De tweelingdrakenreeks: de drakenslaaf
Auteur
C. Swallow
Lezers
9,4M
Hoofdstukken
53
Ik wil alleen maar ontsnappen. Ik was praktisch van koninklijken bloede, en de Requiem Horde heeft me tot slaaf gemaakt. Al tien jaar zit ik hier vast, en nu is het mijn moment om te vluchten. Toch heeft de Dragon Lord mij uitgekozen om hem te dienen, me dicht bij zich te houden, me te straffen. Kan ik mijn status van slaaf naar partner verheffen?
Ga met me mee op deze middeleeuwse hervertelling van het zinderende Requiem City en zie hoe ik mijn vrijheid vind!
Leeftijdsadvies: 18+.
Hoofdstuk 1
BOEK 1: Boek Een
MADELINE
8 JAAR OUD
Soms heeft het leven een manier om te zeggen: 'Word sterker.' Dat zei mijn papa altijd als hij voor zijn werk naar verschillende kastelen op verschillende plekken moest.
Ik dacht altijd dat ik sterk was omdat ik had geleerd niet te huilen als papa wegging.
Ik vond altijd een manier om te glimlachen en gelukkig te zijn, zoals mijn grote broer Mason plagen en met hem op avontuur gaan. We deden dit in het kasteel van mijn papa of in het veel grotere kasteel van mijn neef.
Maar ik heb nooit nagedacht over een leven waarin ik ontvoerd zou worden om slaaf te worden. En ik had nooit gedacht dat ik de slaaf van een draak zou worden.
Ik dacht dat draken niet veel meer waren dan huisdieren. Ook dacht ik altijd dat ik het leven van een prinses zou leiden, net als mijn nicht Summer.
Ik wist dat sommige draken slecht waren. Mijn andere neef, Ross, vertelde me hoe hij ze probeerde te vangen. Maar ik had nooit gedacht dat ik zo'n wezen zou ontmoeten.
En toch werd ik precies zeven dagen geleden ontvoerd door een lange, zeer boze, groenharige drakenvorst.
Een wezen waar zelfs de tweelingdrakenvorsten Dane en Goldy bang voor waren, en zij waren mijn beschermers! Nou ja, dat waren ze... maar niet meer.
De broers waren mijn beschermers geweest sinds ze erachter waren gekomen dat Summer hun partner was. Ja, het lijkt erop dat tweelingdraken hun levenspartner delen.
Hoe dan ook, dat doet er nu allemaal niet toe.
Dane en Goldy zijn misschien bang voor Hael, maar ik niet. Ik trotseerde het beest en schopte tegen zijn menselijke been toen hij zei dat hij mijn draakje Alexa pijn zou doen.
Dat had ik waarschijnlijk niet moeten doen. Hael werd zo boos dat hij me ontvoerde van mijn vrienden en mijn thuis, veranderde in zijn drakenvorm en me terugvloog naar zijn horde.
Nu ben ik helemaal alleen.
Ik heb Hael vele keren gevraagd me terug te brengen naar mijn nicht, maar hij lachte alleen maar.
Iedereen is bang voor hem, maar ik weiger bang te zijn. Heel koppig vroeg ik hem elke dag om me terug te vliegen naar Summer.
Maar mijn gesmeek maakte hem alleen maar boos, en uiteindelijk duwde hij me wreed naar een oude slavin en zei tegen de vrouw dat ze een kamer voor me moest vinden en me moest leren schoonmaken.
En nu breng ik mijn dagen huilend door.
Ik heb de afgelopen week geleerd hoe ik een slaaf moet zijn, en ik haat het. Het is zo saai. Ze zeggen dat ik te jong ben om iets anders te doen dan schoonmaken.
Het enige wat ik kan doen om wat controle terug te krijgen, is het advies van mijn papa onthouden: Word sterker.
Dus ga ik op mijn koude stenen bed met zijn ene simpele deken zitten en sla ik mijn benen over elkaar en houd mijn handen samen.
Ik staar naar de berggrotwand van mijn slaapkamer waarin ik 's nachts opgesloten zit. Ik voel me helemaal alleen en ik mis iedereen. Ik mis Mason het meest.
Eerst bid ik, maar al snel merk ik dat ik in plaats daarvan zing. Ik begin met neuriën, maar dan veranderen de zachte geluiden in vertrouwde woorden. Het is een lied dat mijn papa me lang geleden heeft geleerd.
Ik herhaal het enige deel van het lied dat ik me herinner, maar alleen het ritme van de woorden helpt me te kalmeren.
Er luisteren overal oren, dat weet ik, maar ik moet mijn lied zingen. Het is het enige wat me bij zinnen houdt. Dit simpele couplet zal mijn herhaalde woorden worden, zo lang als ik het nodig heb.
'Als ik voor je val,
'Zal de mist mijn zicht vullen.'
'Je klauwen zullen me niet helemaal openen.'
'Ik zal mijn botten voelen opwarmen,'
'Mijn ogen scherper worden,'
'Mijn ziel verlicht.'
'Misschien help je me dan te groeien.'
***
10 JAAR LATER
'Pak deze aan.' Layla duwt twee rugzakken naar Darshan en mij.
Mijn blinde vriend pakt er een, terwijl ik de andere grijp. Ik kan de glimlach op mijn gezicht nauwelijks bedwingen.
'Dit zijn je twee nieuwe rekruten voor vandaag, Axel. Houd ze goed in de gaten.'
'Ja, Layla.' Axel loopt naar ons toe en zegt dat we achteraan moeten gaan staan bij de rest van zijn grote groep slaven. Hun enige taak is voorraden uit de dichtstbijzijnde steden halen om naar de Requiem Horde te brengen.
Ik heb de Requiem Mountains nog nooit mogen verlaten, maar toen Layla, een jonge blauwe babydrake, de leiding kreeg over de jongere slaven, wist ik dat mijn tijd zou komen.
Layla is al jaren een geheime vriendin van me. Het was slechts een kwestie van tijd voordat ik haar zou overhalen me mee te laten gaan op een bevoorradingsrit.
In de Requiem Horde is Hael ertegen dat draken hechte banden vormen met stervelingen. In plaats daarvan zegt hij graag hoe we alleen slaven zijn en niets anders van waarde te bieden hebben.
Vooral geen vriendschap.
Voor een keer maakt de gedachte aan Hael me niet van streek of zo boos dat ik die klootzak wil vermoorden.
Deze keer doet de gedachte aan hem me glimlachen, omdat ik mijn grote ontsnapping aan het plannen ben en hij geen idee heeft wat ik van plan ben.
'Madeline'—Layla vangt mijn blik als ik met Darshan en de andere slaven net buiten de grotten sta, uitkijkend over het groene bladerdek van het bos—'blijf dicht bij Axel en doe precies wat hij zegt.
'En dwaal niet af. Haven is een grote stad; het is niet veilig voor je om alleen rond te gaan.'
Layla heeft een manier om te weten wanneer ik in mijn dagdromen verloren ben. Soms ben ik bang dat ze mijn gedachten kan lezen, maar ik weet dat ze dat niet kan. Ze zou hier nooit mee hebben ingestemd als ze dat kon.
'Maddie is een braaf meisje,' zegt Darshan, die zoals gewoonlijk voor me opkomt. 'Je hebt nergens zorgen over te maken.'
Ik haat het dat hij het sarcastische niet uit zijn stem kan houden.
Layla knikt naar de groep. 'Veilige reis.'
Ze draait zich op haar menselijke hak om en loopt sierlijk terug de berggrotten in, haar blauwe haar glanst in de laatste zonnestralen voordat ze wordt verzwolgen door de duisternis van de grotten.
Ik draai me om naar Axel, de heler van middelbare leeftijd die me goed in de gaten moet houden.
'Je zult blij zijn met de dingen die je in de stad ziet,' legt Axel uit. Hij is gefocust op Darshan en mij, dus ik denk dat de andere slaven eerder in Haven zijn geweest.
'Jullie zijn nu allebei achttien, dus mogen jullie bij onze verzamelgroep. Denk echter niet dat de gevaren van zwervende mensen klein zijn.
'Jullie hebben het grootste deel van jullie leven omringd door draken geleefd. Hoe krachtig draken ook zijn, mensen kunnen net zo gevaarlijk zijn. Blijf dichtbij.'
'Waarom heet de stad Haven als het niet veilig is?' vraag ik, terwijl ik de lucht van het bos inadem. Ik probeer niet te giechelen van plezier als mijn laarzen in de grasvelden zakken. Het is veel te lang geleden.
Het is niet de enige keer sinds mijn gevangenneming dat ik in het bos ben geweest; er waren momenten dat ik een paar minuten uit de grot sloop.
Maar ik was altijd bang dat ik gepakt zou worden, dus kon ik er niet van genieten.
'Het is gewoon een naam, Maddie,' zegt Darshan. 'Silvertown had ook een mooie naam, totdat de Blackhearted de hele bevolking vermoordde.'
Ik snuif. 'De Blackhearted Dragon is gewoon een legende om kleine kinderen bang te maken.'
'Als jij het zegt.' Darshan haalt zijn schouders op voordat hij snel voor mij en Axel uit loopt. 'De geluiden van het bos... Oh, wat heb ik dit gemist.'
'Die jongen is geweldig,' zegt Axel binnensmonds. 'Hij kan niet zien, maar hij is zo snel en voorzichtig maar ook vlug.'
'Darshan!' roep ik, want net als Axel dit zegt, zie ik Darshan een boom ontwijken, dan nog een, om vervolgens in een struik te struikelen en met zijn gezicht voorover in het zand te vallen.
Axel hapt naar adem, en ik lach alleen maar. Ik ken Darshan te goed om te denken dat hem dat pijn deed.
'Hij raakt veel te opgewonden over nieuwe dingen,' fluister ik tegen Axel.
Iemand dicht bij Darshan probeert hem overeind te helpen, maar voordat ze dat kunnen, staat hij al en draait zich om om me met een glimlach op zijn vuile gezicht en bladeren en twijgjes in zijn haar aan te 'kijken'.
'Dit is geweldig!' roept hij, terwijl hij zijn vuist in de lucht steekt voordat hij zich omdraait en weer het bos in rent.
Als hij de voorkant van de groep bereikt, grijpt de slavenleider zijn arm en duwt hem terug.
'Je volgt, je leidt niet.' De gespierde slaaf klinkt hard als hij Darshan vertelt terug te gaan naar zijn plaats in de mars.
'Hoe lang ben je al tot slaaf gemaakt?' vraagt Axel me nieuwsgierig.
Het is een eerlijke vraag, al is het een beetje onbeleefd om te vragen. Het is niet alsof we elkaar kennen.
Er zijn minstens vijfduizend slaven in het hele bergcomplex, en minstens tweehonderd draken.
Alleen deze kleine, gelukkige groep van honderd slaven mag naar Haven voor voorraden.
'Tien jaar,' antwoord ik. 'Hael ontvoerde me toen ik acht was. Ik werd opgeleid als schoonmaker, maar het enige wat ik ooit heb gewild, is bij deze verzamelgroep horen. Jij hebt zoveel geluk. Je hebt een voorproefje van vrijheid!'
'Wees voorzichtig met waar je gedachten naartoe gaan, meisje,' fluistert Axel met een frons. 'Als een slaaf probeert te ontsnappen, worden we allemaal zwaar gestraft... en de persoon die probeerde te ontsnappen wordt door Hael zelf gestraft.
'Begrijp je wat ik zeg, Madeline?'
Ik antwoord niet en kijk alleen vooruit, het bos in. Mijn hoop zakt als ik naar Darshan en de andere slaven kijk. Hoe kunnen we ontsnappen wetende dat al deze onschuldige mensen gestraft zullen worden?
'Tenzij we allemaal samen ontsnappen,' fluister ik tegen mezelf, hardop denkend.
Axel grijpt mijn arm, houdt me tegen en staart me met grote ogen aan. 'Zeg niet zulke dwaze dingen. Je zou vereerd moeten zijn dat je een slaaf van de Requiem Horde bent. Je leven is een goed leven.'
Ik staar Axel met grote ogen aan en ruk mijn arm los. Ik loop snel vooruit om Darshan in te halen, neurieënd om de tranen tegen te houden die over mijn gezicht dreigen te rollen.
Als hij het maar wist. Ik was bijna van koninklijken bloede voordat ik werd ontvoerd, opgegroeid in een kasteel, alleen om gereduceerd te worden tot een waardeloos, naamloos meisje zonder belang.
Ik weet dat de Requiem Horde ons niet al te slecht behandelt, maar ik zou zo'n beter leven kunnen hebben als ik maar weg kon komen.
En ik wil zo, zo graag Mason, mijn grote broer, weer zien.
'Ik kan je pijn voelen, Maddie,' zegt Darshan als ik naast hem kom lopen.
'Ik ben sterk, ik voel geen pijn,' snauw ik. Ik haat het om zwakte te tonen, en ik haat het dat mijn plan om te ontsnappen langzaam uit elkaar valt.
'Elke keer dat je neuriët, verzacht je je pijn. Net als wanneer je zingt,' zegt hij. 'Maak je geen zorgen, Maddie—'
'We kunnen niet doen wat we van plan waren,' sis ik tegen hem, en hij wordt meteen stil.
Ik heb hem genoeg afgeleid dat hij op het punt staat tegen een boom te lopen, dus grijp ik zijn arm en help hem eromheen. 'Voorzichtig.'
'Ik weet het, Maddie, ik hoorde wat hij zei.
'Maar we kunnen nog steeds een goede tijd hebben. We zijn eindelijk uit die plek. Zelfs als het maar voor een korte tijd is, we zijn nog nooit zo gelukkig geweest. Laten we genieten van de tijdelijke vrijheid zolang het duurt.'
Darshans woorden kalmeren me.
'Dat is een braaf meisje,' voegt hij toe met een grijns. Hij weet dat ik het haat als hij me zo noemt.
'Ik trek je niet weg bij de volgende boom als je vervelend gaat doen,' zeg ik.
Op dat moment grijpt hij mijn elleboog en trekt me opzij, weg van de hoofdgroep slaven.
'Weet je, ik heb zitten denken, er is een andere manier om je te bevrijden,' fluistert hij.
'Darshan, we kunnen niet zo ver van de groep af zijn.' Ik kijk nerveus over mijn schouder. Het zal niet lang duren voordat Axel of iemand anders merkt dat we van de groep zijn afgedwaald.
'Je hoeft alleen maar je dood te faken,' fluistert hij.
'Dat is het stomste plan dat ik ooit heb gehoord!' reageer ik meteen, terwijl ik hem een duw geef omdat hij zo dom is.
We voegen ons zo snel mogelijk weer bij de hoofdgroep slaven. Ik vermijd oogcontact te maken met de een of twee die ons aanstaren.
'Ik probeerde alleen maar behulpzaam te zijn,' zegt Darshan met opgetrokken schouders.
Ik kan zien dat ik hem heb geïrriteerd; hij vindt het niet leuk als ik hard ben. Maar mijn eigen dood faken? Dat zou ik niet kunnen.
'Ik ken jou.'
Ik word uit mijn gedachten getrokken als een oudere jongen naast me dichter naar Darshan en mij toe komt.
'Ik ken jou niet.' Ik vernauw mijn ogen.
'Oh, ik denk dat je dat niet zou doen. Ik kom niet veel buiten. Maar ik heb je eerder gezien en ik heb je stem gehoord. Je zingt graag.'
De oudere jongen met donker haar en een neuspiercing geeft me een arrogante glimlach. Ik vind het niet leuk dat hij knap is of dat hij me heeft horen zingen.
'Heb je me bespioneerd?' vraag ik, terwijl ik hem aanstaar.
'Ik heb je gezegd, mensen kunnen je horen zingen, Maddie.' Darshan klinkt geïrriteerd. Hij versnelt zijn pas en laat me achter bij deze vreemde slaaf.
'Mijn naam is Darren,' zegt hij grijnzend.
Ik stop bijna. 'Darren...? Als in—?'
'Ja, ik ben de persoonlijke slaaf van de drakenprinses.' Hij trekt zijn wenkbrauwen naar me op op een plagende manier. 'Dus je hebt van me gehoord.'
'Je bent een sekslaaf,' constateer ik, en hij legt een hand op zijn borst, alsof hij gekwetst is.
'Ik denk er niet graag zo over, maar Adara heeft bepaalde toepassingen voor me.' Darren lijkt veel te blij dit toe te geven.
'Het is walgelijk, gebruikt te worden voor seks. Waarom glimlach je?'
Hij reikt uit en pakt een lok van mijn golvende donkerroodbruine haar. 'Zo naïef... zo tenger... Arme ziel. Noem me wat je wilt, maar ik weet dat slechts een van ons hier nu niet zou moeten zijn.'
Ik besluit dat ik Darren niet mag; hij is veel te arrogant en zelfverzekerd. Hij ziet mijn boze blik en grijnst alleen maar breder.
'Iedereen heeft je horen zingen, lieve Madeline. Je denkt toch niet echt dat ik je bespioneerde? Adara heeft je horen zingen. Alle andere draken ook. Zelfs Hael—'
'Hij heeft me niet horen zingen,' snauw ik. 'En ik wil niet langer met je praten.'
'Ik probeer je alleen maar te onderwijzen, klein meisje. Je weet het niet, hè?' Darren ziet er veel te zelfvoldaan uit; het is duidelijk dat hij iets weet wat ik niet weet.
'Ik weet wat niet?'
'Hmmm, laat me het zo zeggen. Hael heeft zijn persoonlijke slavin verbannen, hmmm, gisteravond? Oh ja, dat was het. Ik herinner me hoe hij zo onbeleefd tegen haar zei dat ze moest vertrekken en nooit meer terug moest komen terwijl we allemaal aan het eten waren.
'Normaal gesproken is dit geen nieuws. Alle vrouwen die hij terugbrengt naar de horde delen hetzelfde lot. Zozeer zelfs dat hij meestal wel drie persoonlijke slaven tegelijk heeft.
'Maar weet je hoeveel hij er nu heeft?'
Ik voel mijn gezicht rood worden als mijn woede door me heen stroomt bij het plotselinge besef van wat hij probeert te zeggen.
'Hij heeft er geen, lieve Madeline. Maar er is een slavin die hij nog moet nemen. Een slavin die speciaal is.'
'Hou je kop. Waarom vertel je me dit? Hael ontvoerde me toen ik acht jaar oud was. Hij wees me toen af; ik betwijfel of hij zich me zelfs maar herinnert. Ik heb heel weinig ontmoetingen met hem gehad.'
'Je hebt genoeg ontmoetingen met hem gehad,' zegt Darren snel, terwijl hij op mijn hoofd klopt om te laten zien hoeveel kleiner ik ben dan hij.
'Je was altijd zo verlegen en nerveus, je merkte nooit iemand anders in de kamer op elke keer dat hij je naar de Gemeenschappelijke Koninklijke Kamer riep om naar je voortgang als slaaf te vragen.
'Denk je dat hij dat bij elke slaaf doet die hij naar de berg brengt? Denk je dat hij de tijd of het geduld heeft?' Darren pauzeert en neemt mijn geschokte stilte met een blik van plezier in zich op.
'Maar ik weet ook toevallig,' fluistert hij, terwijl hij naar mijn oor leunt, 'dat vandaag je verjaardag is. Achttien is het kantelpunt. Hij zal niet langer wachten—'
'Ik praat niet langer met je,' onderbreek ik snel voordat ik wegrenn om Darshan weer te vinden.
Ik kan Darrens gelach achter me horen.
Mijn handen trillen als het gewicht van wat Darren zei begint door te dringen.
Ik bedoel, hij kan niet gelijk hebben. Sterker nog, hij heeft waarschijnlijk ongelijk. Maar is het te veel toeval dat Hael zijn laatst overgebleven slavin gisteravond heeft verbannen?
En het is vandaag mijn achttiende verjaardag... Gaat Hael me zijn persoonlijke slavin maken?
Ik schud mijn hoofd tegen mezelf. Nee, nee, nee.
Ik wil Darren niet geloven; het kan niet waar zijn. Trouwens, Layla zou het me hebben verteld.
Hoe dan ook, er zijn duizenden vrouwen waar Hael uit kan kiezen.
Toch... wat ik mezelf ook vertel, ik kom elke keer terug bij hetzelfde gevoel in mijn hart.
Darren heeft gelijk.
Ik wil het alleen niet geloven.
