwen op kantoor zo gek op hem waren; hij maakte me misselijk.
Ik was hetzelfde geweest toen ik net begon. Hij had een groot techbedrijf opgebouwd en zag er elke dag uit alsof hij uit een modeblad was gestapt. Maar toen ik hem eenmaal leerde kennen, zorgde zijn persoonlijkheid ervoor dat ik hem niet meer kon uitstaan.
„Troy!“
Oh nee, hij is er al.
„Troy! Waar zit je?“ Zijn diepe stem galmde door de kantoordeuren.
„Ik kom eraan, meneer O'Connell.“ Ik haalde een paar keer diep adem en stond op van mijn bureau. Ik streek mijn rok glad en fatsoeneerde mijn jasje.
De baas kan geen slordige assistent zien. Oké, Piper. Ga gewoon naar binnen en maak het af. Waar kan die eikel je vandaag mogelijk over uitkafferen?
Ik toverde een glimlach op mijn gezicht terwijl ik zijn kantoordeur opende en naar zijn grote, houten bureau liep.
„Juffrouw Troy.“
„Ja, meneer O'Connell?“ vroeg ik, proberend mijn stem stabiel te houden.
„Hoe laat is het?“
„Ik denk dat het vroeg is, meneer O'Connell.“
„Je denkt het?“ Hij legde zijn handen onder zijn kin en keek me aan met zijn felgroene ogen. Hij knipperde langzaam, zijn hoofd schuin. Hij was geïrriteerd, en ik kon hem bijna tot tien horen tellen in zijn hoofd.
„Het is vroeg, meneer O'Connell.“ Ik klemde mijn kaken op elkaar en balde mijn vuisten langs mijn zij. Ik wilde hem op zijn perfecte tanden slaan. In plaats daarvan forceerde ik een glimlach.
„Ontbreekt er iets op mijn bureau, Piper?“
Ik huiverde toen hij mijn naam zei. Het klonk zo lekker. Ik zou hem kunnen opvreten. Ik beet op mijn lip en duwde de gedachten weg.
Ik keek naar zijn bureau of er iets miste. Alles wat hij nodig had lag voor hem. „Nee. Het spijt me, meneer O'Connell.“
„Koffie, Piper. Waar is mijn koffie?“ Hij trok zijn wenkbrauwen op en spreidde zijn armen. „En mijn nieuwe rapport?“
Zes jaar studie om zijn koffiejuffrouw te zijn? Ik heb vijftigduizend euro schuld om die gemene man koffie te brengen? Ik heb twee masterdiploma's.
„Neem me niet kwalijk, meneer O'Connell. Ik moet het vergeten zijn.“
„Dat moet wel. Cynthia vergat het nooit.“
Echt waar? „Cynthia kreeg ook een zenuwinzinking na drie maanden voor u werken.“
„Ja, nou, niet iedereen kan de stress aan van werken voor een genie,“ zei hij knorrig.
„Niet iedereen kan het aan om voor een eikel te werken,“ zei ik zachtjes.
„Wat zei je?“
„Wat voor soort creamer wilt u in uw koffie?“ vroeg ik, een glimlach forcerend.
„Maakt me niet uit,“ zei hij boos.
„Komt voor elkaar, meneer.“ Ik sloot de deur en bleef even staan.
„Jezus, Pipes,“ zei Alyssa zachtjes.
„Ik ben Zijne Lordschap's koffie vergeten.“
„Oh-oh. Gaf hij je ervan langs?“ vroeg Alyssa.
„Nee. Hij herinnerde me er vriendelijk aan dat Cynthia het nooit vergat.“
„Cynthia werd gek - door hem.“ Alyssa sloeg haar armen over elkaar.
„Blijkbaar was het niet zijn schuld. Ze kon gewoon zijn genialiteit niet aan.“ Ik wreef in mijn ogen en liep naar de keuken.
„Gebruik zijn favoriete mok.“
„Ja, ja.“
De kantoorkeuken was een puinhoop, maar tenminste was hij leeg. Ik zocht door de kasten, maar natuurlijk was Bryce's favoriete mok nergens te bekennen.
„Oh, kom op. Waarom? Van alle dagen dat iemand een totale eikel moet zijn en die stomme, klote mok moet meenemen!“
„Je praat in jezelf, Piper,“ zei een bekende stem van opzij.
„Robby! Weet jij waar die stomme blauwe Harvard-mok is?“
„Eh, ik denk dat John van de boekhouding hem heeft.“
„Wat? Hij is niet eens naar Harvard geweest. God, meneer O'Connell is in een van zijn slechte buien, en ik heb die mok nodig.“
„Ga zitten. Ik maak de koffie wel.“ Hij leidde me naar een klein rond tafeltje en gaf me een oude donut die al een tijd had liggen wachten.
„Bedankt, Robby.“ Ik plukte aan de donut en keek hoe de kruimels op de vieze vloer vielen.
„Geen dank. Laat me je alleen een keer een drankje kopen.“
Ik zuchtte en wenste dat ik gewoon naar het koffietentje verderop was gegaan. „Ik weet het niet. Ik probeer werk en privé echt gescheiden te houden. Ik hoop dat je het begrijpt.“
„Ja.“
Ik zat daar te kijken hoe hij de koffie in de pot deed. Mijn ochtend veranderde al in een puinhoop. Ik keek op en zag John van de boekhouding langslopen met de blauwe Harvard-mok in zijn hand.
„John!“ riep ik, opspringend.
Ik rende de kamer uit en de gang in. Hij was nergens te bekennen. Ik rende de gang af, kijkend in hokjes.
„John!“ fluisterde ik luid, hopend dat hij me zou horen en opkijken.
Verdomme, John.
Ik liep snel de rijen hokjes op en neer, naar binnen kijkend. In de laatste rij het dichtst bij Bryce's kantoor zag ik John. Ik rende naar hem toe, over de goedkope stoffen wanden kijkend naar de grote deuren aan het eind van de gang die naar Bryce's kantoor leidden. Ik sloop naar hem toe en griste de mok uit zijn handen.
Ik schudde de schone en lege mok voor zijn gezicht. „Niet jouw mok!“
Ik rende terug naar de keuken en gaf de mok aan Robby.
„Deze,“ zei ik buiten adem, „gebruik deze.“
„Oké. Alsjeblieft,“ zei Robby, terwijl hij me de mok gaf.
„Bedankt, Robby. Hopelijk is hij nu tevreden.“ Ik pakte de mok, deed er suiker en amandelmelk in, en haastte me terug naar Bryce's kantoor.
Ik klopte, opende de deur, en bleef als aan de grond genageld staan.
Bryce was midden in het omkleden, gekleed in alleen zijn overhemd en ondergoed. Ik knipperde, mijn hersenen probeerden te begrijpen wat ik zag.
„Eh, meneer O'Connell,“ zei ik, mijn stem bleef in mijn keel steken. „Ik wist niet dat u... aan het...“
