Sympathie voor de duivel
Auteur
Cosmic Chaos
Lezers
232K
Hoofdstukken
17
“Vertel me dat je niet bang voor me bent,” zegt Alejandro, en Destiny… verroert zich niet. Hij kust haar hand nog steeds als een heer. Wat het alleen maar erger maakt.
Destiny is net afgestudeerd met een master op zak, een naam die op de zwarte lijst staat en een koelkast vol smoesjes. Dan besluit de meest woest aantrekkelijke nachtclubkoning van de stad dat haar carrière zijn persoonlijke hobby is. Hij kijkt naar haar terwijl ze danst alsof hij het uitzicht al bezit, schuift haar zijn kaartje toe en glimlacht wanneer haar vrienden hem "slecht nieuws" noemen (want natuurlijk doen ze dat). Je zult van haar houden omdat ze voorzichtig probeert te zijn en nog steeds verlangt naar simpele dingen, zoals de huur op tijd betalen. Je zult hem haten omdat hij haar leven blijft fixen met één telefoontje en nul toestemming. Hij zou haar lichten om middernacht niet weer aan moeten doen. Hij zou haar absoluut niet in bed moeten toestoppen alsof híj het enige veilige in de kamer is.
Dan leunt hij naar voren en fluistert: “Kom om 10 uur ’s ochtends naar mijn club. Vraag naar mij.”
Dus… ga je, of lieg je? 😉
Hoofdstuk 1: Stoom afblazen
ALEJANDRO
„Ik heb je alles verteld wat ik weet! Ik zweer het verdomme!“ schreeuwt Myles naar me vanuit de stoel waar hij stevig aan vastgebonden is.
Het zwakke licht laat het bloed op zijn huid glimmen, en ik voel een duistere glimlach om mijn lippen spelen.
„Oh, maar Myles… je hebt het fucking verkloot.“ Zijn ogen worden groot, en ik voel de adrenaline door mijn lichaam gieren terwijl zijn angst groeit.
„Ik weet verdomme niet waar de fuck je het over hebt!“ snauwt Myles.
Ik grinnik, en ik merk dat het geluid hem nog ongemakkelijker maakt, iets wat ik niet voor mogelijk had gehouden, maar ik ben blij dat ik het mis heb.
„Ik gaf je de kans om de waarheid te vertellen toen Oscar je hier bracht, maar je wachtte tot ik je helemaal de tering sloeg voordat je alles opbiechtte. Ik hou niet van leugenaars, en ik vraag het niet twee keer netjes.“
Zijn lichaam verstijft als ik achter mijn rug grijp, mijn 9 mm trek en een kogel recht tussen zijn ogen schiet. Ik kijk naar beneden en trek een vies gezicht naar de bloedspetters op mijn witte button-down overhemd.
„Fucking klootzak!“ Ik schop tegen Myles' levenloze been.
„Baas, ik heb schone kleren voor je meegenomen. Wil je even wat stoom afblazen?“ vraagt Oscar.
Ik geef Oscar een gemene grijns; hij kent me zo goed.
Ik kleed me snel om, stap in de auto en zit zwijgend terwijl Oscar me naar mijn club rijdt. Naast mijn vele illegale bezigheden ben ik eigenaar van een nachtclub en een bedrijf dat worstelende bedrijven „helpt“, en ik neem de term „helpen“ nogal ruim.
Eigenlijk duiken we erop, bieden we ze een obsceen bedrag om ze uit te kopen of in onze macht te krijgen, en gebruiken we ze vervolgens om inkomsten te genereren en geld wit te wassen. Ik ben de meest gevreesde man in Halinburg, en God, wat hou ik daarvan! We parkeren voor de club en een van de uitsmijters rent naar voren om mijn autodeur voor me te openen.
„Goedenavond, meneer Torres,“ mompelt de uitsmijter, Tidus, terwijl hij zijn blik neerslaat.
„Goedenavond, Tidus. Is mijn kamer klaar?“
Hij grijnst even, maar houdt zijn ogen strak op de grond gericht. „Ja, meneer,“ antwoordt hij.
Ik geef hem tweehonderd dollar en klop hem op de schouder terwijl ik langs hem loop en de inmiddels geopende deuren van de club binnenga.
De muziek staat hard, en ik word meteen benaderd door verschillende vrouwen die gekleed zijn op een manier die absoluut niets aan de verbeelding overlaat, maar hun pogingen om verleidelijk te zijn irriteren me alleen maar. Ik duw ze van me af, draai naar links en neem de trap naar mijn privélounge.
De lounge is veel rustiger dan de rest van de club, maar je kunt de muziek nog steeds horen; je hoeft er alleen niet overheen te schreeuwen om een gesprek te voeren. De barman schuift een glas met vier vingers scotch over de bar, en ik pak het met plezier aan terwijl ik naar de zwarte leren bank loop die voor het grote raam met uitzicht over de club staat.
Ik hoor meerdere voetstappen de trap op komen, gevolgd door het openen van de deur en een diepe, bulderende lach.
„Hé baas, Oscar hier zei dat die pussy om zijn leven smeekte... deed hij dat echt?“ vraagt Stephan.
Ik grijns naar Stephan en knik.
„Dat deed hij zeker, maar dat doen de meesten.“ Ik neem een gulzige slok van mijn whiskey en leun dan naar voren als iemand beneden mijn aandacht trekt.
Aan de rand van de dansvloer staat een kleine vrouw met een lichte huid, lang zwart krullend haar, rondingen waar een priester van zou blozen, en een flinke voorgevel — cup D als ik me niet vergis — en een jurk die als een tweede huid om haar heen zit, maar mijn geest toch genoeg ruimte geeft om nieuwsgierig te zijn naar wat ze eronder verbergt. Oscar merkt mijn lichaamstaal op en komt snel naar me toe om te kijken wat mijn aandacht heeft getrokken.
„Damn, zij is een absolute stoot!“ Oscar fluit en klopt me op de rug.
„Laat haar hierheen brengen,“ zeg ik.
Oscar grinnikt om mijn bevel, maar doet precies wat hem gezegd wordt, zoals hij altijd doet.
Ik kijk toe hoe hij op haar afstapt en ik zie hoe haar lichaam verstijft als hij haar naar de trap leidt. Ik ga achterover zitten op de bank en wacht tot ze arriveren, en hoef maar een paar seconden te wachten voordat de deur opengaat.
Oscar begeleidt haar naar de bank, en ik voel haar ogen op me rusten vanaf het moment dat ze in de kamer is. Ze staat naast de bank, stil en overduidelijk doodsbang.
„Ga zitten.“ Ik draai me naar haar toe en mijn adem stokt in mijn keel. Ze heeft grote smaragdgroene ogen die de mijne niet ontmoeten, perfect gedefinieerde jukbeenderen en kaaklijn, afgemaakt met de mooiste pruillipjes.
„Het spijt me, hij zei dat u de eigenaar van de club bent... heb ik iets verkeerd gedaan?“ vraagt de vrouw.
Ik gebaar dat ze moet gaan zitten, en na een moment van aarzeling schuift ze langzaam op het andere uiteinde van de bank.
„Dat ben ik, en voor zover ik weet heb je dat niet. Ik heb je hier naar boven laten brengen om te kijken of je een drankje met me zou willen drinken,“ zeg ik.
Ze schuift zenuwachtig heen en weer op haar plek, waardoor mijn lippen in hun gebruikelijke gemene grijns trekken.
„Ik ken u niet eens, en mijn vrienden wachten beneden op me. We zijn iets aan het vieren.“ Ze glimlacht zachtjes, waardoor mijn fucking pik klopt — fuck, ze is verbluffend.
„Wat zijn jullie aan het vieren?“ vraag ik.
Haar ogen schieten omhoog om de mijne te ontmoeten, en haar glimlach wordt breder.
Ik ben er niet aan gewend dat mensen oogcontact met me maken, en een deel van mij wil boos worden, maar een veel groter deel wil dat ze er nooit mee stopt.
„We hebben net allemaal ons laatste semester van de universiteit afgerond. We vieren dat we eindelijk klaar zijn met school.“
Ik bestudeer elk detail van haar en raak met de seconde meer geïntrigeerd. Ze is niet alleen mooi, maar ze heeft ook een universitaire opleiding? Fuck me!
„Wat heb je gestudeerd?“ vraag ik.
Ze draait zich naar me toe en ik kan zien dat ze niet had verwacht dat ik interesse zou tonen in haar studie, maar ze lijkt enigszins enthousiast dat ik dat wel deed.
„Ondernemingsrecht. Ik heb mijn master gehaald.“
Ik trek verbaasd mijn wenkbrauw op; haar antwoord is helemaal niet wat ik had verwacht.
„Dus waar ben je van plan te gaan werken?“
Ze haalt zachtjes haar schouders op, en ik kijk hoe er een paar plukken van haar zwarte haar over haar schouder glijden. „Ik ga maandag beginnen met het versturen van cv's.“
De omslag in haar humeur is niet te missen.
„Zijn er bedrijven waar je graag voor wilt werken?“
Ze glimlacht, maar het bereikt haar ogen niet.
„Niet echt. Ik had een baan geregeld, maar er waren... complicaties.“
Ik zie hoe zenuwachtig ze wordt, en ik krijg er een vreemd en ongemakkelijk gevoel van.
„Wat als ik je zou kunnen helpen?“
Haar ogen rusten meteen weer op de mijne en ze kijkt verward. „Waarom zou u dat doen?“
Ik grinnik, wat haar lichaam nog meer doet verkrampen. „Ik zweer het, het is alleen om je te helpen. Ik verwacht er niets voor terug, behalve dat je hard werkt. Als je besluit dat je geïnteresseerd bent, kun je me bellen om het te laten weten.“ Ik overhandig haar mijn visitekaartje waarop alleen mijn naam en mobiele nummer staan.
„Uhm... bedankt. Ik moet echt terug naar mijn vrienden, voordat ze denken dat u me ontvoerd heeft.“ Ze giechelt zenuwachtig.
Ik sta op uit mijn stoel om haar naar de deur te lopen.
„Ik ben misschien een slechte man, maar ik zou nooit een vrouw pijn doen, en al helemaal niet eentje die zo mooi is als jij.“ Ik pak haar hand, trek hem naar mijn lippen, en geef zachtjes een kus op de rug van haar hand voordat ik hem loslaat en terugkeer naar mijn plek.
Ik kijk nog een tijdje uit het raam terwijl ze danst en met haar heupen wiegt op de muziek, en een andere vrouw voegt zich al snel bij haar terwijl ze heen en weer wiegen en elkaar strelen, en me met elke vloeiende beweging hypnotiseren.
„Baas, ze hebben Danny te pakken,“ roept Oscar, waardoor ik uit mijn trance word gehaald.
Een boosaardige grijns glijdt over mijn gezicht. „Nou, laten we hem niet laten wachten,“ zeg ik.
