Zelfbeheersing
Auteur
Karrie
Lezers
355K
Hoofdstukken
25
Alles wat Temperance wilde, was een normaal mensenleven, maar als je omringd wordt door bemoeizuchtige ouders en een roedel die al over je leven heeft beslist, is "normaal" behoorlijk moeilijk te bereiken. De zaken worden nog erger wanneer ze haar mate ontmoet, een onvoorspelbare wolf wiens familiegeheimen en enorme web van leugens alles dreigen te vernietigen wat haar dierbaar is. Zal ze een manier vinden om haar eigen leven te leiden, of is haar lot al voor haar bepaald?
HOOFDSTUK 1: Werk
„Dank je!“ roep ik, net als de deur achter me dichtgaat. „Tot morgen!“
Ik trek mijn sjaal strakker om mijn mond om mezelf te beschermen tegen de koude wind. Ik duw mijn handen diep in mijn zakken. Ik had handschoenen mee moeten nemen.
Het geluid van mijn hakken op het met zout bestrooide trottoir klinkt hard in de stille nacht. De verse sneeuw glanst onder het licht van de straatlantaarns.
Het is tien uur op een woensdagavond, en ik ben wakker genoeg om alles om me heen op te merken.
Zodra ik in mijn auto zit en weg ben van de kou, trek ik mijn lagen uit—sjaal, jas en jasje. Ik rijd de parkeergarage van het bedrijf uit en ga naar huis.
Ik rijd net na elven mijn oprit op. Het licht op de veranda brandt, zoals altijd. Mijn moeder kan niet slapen tot ik thuis ben, ook al ben ik bijna drieëntwintig.
„Ik ben thuis!“ roep ik, terwijl ik de deur sluit tegen de wind die me doet rillen. Mijn moeder komt uit de woonkamer om me te begroeten.
„Temperance, je had beloofd geen late avonden meer!“ zegt ze terwijl ik mijn jas en sjaal ophang.
„Mama, het spijt me, maar ze hadden dingen nodig voor de vergadering van morgen.“ Ik laat een zucht ontsnappen. „Hoe meer werk ik doe, hoe groter de kans dat ik die promotie over een paar weken krijg.“
Mijn moeder rolt met haar grijze ogen en omhelst me. Haar handen zijn warm tegen mijn dunne witte shirt.
„Je vader is op jacht met de jongens. Hij komt pas zaterdagavond op zijn vroegst terug.“
„Begrepen.“ Ik knik terwijl we naar de keuken lopen waar al een kop warme chocolademelk op me wacht.
Sinds mijn twee jongere broers, Liam en Chase, zestien werden, neemt onze vader ze elke week mee op jacht in de bergen achter ons huis.
„Weet je, ze zijn maar twee jaar jonger, maar ze komen zoveel meer buiten dan ik.“ Ik lach. „Dat zal wel het wolvengedoe zijn, toch?“
Dat klopt. Mijn broers zijn weerwolven, en mijn vader ook. Mijn moeder, zijn partner, is menselijk, en ik heb het menselijke gen gekregen. Ik ben er niet boos over.
Opgegroeid in een roedel vol mensen die worstelen met hun gevoelens en hun wolven, ben ik blij dat ik menselijk ben. Het is minder om je zorgen over te maken.
„Oh, Temperance, jij komt ook buiten.“ Mijn moeder kijkt me uitdrukkingsloos aan, alsof ze probeert te bedenken wanneer ik voor het laatst echt met vrienden uitging of op een date was.
Ik werk al sinds mijn zestiende. Onze familie is niet de rijkste van de roedel, dus ik moest helpen met betalen terwijl mijn ouders hun best deden om mijn broers en mij groot te brengen.
Ik zou mijn familie niet de schuld geven van hoe mijn leven is gelopen. Ik ben gelukkig met mijn werkleven en persoonlijke leven.
Maar de dingen zijn de laatste tijd veranderd. Chase's partner, Serena, blijkt de dochter van de alfa te zijn.
Sinds we dit ontdekten, zijn we verhuisd van de armere buurt naar een huis verderop in de straat van het roedelhuis.
Mijn ouders hoeven niet meer te werken, en mijn andere broer Liam gaat beginnen met trainen om een krijger te worden.
„Mama, ik wilde met je praten over iets terwijl we alleen zijn.“ Ik zet mijn nu lege kop warme chocolademelk neer en pak mijn moeders handen. Ze zijn klein en zacht vergeleken met de ruwe handen van mijn vader.
„Omdat de jongens en jij en papa verzorgd zullen worden, heb ik erover nagedacht om—„
„Ik weet het, schat.“ Mijn moeders ogen vullen zich met tranen, maar ze glimlacht. „Ik zag de appartementenfolders op je bureau toen ik eerder aan het schoonmaken was.“
„Oh, mama…“ Ik kan mijn tranen niet tegenhouden.
Mijn familie is altijd mijn wereld geweest. Mijn broers zorgden altijd voor problemen, en mijn vader was er altijd om me te beschermen.
Maar mijn moeder is mijn beste vriendin geweest gedurende de afgelopen tweeëntwintig jaar van mijn leven.
„Mijn kleine meid is helemaal volwassen en klaar om het huis te verlaten.“ Ze veegt haar tranen weg, dan de mijne, en knijpt in mijn handen.
„Temperance, ik wist dat het roedelleven niets voor jou was vanaf het moment dat we ontdekten dat je het wolvengen niet had.
„Als je moeder zou het niet goed zijn om je van deze beslissing te weerhouden. Maar je vader gaat heel boos worden. En je broers ook.“
„Het is vreemd hoe ze zich gedragen. Ik ben de oudste, maar ze behandelen me alsof ik hun jongere zusje ben.“
Ik zet mijn muts af en haal mijn vingers door mijn haar. Ik voel me erg moe.
„Werk je morgen?“ Mijn moeder pakt mijn kop en zet hem in de gootsteen.
„Ja,“ zeg ik. „Maar alleen van acht tot tien. De twintig uur durende dienst die ik vandaag werkte, maakte de baas blij met me.“
„Dan moet je naar boven gaan.“ Mijn moeder kust mijn voorhoofd. „En we moeten binnenkort een outfit uitkiezen voor zaterdag.
„Ik moet naar het roedelhuis om Serena te helpen met de versieringen. Ik ben pas rond zes uur morgen terug.“
„Ah, dat.“ Ik trek een gezicht, me herinnerend dat de markeringsceremonie van mijn broer op zaterdag is wanneer hij met papa en Liam thuiskomt.
„Het is een wolvengedoe, schat.“ Mijn moeder haalt haar schouders op. „Je vader en ik hadden hetzelfde. Maar de paring was—„
„Ah! Oké! Welterusten, mama!“
Ik kan mijn moeders gelach horen terwijl ik de trap oploop en naar bed ga.
***
„Tom, ik heb deze papieren uiterlijk vrijdag gesorteerd nodig, oké?“ Mijn collega knikt en haast zich uit mijn kantoor naar zijn eigen.
Ik wrijf over mijn hoofd en duw mijn haar naar achteren. Het is net na de middag, meer dan twee uur nadat ik had moeten vertrekken. Mijn baas heeft haar kantoor niet verlaten sinds de vergadering begon, en ik heb te veel van haar papierwerk te doen.
„Ik heb een latte nodig,“ zeg ik zachtjes, terwijl ik mijn hoofd op het bureau leg. Mijn rug doet pijn van het te lang zitten en staan.
„Latte,“ roept een stem. Ik kijk op uit mijn haar en zie mijn beste vriendin, Talia, daar staan met een extra grote warme witte-chocolade latte voor me.
„Bedankt.“ Ik geef een zwakke glimlach en trek mezelf omhoog. Terwijl ik mijn spullen opruim, gaat Talia in een stoel tegenover mijn bureau zitten en drinkt haar eigen koffie.
„Meid, ik weet niet hoe je het doet.“ Ze neemt nog een slok. „Nora zou dit moeten doen, niet jij.“
„Talia, zoals ik je al eerder heb verteld, ik heb dit nodig—„
„Promotie om je eigen plek te krijgen, ik weet het.“ Talia rolt met haar ogen bij mijn antwoord dat ik al vaak heb gegeven en laat een zucht ontsnappen. „Ik heb je al gezegd dat je bij mij kunt intrekken. Walker vindt het niet erg.“
„Talia, ik hou van je, maar ik woon al met drie wolven—waarvan er één mijn geile, ongepartnerde broer is. Ik kan me niet voorstellen dat ik bij een gepaard stel woon dat niet mijn ouders zijn.“
Ik neem een slok van mijn latte en geniet van de koffie voordat ik weer aan het werk ga.
„Het aanbod blijft staan, liefje.“ Talia staat op en strijkt haar rokken glad. „Ik moet zelf maar aan het werk. Die stoffenbestellingen schrijven zichzelf niet.“
Het bedrijf waar ik voor werk zit in de mode-industrie, werkt met modellen en stuurt stoffen naar lokale winkels. Talia werkt op de bestellingsafdeling terwijl ik de assistente van onze baas ben.
Mijn grote doel is om modeontwerper te worden. Daar studeer ik voor, maar zoals de dingen nu gaan, eindig ik misschien op de verkoopafdeling.
Dat is de grote promotie die iedereen in het bedrijf wil.
Talia kreeg deze baan eigenlijk voor mij. Ik kreeg de assistentpositie bij toeval toen ik haar bezocht tijdens haar lunchpauze. Mijn baas, Nora, wierp één blik op me en nam me meteen aan.
Van het hele bedrijf met meer dan duizend werknemers ben ik de enige mens.
„Temperance.“ Nora glimlacht breed terwijl ze door de glazen deuren komt. „De vergadering ging heel goed! Uitstekend werk, zoals altijd!“
„Dank je, Nora.“ Ik knik. „Je papierwerk is bijna klaar, en de stomerij wordt opgehaald door je nanny terwijl ze met Lily weg is.“
„Allemaal goed nieuws!“ Nora kijkt naar mijn bureau en tikt met haar vinger. „Je outfit en hele look zijn vandaag geweldig.“
Ik kijk naar beneden. Vandaag draag ik een eenvoudig wit shirt, een felrode rok tot de knie en hakken van vijftien centimeter. Mijn haar is gekruld met een vlecht opzij.
„Je bent te aardig, Nora,“ zeg ik, terwijl mijn gezicht rood wordt. „Je zegt altijd dat ik het bedrijf moet vertegenwoordigen, dus ik doe mijn best.“
„Ja…“ Nora kijkt me nog een keer aan voordat ze glimlacht. „Hoe lang werk je al voor me, Temperance?“
Nora gaat op mijn bureau zitten, slaat haar benen over elkaar en schuift het papierwerk opzij. „Ik laat iemand anders dit voor je afmaken.“
„Ik kan het zelf afmaken, Nora. Maar om je vraag te beantwoorden, iets meer dan drie jaar.“ Ik antwoord voorzichtig. Wanneer Nora zo op mijn bureau gaat zitten, betekent het meestal dat ze op het punt staat naar mijn persoonlijke leven te vragen.
„Mhm… en van die drie jaar, hoeveel tijd hebben we samen doorgebracht?“ Ze leunt dichterbij.
„Veel, Nora.“
„Maar niet genoeg, schat!“ Nora springt van mijn bureau en draait soepel rond. „Je moet dit weekend naar mijn huis komen voor het diner! Mijn partner en ik zullen jou en je familie een mooi feestdiner serveren!
„Het zal mijn dank zijn voor alle hulp die je me door de jaren heen hebt gegeven. Mijn jongste dochter, Lily, zal er natuurlijk zijn! Terwijl mijn andere twee… Laten we zeggen, hoogstwaarschijnlijk niet.“
Nora is ouder dan ik, hoewel ze er niet ouder uitziet dan dertig. Ze is een levendige vijfenveertig met een twaalfjarige dochter en tweelingjongens die ongeveer mijn leeftijd zijn.
Haar partner, William, bezit een aandeel in de aandelen van de roedel, waardoor ze een van de rijkste families in de roedel zijn.
„Maar—„
„Zaterdagavond na de ceremonie van je broer moet prima werken!“ Nora loopt naar mijn deur en roept over haar schouder: „Voor je harde werk, neem alsjeblieft vrijdag tot zondag vrij, lieverd!“
***
„Mama, ik ben thuis!“ roep ik terwijl ik door de deur loop.
„Temperance, wat is er gebeurd met thuis zijn om elf uur vanmorgen?“ zegt mijn moeder terwijl ik de keuken binnenkom.
„Ik weet het, het spijt me. Het papierwerk stapelde zich op vanwege de vergadering die we hadden.“ Ik val in de stoel waar ik gisteravond in zat en wrijf over mijn hoofd.
„Gaat het wel, schat?“ Mijn moeder controleert mijn voorhoofd met de achterkant van haar hand en houdt hem daar. „Je lijkt koorts te hebben.“
„Het gaat wel, mama,“ zeg ik zachtjes. „Gewoon moe.“
Het is nu net na achten 's avonds. Na de twintig uur durende dag gisteren en de twaalf uur durende dag vandaag, klaagt mijn lichaam. Normaal gesproken kan ik deze lange dagen wel aan—waarom doet het nu zo moeilijk?
„Hier, laten we je naar bed brengen.“
Mijn moeder volgt me naar mijn slaapkamer. Ik schop mijn hakken uit en ga langzaam op mijn bed zitten. Elk gewricht doet pijn, en mijn hoofdpijn wordt erger.
Mijn moeder helpt me om te kleden in een korte broek en een los shirt voordat ze mijn haar opbindt en mijn make-up afwast. Ik word comfortabeler door mijn beha uit te trekken en hem door de kamer te gooien.
„Oh, schat, je bent gloeiend heet!“ zegt mijn moeder luid nadat ze een thermometer in mijn mond heeft gestoken. „Je neemt morgen vrij!“
„Mama, ik heb morgen al vrij,“ zeg ik zachtjes terwijl ik onder mijn dekens kruip. De luide stem van mijn moeder laat mijn oren suizen.
„Goed, want ik was helemaal bereid om je kont aan dit bed te ketenen als het betekende dat ik je hier kon houden.“
Ik kijk terug naar mijn moeder. Haar lichtgrijze ogen en blanke huid maken haar mooi met haar lichtblonde haar. Beide broers van me zien eruit alsof ze bij de geboorte rechtstreeks van mijn vader kwamen.
Ik kreeg het donkerbruine haar van mijn vader en de stormachtige grijze ogen van mijn moeder. Maar mijn huid, die is bijna spookachtig bleek. Tijdens het opgroeien was ik altijd de vreemde eend in de bijt, zo menselijk uitziend vergeleken met de andere meisjes in mijn klas.
Talia was de enige die nooit van mijn zijde week tijdens onze schooljaren. We zijn hele goede vriendinnen.
Ik zou een kogel voor haar opvangen, en zij zou hetzelfde voor mij doen—hoewel in haar geval een niet-fatale sinds ze Walker ontmoette. Maar het gevoel is nog steeds hetzelfde.
„Het gaat wel, mama,“ probeer ik haar gerust te stellen.
„Ik kom later bij je kijken, Temperance.“
Mijn moeder kust mijn voorhoofd voordat ze mijn licht uitdoet en de deur zachtjes achter zich sluit, waarbij ze hem op een kier laat staan.
