Scheppers van het lot boek 1: De roedeldokter
Auteur
Constance Marounta
Lezers
5,0M
Hoofdstukken
72
Proloog
Boek 1:De Roedeldokter
ONBEKEND
Ze kwam vandaag terug zoals beloofd.
Een glimlach speelde om haar lippen toen ze het vertrouwde huis zag.
Het stond op een steenworp afstand van het roedelhuis en de kliniek, omringd door een hek.
De dokter kon in een mum van tijd op beide plekken zijn als het nodig was, maar genoot thuis toch van zijn rust.
Ze vermoedde dat hij nu al thuis moest zijn. In gedachten zag ze hem bij het keukenraam staan, nippend aan zijn hete thee, voordat hij naar de kliniek vertrok.
Dat deed hij al zolang ze hem kende. Tenminste, voor zover zij wist.
Ze opende het tuinhekje, liep de trap op naar de keurige veranda en duwde de deur open. Hij sloot nooit af. Dat had geen zin.
Als iemand van de roedel of de alfa binnen wilde komen, zou geen slot hen tegenhouden. Maar ze zouden zijn privacy niet zomaar schenden.
Ze stapte naar binnen, gelukkiger dan ze in jaren was geweest. Veel gelukkiger dan voor haar vertrek.
Het huis was stil in het vroege ochtendlicht. Vreemd, maar niet verontrustend.
Ze wist dat hij 's ochtends graag zachte muziek opzette, maar misschien had hij daar vandaag geen behoefte aan, of hij was nog in de badkamer.
Met die gedachte draaide ze zich naar de smalle trap die naar hun slaapkamer leidde, toen een geur haar deed verstijven.
Koffie.
Koffie? Hij had een hekel aan de smaak, waarom zou hij het zetten? Toch niet voor haar? Het was een van de dingen die ze allebei niet lekker vonden. Ze hielden niet van de bittere smaak en kozen liever voor thee.
Hij hield van gewone zwarte thee en zij van gearomatiseerde.
Behoedzaam liep ze naar de keuken en bleef ongemakkelijk in de deuropening staan. Hij was niet in de keuken.
Maar er stond wel iemand anders bij het raam waar ze hem eerder had voorgesteld. Een vrouw. Haar lange kastanjebruine haar glansde in het licht.
Ze stond met haar rug naar haar toe terwijl ze van haar verse koffie dronk. De geur was nu sterker en maakte haar misselijk.
Ze haalde diep adem en liep langzaam naar binnen.
„Goedemorgen,“ zei ze, haar stem klonk minder zelfverzekerd dan ze wilde, maar toch duidelijk in de stilte.
De vrouw met het kastanjebruine haar draaide zich meteen om en keek haar verrast aan.
„Het spijt me zo,“ zei ze. „Ik wilde je niet laten schrikken.“
De andere vrouw glimlachte meteen.
O, hemel! Ze was beeldschoon! Het kastanjebruine haar paste perfect bij haar heldere bleke huid en felblauwe ogen. Ze was lang en slank en zag er heel elegant uit.
Als je daar die vriendelijke glimlach aan toevoegde, had je een zeer aantrekkelijke vrouw.
Ze bloosde ongewild. Ze was niet zo mooi als zij.
„Ach, maak je geen zorgen, lieverd. Ik was gewoon verrast, dat is alles. Hoe kan ik je helpen?“
Oké, er klopte iets niet. Waarom gedroeg deze vrouw zich alsof ze hier woonde? Ze was maar een week weg geweest. Wat kon er... Plotseling kreeg ze een ingeving.
„Ben je een patiënt van Max?“ vroeg ze beleefd.
Ze herinnerde zich dat hij soms patiënten mee naar huis nam die speciale zorg nodig hadden, meestal kinderen, maar toch...
De vrouw keek haar vreemd aan en begon toen hartelijk te lachen.
„Zijn patiënt?“ zei ze, proberend haar lachen in te houden. „Nee, nee. Ik ben geen patiënt van Max, maar je komt me wel bekend voor, denk ik.“
De vrouw keek haar even verward aan en klapte toen opgewonden in haar handen alsof ze iets had begrepen. „Je bent zijn student!“ zei ze.
„Nou... ja,“ gaf ze ongemakkelijk toe.
Ze voelde zich erg verdrietig. Als hij haar zijn student noemde, betekende dat dat hij haar alleen zo zag. Ze was niets meer dan wat ze hadden gepland voor ze vertrok... Het was allemaal een leugen...
„Max moest vroeg naar het ziekenhuis,“ sprak de vrouw weer. „We hadden de afgelopen week wat problemen met slechte mensen, en hij is erg druk geweest.
„Kun je geloven dat ik hier al vier hele dagen ben en hem maar één keer heb gezien? Maar nu jij er bent, heb ik eindelijk iemand om mee te praten. Ik wilde je echt graag ontmoeten, weet je.“
De vrouw had dit allemaal heel snel gezegd terwijl ze haar schouders vasthield en haar hielp zitten op een van de houten stoelen.
Maar deze hele situatie was vreemd. Ze kende Max bijna haar hele leven. Ze kende al zijn familieleden al. Ze woonden tenslotte allemaal in de roedel.
Deze vrouw was geen familie. Ze had nog nooit over haar gehoord. Niet één keer.
Ze begon zich een beetje misselijk en duizelig te voelen toen het enige mogelijke antwoord begon door te dringen. Maar misschien had ze het mis. Kon dat niet?
„Het spijt me,“ zei ze uiteindelijk, haar eigen stem nauwelijks herkennend. „Ik weet niets over jou. Wie ben je?“
„Ik ben Delta, Max' partner natuurlijk, jij dwaas!“ glimlachte de vrouw breed, terwijl ze vriendelijk wat kastanjebruin haar achter haar oor schoof.
