De schurk 1: Alfa van de schurken
Auteur
Gemma Rue
Lezers
2,4M
Hoofdstukken
48
"Jullie pakjes vechten allemaal hetzelfde," spot ik. Hij is lang, sterk en een alpha. Zelfs Rogues weten dat ze niet met een Alpha moeten vechten. Maar ik ben geen gewone Rogue.
"Is dat zo?" Zijn spieren spannen zich tegen zijn shirt.
Mijn blik glijdt over zijn lichaam. Ik blijf een moment te lang hangen. Een vuist duwt tegen me. Ik grijp zijn pols. We vallen met een plof. Onze lichamen tegen elkaar gedrukt.
"Als je me bovenop je wilde hebben, had je het alleen maar hoeven vragen."
Wanneer het lot een rogue en alpha samenbrengt, zullen ze in staat zijn hun verschillen opzij te zetten en de liefde een kans te geven?
Hoofdstuk 1
Boek 1:De Schurk-Alfa
HARLEY
"Schiet op!" roep ik naar Simon als ik merk dat hij vaart mindert. Hij versnelt meteen.
Mijn lichaam protesteert terwijl ik ren en mijn benen dwing om door te gaan. Mijn wolf geeft me haar kracht, waardoor ik kan blijven rennen.
"Ze zijn niet meer zo dichtbij!" seint hij terug, buiten adem van vermoeidheid.
Bezorgd spits ik mijn oren. We horen voetstappen en angstaanjagend gehuil ons achtervolgen door het woud. Simon heeft waarschijnlijk gelijk - het gehuil klinkt zachter, maar ze zullen niet opgeven. Dat kunnen ze niet, niet als hij ze gestuurd heeft. Het is beter het zekere voor het onzekere te nemen. Ik zet nog een tandje bij en sein mijn familie via onze gedachtenlink om verder weg te rennen van het gehuil.
Grrrrr aroooo. Grrr.
We zien schaduwen om ons heen terwijl nieuw gegrom de lucht vult. De wolven zijn overal. Twee voor ons, twee aan elke kant en één achter ons. Ze houden ons tempo bij terwijl ze ons omsingelen.
"Verdomme!" sein ik naar Simon. We kunnen er drie aan, misschien vijf als we de kinderen niet op onze rug hadden, maar zeven?
De wolven rennen even snel als wij en vormen een cirkel om ons heen. Gezamenlijk beginnen ze langzaam hun tempo te minderen. Millie huilt en trekt aan mijn vacht. We kunnen er niet doorheen rennen zonder de kinderen in gevaar te brengen. Terwijl ik vaart minder, neem ik de wolven naast me op. Ze zijn sterk, bruin en goed getraind. Ze komen uit een roedel. Geen zwerfwolven werken zo goed samen.
We zijn onwetend roedelgebied binnengedrongen - dat was een grote misrekening.
We moeten stoppen. Een wolf met een pikzwarte vacht gromt naar ons, woest en dreigend. De andere wolven grommen ook terwijl ze om ons heen cirkelen. De leiderwolf kijkt naar mij en de kinderen op onze ruggen. We moeten er vreemd uitzien. Het is niet alledaags om twee jonge wolven te zien rennen met drie kinderen op deze manier.
Ik laat me zakken zodat de kinderen kunnen afstappen. Ze huilen hartverscheurend. Ik maak een zacht geluid terwijl ik voorzichtig tegen ze aan wrijf. Ik buig mijn hoofd voor de leiderwolf en verander dan terug naar mijn menselijke vorm. Simon doet hetzelfde.
De tweeling, Reese en Sage, geven ons allebei een groot shirt om aan te trekken. De roedelwolven zitten en wachten terwijl we dit doen, zonder naar ons te kijken terwijl we de shirts aantrekken.
Als ik aangekleed ben, voel ik de wolven met uitdrukkingsloze gezichten naar ons kijken. Waar wachten ze op? Roedels zien het meestal niet door de vingers als anderen hun gebied binnendringen.
Ik steek langzaam mijn handen op en kijk naar beneden terwijl ik vraag: "Het spijt ons als we uw gebied zijn binnengedrongen. We kunnen vertrekken en nooit meer terugkomen als u ons laat gaan."
Een luid, diep gegrom doorbreekt de stille nacht. De zwarte wolf gromt, me in de gaten houdend.
Mijn hart gaat als een razende tekeer. Millie knuffelt mijn been en huilt in het shirt. Ik kijk snel naar Simon en dan terug naar de leider. "Alstublieft, laat de kinderen gaan. Ze zijn jong. Ze wisten het niet."
De wolven reageren niet op wat ik zeg. Ze beginnen in formatie te lopen. Ze communiceren met elkaar via hun roedel-gedachtenlink, krijgen orders van de wolf die de leiding heeft, misschien zelfs van de alfa zelf.
Maar waarschijnlijk niet. We zijn maar onbeduidende zwerfwolven. Een of andere ondergeschikte wolf beslist waarschijnlijk wat er met ons moet gebeuren via de roedel-gedachtenlink terwijl hij een rustige avond heeft en nooit meer aan ons denkt. Ik wou dat ik kon horen wat ze zeggen, om beter te weten wat ze met ons van plan zijn, maar wolven die niet bij de roedel horen kunnen hun gedachtenlink niet gebruiken.
Een wolf duwt Simon met zijn neus, gebaart hem om vooruit te lopen.
"Ik denk dat we naar hun onderkomen gaan," zegt Simon in onze privélink, zodat de kinderen het niet horen.
De bosgrond is koud terwijl we allemaal door het vuil lopen, takken en planten opzij duwend. Het is stil behalve Millie's gehuil. We lopen langzaam in onze menselijke vorm.
We lopen minstens vijf kilometer, traag omdat we nu geen wolven zijn.
Millie blijft huilen en beven in mijn armen, knuffelt mijn nek en drukt haar gezicht tegen me aan.
Een lichtbruine wolf aan de linkerkant houdt haar nauwlettend in de gaten en maakt een zacht, droevig geluid als Millie opnieuw begint te huilen. De wolf is waarschijnlijk een moeder.
Ik leg mijn hand over Millie's oren en fluister snel tegen de vriendelijke wolf: "Alsjeblieft, als wij—als wij sterven, houd haar veilig."
De wolf knikt licht terwijl er een grom van de voorste wolf komt. Mijn hart vertraagt; tenminste is Millie misschien veilig.
Uren later naderen we een enorm huis. "Huis" is misschien niet het juiste woord; het lijkt meer op een kasteel, zoals in de verhalen die ik de kinderen vertel. De grijze stenen steken fel af tegen de donkere nachthemel, met hoge torens en balkons hoog boven ons. De tweeling kijkt allebei vol bewondering omhoog. Sage zegt: "Hier moet een koning wonen."
Geen koning. Een alfa.
We zien tien bewakers bij de ingang van het huis, allemaal in menselijke vorm, maar ze zien er nog steeds angstaanjagend uit terwijl ze ons omringen met dreigende blikken. Ze stoppen en kijken zwijgend naar de wolven die ons begeleiden, orders gevend of ontvangend via de gedachtenlink van hun roedel. De bewakers brengen ons zonder een woord naar binnen.
De entree is net zo imposant en weelderig als de buitenkant. Een enorme kroonluchter hangt aan het plafond en glanzend marmer bedekt de vloer. De plafonds zijn zo hoog dat je bijna zou vergeten dat je binnen bent.
De mannen leiden ons verder een gang door en een eetkamer in, waar vier mannen aan een tafel zitten die groot genoeg is voor twintig mensen. De kamer is zo schoon dat alles glanst.
Vanuit mijn ooghoek zie ik de kinderen en besef ik plotseling hoe vies we zijn. Ik zit onder het vuil en bloed, en ben halfnaakt in een van de mooiste plekken waar ik ooit zal zijn. De kinderen zijn van top tot teen bedekt met vuil. We moeten er verschrikkelijk uitzien.
"Dank je," zegt een man die aan het hoofd van de tafel zit. Hij staat op en draait zich om, bekijkt ons van top tot teen. Hij is lang en verzorgd in zijn nette pak. Zijn spieren spannen tegen de stof, waardoor het strak zit. Hij heeft blond haar in een staart en een sterke kaaklijn.
Als ik opkijk, ontmoeten mijn ogen de zijne en voel ik iets vreemds. Mijn hart gaat tekeer, mijn huid voelt heet aan en mijn wolf huilt in mijn hoofd. Ik kan mijn blik niet afwenden van zijn diepgroene ogen. Wat is dit?
