De Wolf in het Sterrenlicht
Auteur
A. Makkelie
Lezers
5,4M
Hoofdstukken
68
PROLOOG
Boek Een
„Nee, Elijah! Niet doen!“ riep Sage uit terwijl ze haar handen opstak en achteruit deinsde.
Elijah grijnsde en kwam op haar af.
„Elijah...“ waarschuwde ze nog een keer.
Hij zette de achtervolging in. Sage gilde en rende weg.
„Nee-nee-nee-nee-nee-nee-nee-nee, NEE!“ schreeuwde ze toen Elijah haar bij haar middel greep. Hij tilde haar op terwijl ze spartelde om los te komen.
Hij liep naar het meer en bleef staan aan de waterkant. Sage klemde zich stevig vast aan zijn nek. „Als ik val, val jij ook!“
Elijah glimlachte en zei: „Prima,“ waarna hij in het water sprong.
Sage gilde tijdens de val. Elijah liet los toen ze boven water kwamen. „Jij vervelende donder.“
Elijah lachte terwijl ze water naar hem spatte. „Je vroeg erom, nichtje.“
„Helemaal niet, neefje.“
Hij stak zijn tong naar haar uit.
Sage lachte. „Je gedraagt je als een kleuter.“
Hij klom uit het water en trok zijn zwembroek overdreven hoog op. Hij keek achterom.
Sage volgde zijn blik naar haar zussen. Ze lagen te zonnen. Ze keek weer naar Elijah.
Hij had een ondeugende twinkeling in zijn ogen.
„Ze zullen woest op je zijn.“
Hij trok zijn wenkbrauwen op en draaide zich naar hen toe. Hij haalde diep adem en sprong bovenop hen. Sage hoorde haar zussen gillen.
„Jij etterbak!“ schreeuwde Iliza naar hem.
„Wat bezielt je, idioot!“ riep Jessica.
Ze duwden hem van zich af.
„Nu wordt onze bruine kleur ongelijk!“ klaagde Iliza, terwijl ze zichzelf bekeek.
„Je hebt onze zomer verpest, Elijah,“ zei Jessica.
Elijah stond op. „Jullie zijn veel te ijdel.“
„Zegt de homo met meer kleren dan wij.“ Jessica zette haar handen in haar zij en keek hem boos aan.
„Geen sprake van, jullie hebben een hele winkel.“
Sage rolde met haar ogen en klom uit het water.
Jessica en Iliza beweerden altijd dat de „lelijke en arme“ vrouwen kleding kochten bij hun favoriete winkel.
Dus smeekten ze hun vader om hen de winkel te geven.
Hij weigerde eerst, maar gaf uiteindelijk toe aan hun gezeur.
Sage droogde haar lange zwarte haar. Ze trok Elijah's shirt aan, dat haar als een jurk viel, en liep naar de anderen.
„Toch heb jij als man meer kleren dan Sage.“
Sage wierp Iliza een boze blik toe.
„Ik ben niet zoals jullie drieën. Ik heb genoeg kleren. Ik heb geen winkel nodig.“
Iliza rolde met haar ogen. „Een wolf moet er goed uitzien voor hun partner.“
Sage lachte schamper. „Gelukkig ben ik dan mens,“ zei ze.
Net als haar zussen was ze een alfadochter, maar ze was als mens geboren, niet als wolf. Haar ouders probeerden uit te vinden waarom maar konden er geen verklaring voor vinden.
Uiteindelijk legden ze zich erbij neer.
Haar roedel maakte het niet uit. Ze hielden van haar om wie ze was en waren blij dat ze niet verwend was zoals haar oudere zussen.
Sage wist dat ze geen alfa kon worden, maar dat deerde haar niet. Ze wilde haar studie afmaken en de eerste astronoom in een roedel worden.
Ze was altijd al gefascineerd door de ruimte. Als kind vroeg ze zich af hoe het universum in elkaar zat. Haar moeder moedigde haar aan om haar passie te volgen en er alles over te leren.
Dat liet Sage zich geen twee keer zeggen.
Al snel wist ze alles over sterren, de maan en planeten.
Nu verdiepte ze zich in Griekse sterrenmythes. Ze vond het prachtig en fantaseerde vaak of ze waar zouden kunnen zijn.
Ze keek naar haar zwart-witte tatoeage op haar rechterarm.
Het was een omtrek tatoeage. De witte lijnen vormden haar favoriete sterrenbeeld, Boogschutter, met een zwarte maan erachter.
Sage herinnerde zich hoe ze hem had laten zetten. Ze was met Elijah en zijn partner Romeo bij de tatoeëerder van de roedel. Romeo liet de pootafdruk van Elijah's wolf zetten.
Plotseling wist ze dat ze ook een tatoeage wilde, en het moest deze zijn, ook al had ze hem nog nooit eerder gezien.
Haar ouders waren verrast maar vonden het mooi.
Er waaide een windvlaag voorbij. Elijah, Iliza en Jessica verstijfden. Sage keek naar hen. „Wat is er aan de hand?“
Elijah snoof de lucht op. „Bloed.“
Dat ene woord betekende ellende. Iedereen pakte zijn spullen en begon naar het roedeldorp te lopen.
De geur van bloed kon veel dingen betekenen, maar meestal gevaar. Er zwierven altijd kwaadaardige wolven rond de grens en niemand wilde ze tegenkomen. Vooral niet de Moon Gang.
De Moon Gang was een groep bloeddorstige wolven die hele roedels uitmoordden. Iedereen haatte en vreesde hen.
Ze wonnen altijd op de een of andere manier. Hoe sterk de roedel ook was, ze doodden altijd iedereen.
Nou ja, bijna altijd. Eén roedel die ze aanvielen had hen verslagen.
De Fire Wolf roedel.
Het was een bijzondere roedel: het waren eigenlijk twee roedels.
De Fire Moon roedel en de Wolf Moon roedel waren hechte bondgenoten. Toen de Fire Moon roedel werd aangevallen door de Moon Gang, schoot de Wolf Moon roedel te hulp.
Ze wonnen met gemak en decimeerden de Gang.
De twee alfa's bestuurden hun eigen roedels en gebied zonder inmenging van de ander, maar als het nodig was werkten ze naadloos samen.
Verenigd als één om iedereen te verslaan die tegen hen vocht.
Al snel noemde iedereen hen de Fire Wolf roedel. Elke roedel vreesde hen, maar wilde ook hun bondgenoot zijn.
Er gingen geruchten dat de roedelhuizen naast elkaar stonden, vlakbij de grens die wolven naar believen konden oversteken.
Voor mensen leek dit misschien niet bijzonder, maar voor wolven was het dat wel. Een andere roedel zoveel vertrouwen schenken was uitzonderlijk.
Niemand wist of het waar was, aangezien niemand zo dichtbij kon komen, behalve bevriende alfa's, en die hielden hun mond erover.
Sage's roedel was ook bevriend met hen omdat haar oom, neef en oma in de roedel woonden.
Toen haar vader alfa werd, vertrok haar oom Rick. Hij en Sage's grootvader konden nooit goed met elkaar opschieten, en toen Rick uit de kast kwam als homo, werden de spanningen ondraaglijk.
Sage hoorde verhalen over hoe ze altijd ruzie maakten, en toen haar grootvader dreigde Rick's kans om alfa te worden af te nemen als hij niet met een vrouw trouwde, had Rick er genoeg van.
Rick zei dat hij geen alfa wilde zijn die moest doen alsof. Hij zei dat het hem niet uitmaakte om alfa te zijn en dat zijn broer, Sage's vader, het kon hebben.
Nadat Sage's vader alfa werd, vertrok Rick met zijn moeder. Haar grootouders hadden ook problemen en kwamen alleen terug voor verjaardagen en Kerstmis.
Sage had altijd een goede band met haar oom. Ze was altijd blij om hem te zien en kon over alles met hem praten.
Haar ouders waren anders. Ze waren altijd gespannen, vooral als haar oom haar aanraakte. Het was alsof ze bang waren dat ze zou ontploffen. Ze wist nog steeds niet waarom.
Ze begreep ook niet hoe Rick Elijah had gekregen. Hij was homo maar had toch een zoon.
Sage en Elijah grapten dat het een dronken fout was, maar ze wisten niet of dat waar was. Rick vertelde het hen nooit.
Sage stopte met piekeren toen ze iets scherps en metaalachtig rook. Ze besefte wat het was. Ze bleef staan en keek naar Elijah.
„Zeg alsjeblieft dat je het niet kunt ruiken.“ Hij wist dat als een mens het kon ruiken, het foute boel was.
„I-ik kan het ruiken.“
„Verdomme!“ vloekte Elijah.
„Wat is er aan de hand?“ vroeg Iliza. Niemand antwoordde.
Elijah, Iliza en Jessica veranderden in wolven. Sage klom op Elijah's rug. Ze moesten zo snel mogelijk terug. Er was iets vreselijk mis!
Ze renden naar het dorp en de geur werd sterker. Toen ze het dorp binnenkwamen, zagen ze een gruwelijk tafereel.
Mannen, vrouwen, kinderen, tieners, ouderen. Niemand was in leven of ongeschonden. De straten lagen bezaaid met lichamen. Overal zag je ingewanden of afgehakte lichaamsdelen.
De gebouwen zaten onder het bloed en het was doodstil.
Sage begon te huilen en sloeg haar hand voor haar mond. Dit kon niet waar zijn. Wie zou zoiets afschuwelijks doen?
Ze waren altijd vreedzaam en vochten alleen als het echt moest. Ze verdienden dit niet!
Niemand zei iets terwijl ze door de straten liepen en probeerden nergens op te stappen. Sage huilde toen ze mensen zag die ze kende, dood. De dokter, haar leraar, haar vrienden.
Iedereen was weg.
Ze liepen naar het roedelhuis. Sage zag twee dingen bij de deur hangen: lichamen.
Ze liep naar voren en toen ze zag wie het waren, zakte ze door haar knieën.
„NEE!“ gilde ze. Ze huilde hartverscheurend. Haar zussen gilden ook.
Haar ouders hingen aan hun nek en waren naakt.
Haar moeder miste een arm en haar nek en borst waren opengesneden. De tekens op haar onderbuik en benen lieten zien dat ze gruwelijk was gemarteld voor ze stierf.
Haar vader had geen armen of benen en zijn huid was afgestroopt.
Hun bloed druppelde nog steeds. Dit beeld zou haar voor altijd achtervolgen.
Elijah legde zijn hand op haar schouder. Ze keek naar de deur en voelde een golf van woede. Er stond een boodschap in bloed.
„De Moon Gang was hier.“
Ze had zich nog nooit zo razend gevoeld in haar leven.
Hoe kon iemand dode mensen zo onmenselijk behandelen? Hoe kon iemand dit doen?
Niemand zei iets en iedereen huilde.
„Wat moeten we nu doen?“ vroeg Iliza. Haar stem was schor.
„Ik heb het mijn vader via onze wolfenband laten weten. Jullie kunnen voorlopig bij ons blijven,“ zei Elijah terwijl hij zijn tranen wegveegde.
„We moeten ze begraven,“ zei Sage. Haar stem was ook hees.
Elijah omhelsde haar. „En dat gaan we doen.“
