De Diablonserie
Auteur
G. M. Marks
Lezers
861K
Hoofdstukken
113
Nadat de kampioen van het stadje Lilitha buiten de grenzen betrapt, raakt hij geobsedeerd door haar en beschuldigt haar ervan hem te betoveren. Terwijl Lilitha keer op keer aan zijn aanvallen ontsnapt, vlucht ze uiteindelijk diep het monsterlijke woud in met haar vriendin Clara, alleen om geconfronteerd te worden met de gruwelijke slachting die gepaard gaat met de aanwezigheid van een vraatzuchtig beest. Door een wonder overleeft Lilitha het en ontmoet ze Damon, een mysterieuze vreemdeling die belooft hen uit het bos te leiden. Maar ze voelt het monster overal om zich heen. Wat wil het? Waarom valt het niet aan? En waarom voelt ze alsof er iets binnenin haar... verandert?
Leeftijdsclassificatie: 18+.
Hoofdstuk 1.
Boek 1.
Lilitha knikte naar Clara's beker. „Waarom drink je niet? Het is op mijn kosten.“
Clara keek schuldbewust naar haar beker. „Het is jouw geld.“
„Je bent mijn vriendin - voor jou is het gratis.“
Clara glimlachte voorzichtig en nam een slokje. Lilitha nam een flinke teug uit haar eigen beker. De drank brandde aangenaam in haar keel. Ze liet haar blik door de ruimte gaan.
Het was rustig in de Arrowhead bar, wat Lilitha wel prettig vond. Twee jonge meiden alleen waren niet bepaald veilig.
De weinige aanwezigen merkten de twee vriendinnen niet op die in een hoekje zaten, met gebogen hoofden en kappen over hun gezichten.
Clara moest even hoesten van haar drankje. Lilitha glimlachte. Ze keek naar buiten en zag dat het donker begon te worden. Ze moest snel naar huis, voordat haar vader thuiskwam. Als hij erachter zou komen dat ze weg was geweest...
...En dat ze zijn geld had meegenomen...
Lilitha slikte, haar keel opeens droog, en nam nog een slok.
„Het ziet ernaar uit dat het weer gaat regenen,“ zuchtte Clara. Donkere wolken pakten zich samen. De straten waren al nat en modderig. Het gaf de omgeving een troosteloze aanblik.
Lilitha draaide zich om toen de deurbel klonk. Haar ogen werden groot en ze boog snel haar hoofd. Clara keek op en deed hetzelfde. „Verdorie!“
Heer Mandalay, de belangrijkste Kampioen van de stad, kwam binnen. Lilitha beet op haar lip. Kroegen waren eigenlijk alleen voor mannen. Ze konden flink in de problemen komen als ze ontdekt werden.
Terwijl Heer Mandalay zijn jas uitdeed bij de deur, gleden zijn blauwe ogen door de ruimte en Lilitha boog haar hoofd.
Gekleed in zijn rood-gouden uniform legde hij zijn hand op het zwaard aan zijn zij en liep naar de bar. Zijn blonde haar zat in een staart.
Hij liep met grote, krachtige passen. Hij was een forse kerel. Zelfs zijn hemd spande om zijn schouders. Niet voor niets was hij de beste ridder van de stad.
De twee meiden trokken hun kappen verder over hun hoofd en zakten onderuit in hun stoelen. Leunend tegen de toonbank flirtte de ridder met de vrouw erachter.
Hij fluisterde tegen haar, raakte haar arm aan. Lachend streek de vrouw haar donkere haar naar achteren.
De twee meiden keken zwijgend naar elkaar terwijl ze zich klaarmaakten om te vertrekken. Lilitha speelde met haar beker terwijl ze toekeek en wachtte.
Toen Mandalay zich vooroverboog om de nek van de vrouw te kussen, slopen zij en Clara stilletjes weg door de achterdeur.
Ze stopten pas met rennen toen ze buiten adem waren.
Lilitha stond voorovergebogen en hijgde. „Dat scheelde niet veel.“
Clara spuugde op de grond. „Ik ben er klaar mee om regels te overtreden. Ik wil nu naar huis.“
Lilitha sloeg haar arm om Clara's schouders. Om hen heen waren de gebouwen oud en vervallen, wegzakkend in de modderige grond. Natte kleren hingen aan lijnen tussen de ramen.
Arme en vermoeide mensen liepen heen en weer over de modderige paden.
Lilitha draaide Clara om en ze begonnen terug te lopen. Toen ze de hoek omgingen, greep iemand Lilitha's arm en hield hen tegen.
„Hallo daar,“ zei Mandalay.
„Ren!“ schreeuwde Lilitha.
Clara rukte zich los van Lilitha. Mandalay probeerde haar te grijpen, maar Lilitha duwde zichzelf tegen hem aan.
Ze drukte hem tegen de muur zodat haar vriendin kon ontsnappen. Clara's jas verdween om de hoek.
Toen ze zijn diepe lach hoorde, sloeg haar hart over. Hij glimlachte naar haar, zijn ogen glinsterend, zijn wangen rood. Hij leek helemaal niet moe van het achtervolgen.
Lilitha probeerde weg te rennen maar hij greep haar pols.
„Laat me los!“ schreeuwde ze.
Nog steeds lachend trok hij haar tegen zich aan alsof ze niets woog, draaide haar om en duwde haar tegen de muur, hun posities omwisselend.
Zijn adem heet in haar nek, drukte hij hard tegen haar aan en perste haar gezicht tegen de bakstenen.
„Wat doet een meisje als jij op zo'n plek?“ Hij trok haar kap af en stak zijn neus in haar haar met een zucht.
„Ga van me af!“ Ze probeerde te schreeuwen maar hij duwde haar zo hard tegen de muur dat ze nauwelijks kon ademen. Niet dat het zou hebben geholpen. Niemand zou haar komen helpen.
„Waarom? Wat heb ik eraan? Of zal ik je gewoon een paar dagen in de gevangenis gooien? Dat zal je leren de regels te volgen.“
„Het is een stomme regel.“
„Wie zegt dat? Jij? Een vrouw?“ Hij lachte.
„Krijg de klere.“
„Precies,“ fluisterde hij in haar oor.
Hij draaide haar om, trok haar tegen zich aan terwijl hij zijn mond op de hare drukte. Hij lachte terwijl ze zich in zijn armen wrong en bewoog.
Ze probeerde in zijn tong te bijten, maar die glipte weg van haar tanden als een glibberige worm. Toen hij haar eindelijk losliet, trok Lilitha haar hoofd naar achteren en spuugde in zijn gezicht.
Hij likte het speeksel van zijn lip. „Zo mag ik het zien.“
Hij trok haar de straat op, bonkte tegen deuren, draaide aan klinken, op zoek naar een privéplek.
Mensen op straat negeerden hen, keken naar hun voeten, staken over naar de overkant.
De zaken van een Kampioen waren hun zaken niet, zeker niet als die Kampioen Heer Mandalay was.
Halverwege de straat kreeg hij eindelijk een deur open. Een moeder en haar drie kinderen keken geschrokken op.
„Eruit!“ schreeuwde hij.
De vrouw pakte haar jongste op en nam ze allemaal mee naar buiten. Mandalay sloeg de deur achter hen dicht. Er was maar één kamer.
Dekens en lakens lagen overal op de vloer. Een halfvolle mand met eten stond in de hoek.
Mandalay staarde naar haar, zwaar ademend, zijn ogen rood, zijn vuisten openend en sluitend. Hij floot zacht en opgewonden terwijl hij haar bekeek.
„Wat ga je doen?“ zei Lilitha emotieloos.
Ze stapte achteruit en hij stapte naar voren, torende boven haar uit, zo groot als een berg.
„Ik zal het je makkelijk maken,“ zei hij. „Doe wat ik zeg en ik laat je gaan, vrij als een vogeltje.“ Hij bewoog zijn hand als een vliegende vogel.
„Vecht tegen me, en niet alleen zal ik nemen wat ik wil, ik zal je ook arresteren voor het zijn van een slechte vrouw.“
Zijn blauwe ogen staarden in de hare.
Lilitha's rug was tegen de muur. Zoveel gedachten gingen door haar hoofd, moedige, bange.
Hij leek de hele kamer te vullen. De deur leek zo ver weg. Zijn handen zagen er sterk uit.
„Ga jezelf neuken.“
„Jammer dan. Ik had het leuk kunnen maken.“
Hij sprong op haar af en Lilitha dook. Ze rende naar de deur, maar hij sloeg zijn arm om haar middel en tilde haar van haar voeten. Ze gilde toen hij haar op het bed gooide.
Hij ging bovenop haar zitten, hield haar polsen tegen de dekens gedrukt. Lilitha schreeuwde.
„Rustig maar, schatje.“ Hij boog zich voorover om een boze traan van haar wang te likken. „Als je braaf bent, zal ik proberen het je te laten leuk te vinden.“
Terwijl hij haar polsen met één grote hand vasthield, reikte hij naar beneden om haar jas open te maken. Hij nam er de tijd niet voor, duwde haar shirt omhoog en greep haar borst.
Hij hield hem vast, raakte haar tepel aan met zijn duim voordat hij met een kreun naar beneden drukte en haar borst plat drukte onder zijn grote hand.
„Je voelt zo goed,“ zuchtte hij.
Lilitha keek woedend naar hem op, meer tranen stroomden over haar wangen. Ze wilde tegen hem schreeuwen. Ze wilde hem bijten en elk scheldwoord dat ze kende naar hem schreeuwen.
Maar iets kouds en sterks hield haar keel vast. Het was vernederend en ze haatte zichzelf ervoor.
Hij betastte en speelde met haar, kneep in haar tepels, bewoog zijn vingers tussen haar ribben. Zijn blauwe ogen waren bijna zwart toen hij zijn mond liet zakken. Lilitha klemde haar tanden op elkaar toen hij haar linkerborst in zijn mond nam.
Lilitha kromp ineen toen hij lang aan haar zoog.
Toen hij eindelijk losliet, likte hij haar tepel, bewoog toen zijn tong langs de rest van haar borst, in de holte tussen haar sleutelbeenderen, omhoog langs haar keel.
Hij ademde zwaar toen hij zich vooroverboog voor een kus. Lilitha draaide haar hoofd weg. In plaats daarvan kuste hij haar nek.
Er bewoog een schaduw. Er klonk een schrapend geluid. Lilitha keek naar het raam. Haar hart maakte een sprongetje toen ze Clara door het raam zag kijken.
Haar vriendin was zo dichtbij dat ze het hoofd van de ridder had kunnen aanraken. Bleek en bang kijkend, blond haar dat onder haar kap uitkwam, hield ze een emmer in trillende handen vast.
Lilitha's hart klopte sneller. „Ga weg,“ zei ze geluidloos.
Clara schudde haar hoofd.
Mandalay ging rechtop zitten, blokkeerde haar zicht. Zittend op haar heupen begon hij zijn riem los te maken.
Net toen hij hem lostrok, werd er iets diks en bruins over zijn hoofd gegoten, dat nat op zijn schouders kletste en zijn haar en ridderuniform doorweekte. Het stonk verschrikkelijk.
Hij verstijfde, zijn mond open in een perfecte O. Alles was een seconde doodstil. Toen sprong hij met een luid dierlijk geluid overeind en draaide zich woedend om.
Clara stond bevroren, nog steeds haar emmer vasthoudend.
„Jij kleine teef!“ Hij sprong op haar af maar struikelde over zijn broek. Strompelend crashte hij tegen de muur, zijn hoofd raakte het hout met een vreselijke krak.
Hij viel als een blok neer en bewoog niet meer.
Ze keken elkaar geschrokken aan: Clara, haar emmer nog op de vensterbank; Lilitha, slordig en topless op het bed.
Lilitha slikte, het gestage gedruppel horend van wat er nog in de emmer zat.
Ze stak haar voet uit en duwde tegen zijn heup, maar hij bewoog niet, zijn nek in een vreemde hoek gebogen, wit onder zijn halfgesloten oogleden.
Clara's gezicht werd lijkbleek. Toen liet Clara de emmer vallen en sprong Lilitha overeind.
Ze renden door de straten, ontweken wagens en karren en dieren. Een groot paard steigerde met een luid geluid.
Bij elk paardengeluid, elke schreeuw van een mannenstem, keken ze achterom en renden harder.
Ze stopten in een ver deel van de stad dat Lilitha vaag kende. Verborgen in de deuropening van een leeg gebouw, leunden ze tegen de muur, zwaar ademend.
„O shit, o shit, o shit, o shit,“ zei Clara terwijl ze voorover boog.
„Wat heb je gedaan? Ik zei dat je moest rennen!“
„Ik kon je niet achterlaten!“ Haar borst vasthoudend ging ze op de grond zitten.
„Maar nu zitten we allebei in de problemen.“
Clara keek hulpeloos naar haar op. Lilitha sloeg haar handen voor haar gezicht.
Na een moment om tot rust te komen, hielp ze Clara overeind. „Kom op. Het wordt nu donker. Je kunt beter naar huis gaan of we komen in nog grotere problemen.“ Ze beet op haar trillende lip.
Haar borst voelde zo zwaar alsof hij vol stenen zat. „Het spijt me. Het spijt me dat ik je mee heb genomen. Het is allemaal mijn schuld.“
„Je hebt me niet gedwongen om mee te gaan. Bovendien gaan we altijd.“
„Waarom was hij daar überhaupt? Kampioenen komen daar nooit.“
„De vrouw aan de bar, denk ik,“ zei Clara.
Ze draaiden zich allebei om toen ze paardenhoeven hoorden, maar het was slechts een koopman die zijn wagen mende. Het duurde even voordat Lilitha's hart rustiger werd.
„Ga,“ zei ze tegen Clara, haar hand pakkend en knijpend. „Ik zie je later. En wees voorzichtig.“
„Jij ook.“ Ze kuste Lilitha op de mond. „Tot snel.“
Clara haastte zich weg, modder spatte op achter haar laarzen.
Met haar kap laag over haar gezicht probeerde Lilitha niet uit te glijden in de modder terwijl ze naar huis liep.
Het begon nu te regenen. Haar jas was nat en ze kon haar adem zien, hoewel ze de kou en nattigheid nauwelijks opmerkte, haar gedachten zeer druk.
Hoe lang zou het duren voordat Mandalay wakker werd? Als hij wakker werd? Lilitha stopte. Hij had er nogal dood uitgezien. Wat als hij dat was? Ze had hem zorgvuldiger moeten controleren.
Zichzelf omarmend liep ze door. Dat zou haar een moordenaar maken. Dat zou hen beiden moordenaars maken. Ze zouden er nooit mee wegkomen.
Ze kwam bijna niemand tegen, de meeste mensen waren binnen terwijl ze zich voorbereidden op de komende storm. Het regende al twee weken onafgebroken.
Wegen waren geblokkeerd. Voedsel was moeilijk te vinden. Het water was vervuild met overlopend riool. Ze kon het in de lucht ruiken.
Al snel zag ze haar huis. Haar hart klopte snel toen ze haar shirt rechttrok en naar de voordeur liep.
De deur ging piepend open. Het huis was vol schaduwen. Het leek leeg.
„Vader?“ riep ze zachtjes, haar stem echode in de stilte. Het enige antwoord was het geluid van regen op het dak.
Lilitha liet haar adem ontsnappen terwijl ze de deur achter zich sloot.
Snel trok ze haar kleren uit en begon zijn avondeten te maken.
