De tweelingdrakenreeks: de drakenslaaf 3
Auteur
C. Swallow
Lezers
274K
Hoofdstukken
30
"Waarom zit ik opgesloten in een geboortekamer? Waarom hebben mijn partners me hier vastgeketend? Ik begrijp het niet!" vroeg ik aan de magiër die voor mijn behoeften zorgde.
"Ach lieve Madeline, klaag je nog steeds over de omhelzing van hun gouden kettingen? Dragon Lords zijn uiterst beschermend over hun eerste kinderen. Veroordeel Twin Leading Breeds niet voor hun instinct om je te verbergen. Zo is het altijd geweest. Hun zielen zijn gemaakt van vuur en as. Jij bent de partner die onaangeraakt blijft door hun vuur. Vertrouw op je geliefden, Maddie."
Madeline bevindt zich opgesloten in een geboortekamer, geketend door haar partners, de uiterst beschermende Dragon Lords. Verward en bang vraagt ze zich af waarom ze dit haar hebben aangedaan. Madeline worstelt om haar geliefden volledig te vertrouwen, hoewel ze dat wanhopig graag wil. Terwijl ze zich voorbereidt om moeder te worden, moet ze haar angsten overwinnen en zich onderwerpen aan hun bevelen.
Haar reis van weerstand naar acceptatie zal haar liefde en vastberadenheid als nooit tevoren op de proef stellen.
Hoofdstuk 1.
MADELINE
„Vuur brandt in mijn ziel... mm... hmm... oh... ik haat je zo erg...“ Ik beweeg mijn geverfde vinger over de grotwand en trek een zwarte lijn op de grijze steen. Zachtjes neurie ik voor mezelf.
Ik ben in verwachting van een tweeling. De baby's zijn van de Tweelingdraken, Drakenheersers Hael en Lochness. Iedereen is bang voor hen.
Nu zit ik opgesloten in een speciale kamer waar ik zal bevallen. Ze hebben me hier neergezet toen ik drie maanden zwanger was. Dat was toen mijn buik begon te groeien en anderen het konden zien. Het was ook toen mijn gevoelens op hol sloegen.
Ik heb sowieso al veel gevoelens, maar nu huil ik om alles, echt alles. Kettingen rinkelen als ik beweeg. Ze zitten vast aan ijzeren ringen in de muren. Normaal zou ik een halsband dragen voor mijn partners, maar die hebben ze afgedaan zodat ik het wat comfortabeler heb.
Ik draag een speciale zachte leren beha voor mijn borsten. Mijn rok is van zacht groen materiaal en valt tot mijn enkels, mijn kleine babybuikje bedekkend. Ik kan me van de ene kant van de kamer naar de andere bewegen, voor zover de kettingen het toelaten.
Ik zit aan het verre eind, geknield bij de grotwand waar ik kan schilderen. Zonlicht komt door een gat als ik wat zon wil, maar nu schijnt alleen de maan boven me. Ik denk terug aan wat de dokter me vertelde.
„Drakenheersers zijn erg beschermend over hun eerste baby's. Wees niet boos op hen omdat ze je willen verbergen.“ Ze probeerde het uit te leggen, maar ik wilde er niet naar luisteren.
Voor zover ik weet, zit ik hier vast tot het tijd is om mijn baby's te krijgen. Lochness en Hael hebben me voor de gek gehouden, me pas gisteren in deze cel gezet! Ik besefte niet hoeveel vrijheid ik had toen ik rondliep in hun bergwoning, totdat ze me in een kamer stopten waar ik niet uit kon ontsnappen.
Met verf in de kom, markeer ik de muur zonder na te denken. Ik schilder Lochness' lange hoektanden, een grote grijns voor degenen die hij zou opeten. Ik heb Hael al geschilderd met zijn vleugels gespreid, vliegend.
Ik neurie een liedje om mijn partners weg te houden. Ik ben boos. Wanneer ben ik dat niet?
Maar meer dan boos zijn omdat ik verborgen word gehouden voor mijn vrienden en behandeld word als hun kostbaarste bezit - wat ik denk dat ik ben - ben ik woedend omdat mijn gevoelens zo sterk zijn. Als mijn partners zich te beschermend voelen? Nou, ik voel me erg opstandig.
Ik huil al, en ik weet niet eens waarom. Misschien is het gewoon omdat ik hen wil irriteren, en ik dat niet kan omdat ik vastgeketend zit in een ver weg deel van de Requiem bergen. Helemaal onder hun controle! Totaal en compleet!
Ik wil ook rennen, maar ik zit permanent vastgeketend. Al mijn spelletjes zijn plotseling gestopt. Mijn tranen blijven vallen, en ik gebruik ze om de verf nat te maken, zodat ik donkere zwarte houtskool op Lochness' schubben kan aanbrengen.
Ik kan niet zingen omdat mijn keel dicht zit. Mijn natte vingers glijden over de schildering terwijl maanlicht op mijn gezicht valt en een lichte wind door het gat naar beneden komt, mijn lange rode haar bewegend. De wind waait door mijn kamer.
Ik adem even de frisse lucht in, en dan is de wind weg. Ik maak bijna een verdrietig geluid, maar ik blijf stil huilen, met veel tranen die over mijn gezicht lopen terwijl ik mijn voorhoofd tegen de koele steen leg. Ik zal binnenkort moeten opstaan en mezelf terug naar bed slepen.
Ik huil omdat ik mijn vrijheid ben kwijtgeraakt. En ik kan niet stoppen. Zodra de tranen beginnen, zullen mijn hormonen de kraan niet dichtdraaien.
Het is echt gênant. Ik moet er zo zwak uitzien voor mijn partners als ze me bezoeken. Ik was ooit zo sterk en wild.
Nu maak ik plassen met mijn tranen. Misschien konden ze verdrinken in mijn tranen - ik wou dat het kon.
„Je moet avondeten, mijn verdrietige kleintje,“ zegt een zacht gemene stem boven me. Een grote, dunne hand verschijnt voor me, met aan één vinger een zwarte ring met groene smaragd. Een trouwring - die ik mijn partner nog maar een week geleden gaf voordat hij me zou opsluiten!
Lochness' vingers vegen mijn wangen af, zijn hand zo groot dat hij beide wangen tegelijk kan afvegen. Ik sluit mijn ogen, genietend van de aanraking van zijn huid. Mijn speciale teken wordt heet en mijn huid trilt, maar ik duw de fijne gedachten snel weg.
Ik leun achterover tegen hem aan, beseffend dat hij achter me hurkt nadat hij uit het niets verscheen. Ik kijk op naar Lochness, met vuur in mijn ogen. „Ik haat je stomme gezicht,“ fluister ik. „Ik was prima daarbuiten bij mijn vrienden - ik was vrij - en toen jij -“
Mijn stem breekt in een hoog geluid als een andere snik bijna ontsnapt. Ik probeer het in te houden, niet willend hem te veel plezier te doen. In ieder geval niet te veel.
Lochness houdt mijn gezicht vast, zijn vingers over mijn kin en kaak, me alleen maar boos naar hem op ziend bekijkend.
„En noem me geen lelijke huiler of lelijke rat,“ grom ik, radend wat hij misschien zou zeggen. „Jij leugenachtige klootzak.“
Lochness knippert, niet eens boos op me. Ik heb gemerkt dat mijn zwangerschap-gerelateerde boze uitbarstingen de laatste tijd niet gestraft worden. Dus tenminste kan ik mijn frustraties uiten en hij zal het toestaan.
„Eigenlijk ben je prachtig als je huilt, Madeline,“ glimlacht Lochness een beetje, zijn duim drukt tegen mijn gezwollen lip, hem scheidend van mijn bovenlip, voelend hoe vol hij is, „en ik zou geen rat in gouden kettingen zetten... je bent zeker minstens een goed verzorgde rat geworden.“
Lochness kijkt naar mijn trillende lippen terwijl ik probeer weg te trekken van zijn sexy aanraking. Hij laat me niet ontsnappen. In plaats daarvan beweegt zijn hand naar mijn blote nek, waar een halsband zou moeten zitten.
Het is grappig hoe ik dat verdomde ding mis. Maar nu kan Nessy mijn keel knijpen, en dat doet hij, me even laten stikken. Ik sla met mijn handen tegen zijn pols en hij staart naar mijn trillende mond.
„Aww... kleine liefde... zwangerschap is zo moeilijk, nietwaar, schatje?“
„Mm,“ stem ik in met een kreun. „Ja - jij knappe klootzak. Kus me en haal me eten. Nu.“
Nessy haat het als ik bevelen geef. Zijn groene ogen vonken terwijl zijn hand strakker wordt, me nog even langer wurgend terwijl hij naar beneden leunt om me toch te kussen - alleen om in mijn lip te bijten en in mijn ogen te staren.
Nog zes maanden van de zoetste marteling en alleen zijn. Aan het einde zul je doen wat ik zeg, nietwaar, brutaaltje? Zijn gedachten raken mijn geest als een zachte fluistering.
„Nooit,“ mompel ik terwijl Lochness mijn pijnlijke lip loslaat en zijn vingers mijn keel verlaten om zich in mijn haar te verstrengelen, zachtjes trekkend. „Ik haat je kussen ook,“ lieg ik overduidelijk.
„Nooit.“ Lochness herhaalt me voordat hij toevoegt, „Je houdt van mijn mond, Maddie.“
Hij gebruikt het speciale teken om me te beheersen, het heet makend tegen mijn rug en mijn benen tegen elkaar laten knijpen terwijl ik achterover val tegen zijn borst, mijn ogen sluitend terwijl ik probeer mijn snelle ademhaling te kalmeren.
„Diner is nadat je mij bedient, mijn prachtige vrouw... alsjeblieft... huil voor me, liefje.“ Lochness tilt me op en zet me op mijn knieën terwijl hij om me heen draait en uit zijn leren broek stapt.
Volledig naakt staand, legt hij een hand op mijn hoofd en legt zijn harde penis tegen mijn wang, terwijl ik pruil en mijn handen op zijn dijen leg.
„Voordat je nog luier wordt, rat...“ daagt Lochness me uit met zijn speelse blik.
Ik frons en sla tegen zijn been.
Hij gromt diep vanuit zijn borst. „Geen ongehoorzaamheid meer.“
Hij pakt mijn polsen en tilt ze boven mijn hoofd, me stil houdend.
Ik leun dichter naar zijn lichaam, op zoek naar veiligheid.
Maar ik eindig huilend tegen zijn penis, terwijl hij nog harder wordt.
Ik kijk weer boos naar hem op en hij likt zijn lippen.
Beter, fluistert Lochness in mijn gedachten. Ik hou van je, met betraande ogen en voor één keer zwak.
„Genoeg, stop met spelen met de muis,“ gromt Hael vanuit de schaduwen, en Lochness laat me snel los met een kwaadaardige lach.
„Ik hou je in de gaten, broer. Ze is zwanger. Stop met haar stressen.“
Lochness gaat naast me staan, er een beetje schuldig uitziend.
Hij doet zelfs een stap verder van me vandaan.
Ik kan niet anders dan staren naar zijn aantrekkelijke hardheid die zo dichtbij was net een moment geleden.
Ik bijt op mijn lip en krimp ineen als ik per ongeluk op het pijnlijke deel van eerder bijt.
„Broer... Madeline is gewoon zo mooi zo - volledig onder onze controle en ons elk moment dienend. Kun je niet voelen hoe zwak ze is?“ Lochness speelt met mijn emoties, me plagend.
„Terwijl ze een... moeder wordt?“
„Hou je mond,“ grom ik. „Stop met zo trots kijken terwijl ik dikker word.“
Lochness trekt een scherpe wenkbrauw op, verrast.
Hij denkt duidelijk niet dat dat waar is.
Het maakt me blozen dat hij echt denkt dat ik dom ben om dat zelfs maar te suggereren.
Nu ben ik gewoon nog meer in verlegenheid gebracht.
Verdomme! Ik haat mijn geest op dit moment.
„Kom hier,“ beveelt Hael Lochness rustig.
„Madeline. Diner. Kom. Tenzij je geen eten wilt?“ Hael klinkt erg beschermend en kalm.
Ik kan zien dat Lochness en Hael elkaar allebei boos aankijken.
Normaal gesproken zijn ze zo broederlijk.
Nu hebben ze duidelijk verschillende plannen voor mij.
Hael wil me beschermen en verwennen.
Lochness wil me overweldigen met geweldige orgasmes.
Hij is geïnteresseerd geweest in hoe ik steeds in tranen uitbarst bij alle recente seks die we hebben.
Elke climax laat me huilen.
Om eerlijk te zijn, het is de beste afleiding om hier opgesloten te zitten, eerlijk gezegd.
Ik sta op en loop terug naar Hael met Lochness aan mijn zijde, zijn ogen over me heen kijkend en sporen van hitte op mijn huid achterlatend.
Ik heb niet veel met Hael gepraat.
Ik ben ook boos op hem.
Het diner ziet er geweldig uit en ruikt heerlijk.
Ik ga aan tafel zitten en pak de vork en het mes.
Hael zit tegenover me en zijn ogen zijn scherp. Met één blik weet ik dat hij wil dat ik wacht.
„Wanneer denk je dat je kunt beginnen, Maddie?“ vraagt Hael, discipline afdwingend.
„Wanneer u zegt dat ik mag. U zei dat ik kon eten dus...“
„Nee. Wanneer je aan tafel zit. Je bent nog steeds in training. Je mag nu eten, liefje... langzaam... ja?“ Hael's ogen branden.
„Leg het bestek neer...“
Ik ben verward maar ik gehoorzaam alleen om Lochness te irriteren.
„Ik voed je vanavond, schatje.“ Hael pakt de vork en het mes, de vork in de groenten stekend.
„Omdat ik wil dat je naar me kijkt. Stop met denken. Ontspan gewoon en kalmeer, mijn lief.“
Hael houdt de vork naast mijn lippen, en ik open aarzelend mijn mond en neem een hap.
Wat een braaf meisje. Hael klinkt zo trots op me.
Ik glimlach en als ik opzij kijk zonder mijn hoofd te draaien, leunt Lochness tegen de muur, stil als een standbeeld.
Hael snijdt een stuk vlees en biedt het me aan. Ik neem nog een hap, kauwend en mijn handen tussen mijn benen drukkend.
„Voor je gehoorzaamheid krijg je een beloning,“ verrast Hael me.
„Vrolijk op, liefje.“
Is dit de eerste keer dat ik in lange tijd een beloning krijg?
Ik neem het aan.
„Vanavond... wil ik dat je de liefde met me bedrijft en ik wil dat Lochness toekijkt... en dan wil ik dat hij wacht tot de volgende dag... ik ben je brave kleine muisje, Hael. Ik zal alles voor je doen.“
Ik kan niet anders dan glimlachen terwijl ik dit zeg, een beetje wild klinkend - maar ik word gek van het vastzitten in deze stomme kamer.
Hael prikt de vork in meer groenten, hem draaiend in wat saus.
„Nee, dat kan ik je niet geven. We belonen geen slecht gedrag. Je zult zoals gewoonlijk tussen ons gedeeld worden.“ Hael schudt zijn hoofd, me meer eten aanbiedend.
Serieus?
Deze keer blijft mijn mond dicht terwijl ik alleen maar boos kijk.
„Maddie...,“ gromt Hael, mijn ongehoorzaamheid ziend.
„Een ander aanbod.“ Lochness loopt naar me toe en staat achter me.
„Eet je eten, liefje.“
„Of?“ vraag ik, benieuwd wat hij zal zeggen.
„We gaan vliegen.“ Lochness' vingers gaan door mijn haar, terwijl ik mijn mond open.
Ik begin zelfs sneller te eten dan voorheen.
„Je houdt ervan, nietwaar, jij kleine lucht nimf?“
Ik slik het eten door en ik geef toe met wat brutaliteit, „Ik hou ervan om je kleine nimf te zijn... als ik in de stemming voor je ben, Nessy,“ antwoord ik met een grijns.
„Hij had het over vliegen. Specifiek zei hij de lucht, oh liefje,“ lacht Hael, me knipogend.
Ik stop met kauwen op mijn volgende hap, plotseling bleek wordend.
Je houdt ervan, nietwaar... jij kleine lucht nimf? H-hij bedoelt vliegen. Nessy heeft het niet over genot... en... ik-
Ik-ik heb net per ongeluk aan Nessy toegegeven... dat ik van zijn verdraaide spelletjes van genot geniet.
Verdomme.
Ik kijk aarzelend naar hem op.
Lochness staat achter me, er verrassend zachtaardig en schattig uitziend - wat altijd een waarschuwing is.
Hij trekt niet eens aan mijn haar, hij aait er zachter doorheen.
„Ik wist het,“ zegt Lochness zachtjes boven me.
„Eindelijk hoor ik hoe je je echt voelt, liefje.“
Verdomme! Nee!
Hij weet het.
Hij mag het nooit echt weten.
Ik mag het nooit echt aan een van hen toegeven; hoeveel ik ervan hou.
Maar ik kan niet terugnemen wat ik heb gezegd.
Vervloekt zij deze verdomde geboortekamer! In deze gevangenis val ik sneller dan ooit voor hen.
Als ik niet oppas, dag na dag, maand na maand, zal ik uiteindelijk veranderen in het perfecte gehoorzame kleine muisje. De gehoorzame slaaf die ze altijd wilden.
Oh, goden... het idee alleen al is beangstigend.
