De Milleniumwolven Boek 6
Auteur
Lezers
🔥217M
Hoofdstukken
30
Vlucht door het bos
SEIZOEN 6
Geproduceerd door: Adam Sharp
Geschreven door: Sophia Martin, Ashley Schlueter en Adam Sharp
Geluid door: Meaghan Bardwell
SIENNA
We renden.
Aiden en ik raceten door het bos rondom het Roedelhuis. Het angstaanjagende gehuil van wolven echode nog na in mijn oren.
Het bloed van mijn partner viel in dikke druppels op de bosgrond, waar het glinsterde in het maanlicht.
Hoe had dit kunnen gebeuren?
Aiden had verloren.
Mijn hoofd kon het niet bevatten. Mijn Aiden — mijn partner, die sterker was dan wie dan ook — had verloren.
Van die kruiperige lafaard Josh Daniels.
En zijn sluwe kreng van een partner, Michelle.
Zelfs nu brandde de monnikskap waarmee zij Aiden had vergiftigd zich nog door zijn lichaam, waardoor de snelle genezing waar weerwolven zo sterk op vertrouwden na verwondingen werd geblokkeerd.
We moesten hulp zien te krijgen.
Aiden hinkte op zijn verminkte been. Zijn ruige zwarte vacht was samengekit met bloed.
Zijn flanken trilden van uitputting.
We konden niet eeuwig blijven rennen.
We hebben een plan nodig.
Verderop lag een kleine open plek met één hoge plataan. Ik vertraagde en kwam tot stilstand.
Ik veranderde terug in mijn menselijke gedaante.
Aiden deed hetzelfde. Zijn zwarte haar was doorweekt van het zweet, en ik kon aan de spanning in zijn lichaam zien dat hij enorme pijn leed.
De wond op zijn been bleef bloeden uit een lange, grillige jaap over de voorkant van zijn dij.
Ik onderdrukte een kreet van afschuw.
Mijn hart bonsde. Ik werd misselijk.
Ging Aiden doodgaan?
Niet in paniek raken, Sienna. Hou je hoofd erbij.
Als Aiden genoeg monnikskap had binnengekregen om hem te doden, was hij al dood geweest.
Die gedachte bood weinig troost.
Geen van ons had een woord gezegd, allebei te veel in beslag genomen door gedachten van pijn, verlies en verdriet.
Aiden wilde me niet eens aankijken en hield zijn blik gericht op de droge bladeren op de bosgrond.
Ik kon me niet voorstellen hoe hij zich moest voelen, maar er was geen tijd om te praten.
„We moeten je naar Jocelyn brengen,“ zei ik, de stilte verbrekend.
„Nee. We moeten eerst naar Rowan,“ antwoordde hij zwaar, en hij kromp ineen toen hij gewicht op zijn linkerbeen probeerde te zetten.
Tranen sprongen in mijn ogen bij het noemen van onze zoon.
Mijn gedachten draaiden om mijn familie sinds we uit het Roedelhuis waren gevlucht.
Ze hadden mijn vader. Ze hielden hem gevangen.
Mama wist van niets. Zij was thuis en paste op Vanessa en River, en op Rowan.
Wat moesten we doen?
Mijn gedachten maalden nutteloos rond.
We moesten naar Rowan toe.
Maar Aiden werd steeds slechter. Als hij stierf, zou Rowan achterblijven zonder beide ouders.
Net als de kinderen van Selene.
Ik schudde mijn hoofd. „Nee, Aiden. We moeten je naar een genezer brengen. Rowan heeft zijn vader nodig.“
„Josh stuurt misschien iemand achter hem aan!“ Aiden hijgde terwijl de monnikskap zijn lichaam bleef leegzuigen.
Hij dwong zichzelf me aan te kijken en ik schrok van de onverholen angst die ik terugvond in zijn groen-gouden ogen.
Ik had Aiden nooit eerder echt bang gezien. Tot dit moment.
Het joeg me de stuipen op het lijf.
„En als ze iemand achter hem aan sturen en jij te gewond bent om te vechten?“ vroeg ik zacht.
Stilte. Hij wist dat ik gelijk had.
„Rowan is bij mijn moeder. Zij zou sterven om haar kleinkinderen te beschermen.“
Zeker als ze erachter komt wat er vanavond op het Joelbal is gebeurd.
Aiden aarzelde, en dat was de opening die ik nodig had.
Ik stak de kleine open plek over tot ik recht voor mijn partner stond.
„We moeten je eerst naar Jocelyn brengen. Net lang genoeg om de verspreiding van de monnikskap te stoppen.“
Onze ogen waren op elkaar gericht. Ik probeerde genoeg kracht te verzamelen voor ons allebei.
„We gaan Jocelyn zoeken. Josh en Michelle zijn walgelijke schoften, maar ik geloof nog steeds niet dat ze een kind zouden verwonden. Ik denk niet dat ze zo diep gezonken zijn dat ze Rowan kwaad zouden doen.“
NINA
Wat…
Wat is er gebeurd?
Waar ben ik?
Waarom doet mijn hoofd zo'n pijn?
Ik opende mijn ogen een klein beetje en kneep ze meteen weer dicht toen er iets als een ijskoude metalen naald door mijn schedel leek te boren.
In plaats daarvan tastte ik blindelings met mijn handen om me heen, op zoek naar enig houvast over wat er in godsnaam aan de hand was.
Ik lag op dik, zacht tapijt.
Naast mijn hoofd was een glad oppervlak, waarschijnlijk een muur.
Ik hoorde het vertrouwde drup, drup van de lekkende kraan in de badkamer die ik al drie weken van plan was te repareren.
Ik was thuis. Op de grond in de gang, voor mijn slaapkamerdeur.
Maar hoe was ik hier terechtgekomen?
Ik kon het me niet herinneren.
Ik had achter mijn computer gezeten en geprobeerd die SD-kaart werkend te krijgen.
In de hoop dat het licht zou werpen op het mysterie van Selene's moordenaar.
En toen…
Niets. Alleen een flits van een gedaante in een donkere kamer.
Was ik aangevallen?
Waar is Jocelyn!?
Die gedachte was genoeg om mijn ogen weer open te laten vliegen, ondanks de schreeuwende pijn in mijn hoofd.
Adrenaline stroomde door mijn lichaam en ik slaagde erin wankelend overeind te komen.
Als iemand me heeft aangevallen, kan diegene nog steeds in het huis zijn.
De gang was donker, maar het grote raam achter de open slaapkamerdeur liet een heldere bundel maanlicht binnen.
Genoeg om bij te zien terwijl ik de kamer op geruisloze voeten binnensloop en naar mijn nachtkastje kroop.
Erin lag een stiletto springmes van zo'n vijftien centimeter lang, met een handgesneden houten heft. Aan de zijkant was één ruw gegraveerd woord te lezen:
„HOME“
Ik klemde het mes in mijn hand en liep langzaam terug de gang in.
Ik bleef staan, elke spier in mijn lichaam gespannen, op scherp.
Stilte.
Het huis was leeg.
Wacht.
Voetstappen. Knerpen op het grind buiten het huis.
Ze kwamen dichterbij.
Ik verschoof mijn greep op het mes en zorgde dat het lemmet naar beneden wees, niet naar voren.
Wild om je heen zwaaien was een beginnersfout.
Eén goede stoot was genoeg.
Mijn hart bonsde in mijn borst, maar mijn geest voelde kalm en beheerst.
Ik kon me niet herinneren wat er was gebeurd, maar mijn lichaam wist instinctief hoe het moest reageren.
De voetstappen naderden de voordeur.
Rustig, Nina.
De deurbel ging.
Hè??
Waarom zou een aanvaller aanbellen?
Ik overwoog om te wachten, maar mijn nieuwsgierigheid won het en ik opende de deur.
Om vervolgens achteruit te wankelen van schrik toen Sienna Norwood een zwaar bloedende Aiden Norwood half dragend mijn huis binnensleepte.
SIENNA
Het huis van Jocelyn en Nina was pikkedonker toen ik Aiden hun woonkamer in hielp.
Hij liet zich met een zware bons op de kale houten vloer zakken en leunde met zijn hoofd tegen de muur.
Nina stond sprakeloos in de deuropening.
„Wat… wat…?“ stamelde ze.
Ik schudde resoluut mijn hoofd. „Er is geen tijd om uit te leggen. Hij is vergiftigd met monnikskap en de wond op zijn been geneest niet, zelfs niet als hij verandert. We hebben Jocelyn nodig.“
Even werden Nina's ogen helemaal leeg.
Ze drukte een hand tegen de zijkant van haar hoofd en kneep haar ogen dicht, alsof iets haar pijn deed.
Hoezeer ik Nina Castillo ook was gaan waarderen en respecteren, ik had nu geen tijd voor haar pijn.
Niet terwijl Aidens been nog steeds bloed op de hardhouten vloer druppelde.
„Waar is Jocelyn?“ vroeg ik opnieuw, terwijl ik probeerde mijn stem niet te verheffen.
„Jocelyn… ik… ik weet het niet. Ik dacht dat ze hier was, maar ik werd net wakker…“
„Is ze in het Roedelhuis? Nina, concentreer je! Zie je niet dat hij gewond is!“ riep ik uit.
Dat leek haar enigszins wakker te schudden.
Met een langzame hoofdschudding antwoordde ze: „Ik dacht dat Jocelyn hier was. Ze is zeker niet op het Joelbal. Ik herinner me iets… iets over Jeremy.“
„Hoe bedoel je, je 'herinnert'? Waar heb je het in hemelsnaam over!“
„Ik weet het niet!“ schreeuwde Nina, en greep weer naar haar hoofd. „Ik werd zojuist wakker op de vloer van die verdomde gang.
Ik dacht dat ik was aangevallen door een inbreker of een moordenaar, en dan sta jij ineens onder het bloed op mijn stoep! Ik heb geen flauw idee wat er aan de hand is, Sienna. Jij wel!?“
Daar had ze een punt.
„Oké, sorry,“ zei ik. „Laten we opnieuw beginnen. Als Jocelyn er niet is, moeten we naar het huis van mijn moeder.
„Zij heeft Rowan, Vanessa en River bij zich. Ze zijn niet veilig. Ik leg onderweg uit wat er is gebeurd.“
Nina aarzelde. Ik kon zien dat ze zich zorgen maakte om Jocelyn.
Ik ook. Maar Josh had geen reden om haar kwaad te doen.
Waar Jocelyn ook was, de kans was groot dat ze veilig was.
Aiden en Rowan waren dat niet.
„Alsjeblieft, Nina?“ Ik probeerde niet te klinken alsof ik smeekte, maar de gebeurtenissen van de avond begonnen hun tol te eisen.
Je mag niet instorten, Sienna. Je familie heeft je nodig.
Iets in mijn gezicht moet haar overtuigd hebben van mijn wanhoop, want Nina knikte grimmig.
„Ik ben geen genezer, maar ik denk dat ik iets weet dat kan helpen. We krijgen Aiden weer op de been. Dan gaan we je familie halen.“
JOSH
Om me heen ging het feest gewoon door terwijl mijn nieuwe roedel de wisseling van de 'koninklijke familie' vierde.
Bijna iedereen, inclusief ikzelf, was terug veranderd naar menselijke gedaante.
De menigte begon langzaam te dunnen naarmate verschillende wolven wegslopen om toe te geven aan de krachtige drang die de haze veroorzaakte.
Mijn eigen haze stroomde door mijn aderen en pulseerde op het ritme van de elektronische dansmuziek die het stijve orkest had vervangen.
Zeker in de nasleep van het vertoon van traditie en eenheid dat Michelle en ik ruim een uur geleden hadden opgevoerd.
Wat een nette manier was om te zeggen dat ik mijn partner had geneukt voor de ogen van de hele roedel, en dat zij ervan had genoten.
De herinnering was vers genoeg om mijn pik opnieuw hard te laten worden.
Ik wilde Michelle mee naar boven nemen, naar het kantoor van de Alpha, en haar romige billen spreiden over het enorme bureau dat generaties lang door de East Coast Alpha's was gebruikt.
En dat zou ik doen.
Maar eerst moest er werk verzet worden.
Om precies te zijn was er het probleem van een zekere onlangs gewurgde detective die op nog geen drie kilometer hiervandaan in het bos lag.
Ik moest iets doen aan de arme, dode agent Enzo, en wel snel. Voordat een beer of een bergleeuw hem zou vinden en het bewijs voor me zou vernietigen.
Het beeld maakte me misselijk. Het was allemaal de schuld van die verdomde Enzo, die mij in die situatie had gebracht.
„Josh!“ Een stem siste in mijn oor en schrok me op uit mijn gedachten over bloed en dood.
Michelle stond naast me, in de glinsterende zilveren baljurk en juwelen die ze aan het begin van de avond had gedragen.
Ik onderdrukte de neiging om te grijnzen. Sommigen zouden denken dat Michelle haar jurk weer had aangetrokken uit bescheidenheid, maar ik kende de waarheid.
Ze droeg altijd liever prachtige kleding dan helemaal niets.
Mijn hart zwol van liefde voor mijn partner, maar toen zag ik de woedende blik in haar ogen en er viel een koude steen in mijn maag.
„Ik moet je spreken. Nu!“ zei ze binnensmonds, en trok me mee naar een kleine, afgezonderde hoek van de balzaal.
Ze draaide zich naar me om. „Hoe kon je Sienna en Aiden laten gaan! Dat was niet het plan, Josh! Ze zijn te gevaarlijk om in leven te laten!
„We hadden dit afgesproken. We hadden dit afgesproken op het moment dat je me vertelde dat je Selene had vermoord.“
„Ik had nooit de bedoeling om Selene te doden—“ begon ik, maar ze snoerde me de mond met een woedend gebaar.
„Dat doet er nu niet toe! Je moet je beveiligingsteam eropuit sturen om ze te halen.
„Sleep Aiden en Sienna hierheen terug en leg hun hele verdomde familie in de boeien als je ze niet wilt doden.“
Haar stem werd steeds hoger tot ze bijna gilde. Haar hazelnootbruine ogen waren wijd en angstig.
„Ze mogen de East Coast niet verlaten, snap je dat dan niet!?“ ging ze verder. „Ze zullen steun verzamelen! We verliezen alles! Onze zonen eindigen als wezen!“
„Shhh. Shhh. Aiden weet dat ik heb gewonnen. Ik ben nu de Alpha, Michelle. Hij kan ons niets maken.“
„Ons niets maken! Wat als ze hier inbreken en Sienna die gestoorde Deity-krachten gebruikt om je kinderen in hun slaap te wurgen!“ zei Michelle. Haar stem sloeg bijna over van hysterie.
Er viel niet te redeneren met mijn partner als ze zo was. Het enige wat hielp was een stap terug doen en haar de tijd geven om te kalmeren.
„Oké,“ zei ik, „maar we hebben geen idee waar Sienna en Aiden zijn. Het kan even duren om ze te vinden, zelfs met Aiden gewond.“
Aiden, gewond. Iets hieraan knaagde aan me. Ik dacht terug aan het gevecht.
Hij strompelde al voordat hij het podium op ging…
Dat deed er nu niet toe. Hij had verloren en ik had gewonnen, en nu was ik de Alpha van de hele East Coast Pack.
Als ik daar maar even van kon genieten.
Michelle wrong nerveus haar handen en ijsbeerde op haar hoge naaldhakken. Toen bleef ze plotseling staan.
Ze draaide zich naar me om. Er was een felle, maniakale blik in haar ogen.
„We weten misschien niet waar Sienna en Aiden zijn, maar we hebben hen niet nodig.“
Haar mond krulde tot de aanzet van een glimlach. Ik voelde een steek van angst.
„We weten waar Rowan is,“ zei ze.
