De Blue Ice Serie 2: Vallen voor het blauwe ijs
Auteur
Donna Richards
Lezers
288K
Hoofdstukken
41
Harry Preston. De beste vriend van mijn broer. De ijshockeyspeler naar wie ik niet zou mogen kijken. Maar als hij er voor me is wanneer alles om me heen begint af te brokkelen, kan ik niet voorkomen dat de gevoelens die ik altijd al voor hem had, naar boven komen.
Evie Carter. Het zusje van mijn beste vriend. Het meisje dat eruitziet als een godin en absoluut verboden terrein is. Maar het wordt steeds moeilijker nu we samenwonen. Ik had haar broer beloofd dat ik op haar zou passen, en juist daardoor ben ik nog harder voor haar gevallen dan ik al deed.
Wanneer de broer van Evie op bezoek komt na een blessure, loopt de spanning op terwijl ze hun relatie voor hem verborgen proberen te houden. Zullen Harry en Evie hem kunnen laten inzien dat ze voor elkaar bestemd zijn? Of zal alles in duizend stukjes uiteenvallen?
Hoofdstuk 1: Een gigantisch probleem
HARRY
„Luister je naar me?“ riep Evie. „Toen Layson je vroeg om hier te komen wonen, verwachtte hij vast niet dat je overal je ondergoed zou laten slingeren!“
Ze deed een stap dichterbij. Ik pakte nog net zachtjes haar pols vast, vlak voordat ze mijn ondergoed naar mijn hoofd wilde gooien. Ze liet los en het viel op de grond.
Er viel een stilte.
Mijn hart ging sneller kloppen. Er ging een schok door me heen toen onze blote huid elkaar raakte. Mijn duim streek over haar pols. Ze hapte naar adem en haar lippen gingen iets uit elkaar.
Haar schouders gingen omhoog en vielen toen langzaam weer naar beneden. Mijn blik ging omhoog naar haar ogen, en we konden geen van beiden wegkijken. Ze was adembenemend. Als een soort Griekse godin, door de manier waarop haar huid straalde naast haar zwarte haar.
Ik blies mijn adem uit, en mijn blik gleed weg van de vloer. Ik liet mijn ogen glijden over de felroze pyjama die ze droeg. Roze was helemaal haar kleur, en sinds ik haar kende, had ik haar nog nooit iets anders zien dragen. Ik zou heel graag met mijn lippen over haar zongebruinde dijen willen glijden...
Maar toen zag ik een rode blos in haar nek, die afstak tegen haar stralende huid. Haar ogen rustten op mijn blote borstkas. Ik vroeg me af of ze van andere dingen ook zo mooi zou blozen.
Ik mocht niet zo naar haar kijken of dit soort dingen denken. Maar het werd steeds lastiger om die rommelige knot op haar hoofd te negeren. Die op en neer bewoog terwijl ze tegen me stond te schreeuwen over mijn ondergoed. Ik keek hoe een paar plukjes van haar gitzwarte, zijdezachte haar in haar gezicht vielen, en vroeg me af of het net zo zacht was als het eruitzag.
Ik keek in haar donkerbruine ogen, die zich vurig in de mijne boorden. Ik had helemaal niet in de gaten hoe dichtbij ze stond. Totdat haar zoete kersengeur mijn zintuigen vulde.
Verdomme.
Ik zuchtte diep. Dit ging een heel groot probleem worden.
Ze rukte haar pols los en was binnen een paar seconden uit mijn kamer verdwenen.
Fuck. Ik kreunde en wreef nog een keer met mijn handen over mijn gezicht om goed wakker te worden. Ik had echt niet zo naar haar mogen kijken.
Het enige wat ik wist, was dat ik een kater had. Het was hier veel te vroeg voor, en Evie Carter had zojuist mijn naam al geschreeuwd.
Ik keek naar beneden, naar mijn ondergoed op de grond. Geweldig. Mijn ondergoed was momenteel een populair gespreksonderwerp in dit huis. Ik kon het beter op eBay of zoiets gaan verkopen, nu het toch zo beroemd was. Het leek wel of niemand hier iets beters te bespreken had.
Ik wierp een blik op mijn telefoon op het nachtkastje en schudde meteen mijn hoofd toen ik de tijd zag. Zeven uur 's ochtends. Het zou strafbaar moeten zijn om op een zondag zo vroeg wakker te zijn. Zelfs de vogels floten nog niet. Zelfs die respecteerden de zondagsrust.
Ik pakte een joggingbroek en hinkte op één been om hem snel aan te trekken. Ik had er echt geen zin in om nu al wakker te zijn. Het liefst wilde ik gewoon slapen om van deze kater af te komen. Mijn maag begon echter te knorren, wat betekende dat ik nu eerst een stevig ontbijt nodig had. Dat zou mijn hoofdpijn vast wel verdrijven.
Toen ik de keuken binnenliep, zat James al aan tafel met een drankje in zijn hand. Hij keek naar me op en schudde zijn hoofd. Dat kwam vast door de vreselijke toestand waarin ik gisteravond thuiskwam.
„Wat?“ Ik trok een geïrriteerd gezicht naar hem.
Hij stond op van de tafel. „Je was echt een wrak gisteravond. Je moet echt kappen met die feestjes. Je hebt er al trainingen door gemist.“
„Ik heb pas twee trainingen gemist. Dat is echt geen ramp.“ Ik haalde onverschillig mijn schouders op.
„Dat is het wel nu de talentscouts langskomen.“ Met deze kater kon ik zijn gepreek er echt niet bij hebben. „Ze zijn erbij tijdens de wedstrijd tegen Providence. Dat is over één maand, Harry. Zorg dat je je zaken op orde krijgt.“
„Daar hoef je je geen zorgen over te maken.“
Hij gaf me een veelbetekenende blik en liep de keuken uit, zodat ik alleen achterbleef. Ik zuchtte diep en mijn schouders zakten weer in.
Mijn telefoon trilde in mijn broekzak. Ik haalde hem tevoorschijn en zag een sms'je van mijn vader. Ik wiste de melding en stopte de telefoon weer weg.
„Evie.“ Ik glimlachte toen ze de keuken in liep. „Laten we gaan ontbijten. Ik trakteer.“
„Dat gaat niet lukken. Ik ga zo ontbijten met Chad,“ antwoordde Evie.
Ik keek haar aan en zag dat de vrolijke glinstering in haar ogen verdwenen was. Dat was niets voor haar; ze was normaal altijd zo vrolijk.
Chad. De vriend van Evie. Layson had hem maar een paar keer ontmoet, voordat Layson met Natasha naar Toronto verhuisde. Hij was echt geen fan van hem. Sterker nog, ik denk dat hij helemaal niemand mocht die met zijn zusje uitging.
Chad was een paar keer in ons huis geweest nadat James en ik hier introkken. Ik mocht hem niet. Hij lachte nooit om mijn grappen. En iedereen lacht om mijn grappen.
Ik mopperde toen mijn telefoon weer begon te trillen. Terwijl ik hem uit mijn zak haalde, hoopte ik vurig dat het niet mijn vader was.
„Layson,“ zei ik, nadat ik het videogesprek aannam en de verbinding tot stand kwam.
„Hé man, hoe gaat het daar allemaal?“ antwoordde hij.
„Ik probeer Evie over te halen om met mij te gaan ontbijten.“ Ik sloeg mijn arm om haar nek. Zo trok ik haar in het beeld van de camera.
„Waarom ga je niet gewoon met Harry mee?“ vroeg Layson.
„Ik heb al met Chad afgesproken en ik heb nog andere dingen te doen.“
Hij trok een vies gezicht. „Chad? Ik vind het maar niets dat je met hem uitgaat.“
„Jij vindt het bij niemand goed als ik met ze uitga,“ beet ze hem toe.
„Nou, waarom denk je dan dat ik aan Harry en James heb gevraagd om bij jou te komen wonen? Omdat ik wist dat geen van beiden zoiets zou proberen.“
Ik lachte zenuwachtig, terwijl Evie me ruw van zich af duwde. Layson zou me echt vermoorden als hij wist hoe ik vanochtend naar haar had gekeken.
„Jij hebt niet te bepalen wat ik doe,“ zei ze tegen hem.
„Maak je geen zorgen, ik houd haar wel voor je in de gaten.“ Ik probeerde hem gerust te stellen.
„Ik weet dat ik haar aan jou kan toevertrouwen,“ zei hij.
