De Ultimateserie boek 2: Razend
Auteur
Lezers
59,3K
Hoofdstukken
21
Mijn potlood is in beslag genomen
Boek 2: Rabid
Het zachte geluid van overlappende stemmen verdween helemaal naar de achtergrond. Ik richtte me uitsluitend op die duim, de nagel tot op de nagelriem afgebeten, terwijl deze de pen steeds weer indrukte.
Klik, klik, klik.
Dat was het enige geluid dat ik kon horen. Het was geen nerveus of onrustig geklik, maar eerder een onbewuste beweging.
Het klikken was traag en gebeurde slechts om de paar seconden, waarna de pen in zijn hand draaide, de punt naar boven, terwijl de achterkant tegen de tafel werd geduwd om de pen in hetzelfde irritante ritme te openen en te sluiten.
Ik pikte het een tijdje. Mijn ergernis groeide bij elke nieuwe klik. Ik wilde gewoon dat de pen uit elkaar zou klappen.
Klik, klik, klik.
Elke klik bracht me dichter bij een uitbarsting. Mijn scherpe nagel drukte in het houten potlood waarmee ik had gespeeld, toen ik een lichte tik van de rug van een hand op mijn dijbeen voelde.
Ik draaide me snel om naar mijn partner, in de verwachting hem en alle anderen zwijgend naar me te zien staren, maar was even in de war toen ik zag dat hij zijn aandacht geen moment van de mannen aan tafel had afgewend. Hij was vast niet zo kinderachtig om te doen alsof hij niet net had geslagen... Ik keek naar beneden naar mijn schoot, waar zijn hand open lag.
Ik staarde ernaar en vroeg me af wat hij in vredesnaam aan het doen was. Toen bewogen zijn vingers naar me toe. Hij eiste dat ik hem iets gaf.
In mijn hand was het potlood veranderd in een scherpe punt die dodelijk kon zijn. Mijn schoot lag vol met dunne stukjes hout.
Ik bewoog naar voren, waardoor mijn stoel weer op vier poten terechtkwam. De plotselinge klap trok blikken mijn kant op, die net zo snel weer terugkeerden naar de man die aan het praten was.
Ik ging rechtop zitten. Ik legde het belangrijkste deel van mijn plan om de pen-klikker stil te krijgen in de hand van Sarakiel. Mijn partner trok zijn hand terug. Hij legde het potlood links van zich op tafel, ver bij mij vandaan.
Zijn bewegingen waren onopvallend. Ze leidden de aandacht niet af van zijn woorden. Toch duurde het niet lang voordat de anderen het begonnen te merken.
Ik dacht niet dat deze mannen erg slim waren, maar ze waren scherp genoeg om mijn afwijzende gezicht te koppelen aan het afgeslepen, scherpe potlood dat nu plotseling naast de One was verschenen.
Er werden wantrouwende blikken mijn kant op geworpen. Die voorzichtige gezichten vroegen zich af waarom Sarakiel zijn wilde huisdier had meegenomen. Dit was tenslotte een erg belangrijke vergadering.
Om eerlijk te zijn, was het niet echt nodig dat ik hier was. De World Council werd langzaam weer opgebouwd. Het volgende plan was om de Western Axis over te nemen.
En zoals het er nu uitzag, zou dat eindigen in een grote overwinning. Sarakiel en ik hadden de World Council vernietigd. Daarvoor hadden de meeste westerse Ones de kant van Errol Falkor gekozen.
Maar nu de raad weg was, verschoof hun loyaliteit; zelfbehoud woog zwaarder dan hun oude wrok tegen Sarakiel en mij.
Ze wisten dat verzet de dood betekende, waarschijnlijk door toedoen van de wilde partner van Sarakiel. Nu plande meer dan tweederde van degenen die Falkor ooit steunden zijn ondergang, en bereidden ze zich voor om Sarakiel te kronen tot leider van de Western Axis.
De rest hield vast aan hun trots, weigerend om een man te helpen die hen had vernederd of om samen te werken met de krankzinnige vrouw die Myrin Redith, de man die ze de grootste eerbied en trouw verschuldigd waren, op brute wijze had vermoord. Ik twijfelde nog steeds of we lafaards moesten laten meedoen, aangezien hun loyaliteit veranderde als de wind.
Maar Sarakiel liet de overname aan hen over. Het was een test om zichzelf te bewijzen. Als ze faalden, zou dat hun dood betekenen.
Het waren lafaards die al hadden laten zien dat ze heel graag wilden leven. Ze wilden best de laarzen likken van degene die hen kon vernietigen. Sarakiel droeg nu die laarzen.
Uiteindelijk begreep ik waarom Sarakiel de controle aan deze groep slijmballen gaf. Ik moest toegeven dat het een heel slim plan was. Eerlijk gezegd was deze vergadering niet zo belangrijk als de aanwezigen dachten.
De echte plannen werden gemaakt in een veel kleinere kamer met een paar geselecteerde mensen. Op dat moment vond ik het wél de moeite en de pijn waard om mijn mond te openen en te praten.
De hele linkerkant van mijn hoofd zat in het verband. Ik was gefrustreerd over hoe langzaam ik genas.
Mijn hechtingen moesten er nog steeds uitgehaald worden, en hoewel de snijwonden nog steeds pijn deden als ik sprak, was dat niets vergeleken met het constante branden van het kwik in mijn aderen.
Het verband was vooral bedoeld om me van de hechtingen af te laten blijven. Toch zou ik niet kunnen ontsnappen aan de littekens die ik eraan overhield.
Die gedachte stoorde me niet. Ik was toch al nooit erg mooi geweest, en Sarakiel had me niet uitgekozen om mijn gezicht. De verminking zou me er gevaarlijker uit laten zien; ik was kleiner dan de meeste mannen, en mijn gewone gezicht en smalle lichaam lieten me niet lijken op een wreed en losgeslagen beest.
Door mijn eerste indruk vroegen mensen zich vaak af of ik echt zo was als de geruchten beweerden. Ik zuchtte en keek stiekem naar het in beslag genomen potlood.
Ik was bereid om de gevolgen te negeren. Al was het maar om de verveling weg te nemen die me langzaam doodde. Mijn partner zag mijn lange blik als een teken om snel af te ronden.
Zijn hand, die in mijn dijbeen kneep, vertelde me dat ik niet mocht bewegen terwijl de anderen langzaam de vergaderzaal verlieten. Ik bleef gehoorzaam zitten terwijl een paar mannen naar Sarakiel kwamen voor een praatje, om vervolgens snel weer weg te lopen toen mijn partner liet zien dat hij daar geen zin in had.
Toen we de kamer eindelijk voor onszelf hadden, pakte de man met de stormachtige ogen mijn ruw gesneden wapen op. Hij rolde het tussen zijn vingers en was diep in gedachten. Zijn hand bleef op mijn dijbeen liggen. Zijn aanraking verwarmde mijn huid, in plaats van me de kriebels te geven zoals bij ieder ander.
Dat irriteerde en fascineerde me tegelijk. Waarom hij? Waarom was hij de uitzondering?
Het was duidelijk een mentale blokkade die alleen voor hem niet telde. Wat had hij gedaan om een uitzondering te zijn?
Ik had er veel over nagedacht. Uiteindelijk dacht ik dat het iets te maken moest hebben met het contract dat we hadden gesloten.
„Denk je dat wat ik doe een slecht idee is?“ vroeg mijn partner uiteindelijk. Hij verbrak de lange stilte.
Ik draaide me om in mijn stoel en gooide mijn arm over de leuning. Ik nam even de tijd om hem te observeren en te kijken of ik kon ontdekken waarom hij me dit vroeg.
Dacht hij dat ik niet wist wat de bedoeling achter zijn acties was? Of was hij gewoon bang dat hij een fout maakte, zelfs al had hij er een plan mee?
Ik deed mijn best om mijn antwoord zo te formuleren dat het op beide mogelijkheden inging. „Ik kan niet zeggen dat het perfect is, maar hoe het ook afloopt, je zult krijgen wat je nodig hebt. Of Errol Falkor sterft, of je weet dat je beter vroeg dan laat je verlies kunt nemen.“
De duim van Sarakiel drukte op de scherpe punt van het potlood. „Dus jij denkt dat ik ze allemaal moet vermoorden?“
„Uiteindelijk wel.“ Ik pakte het potlood terug. „Mensen die steeds van gedachten veranderen, zijn niet te vertrouwen.“
„Dus je bedoelt te zeggen dat ik ze moet gebruiken en vervolgens moet weggooien nadat ze hun onmiddellijke nut hebben bewezen?“
Het was niet echt een vraag waar hij een antwoord op nodig had, dus reageerde ik met de zin die steeds door mijn hoofd had gespookt sinds ik aan deze tafel was gaan zitten. „In hun maag groeit een onverzadigbaar zaad. Het groeit en het groeit, vol met vraatzuchtig kwaad. De plant in hun buik slokt ze in één keer op, en die goed gevoede hebzucht kost hen de kop.“
Hij was wel gewend aan mijn vreemde versjes. Hij vroeg me om meer uitleg te geven. „Wat bedoel je?“
Ik haalde mijn schouders op. „Ze krijgen wat ze verdienen. Hoe dan ook, ze zullen binnenkort dood zijn.“
Ik drukte mijn duim op de punt van het grafiet. Ik keek gefascineerd toe hoe mijn huid het hield. Net als die westerse klootzakken die nog steeds probeerden vol te houden, terwijl ze langzaam werden verpletterd.
Ze hadden het allemaal leuk gevonden om me uit te lachen toen ik vastzat in kettingen en gedrogeerd was, maar kijk ze nu eens, schuivend en zwetend omdat het hun beurt was om voor hun leven te vrezen, en ze waren nog niet eens gebroken of in elkaar geslagen.
Ik voelde de irritatie die ik al weken probeerde weg te drukken, al was het ware gevoel sterk afgezwakt van woede naar ergernis.
Ik kon niet toestaan dat het meer werd dan irritatie. In ieder geval nog niet.
Als ik het de allesvernietigende woede liet worden die ik echt voelde, zou dat later alleen maar meer werk opleveren. Voor mijzelf en voor Sarakiel.
Toch was het moeilijk om de drang te negeren om ze af te slachten. Eén voor één wilde ik ze onderwerpen aan dezelfde martelingen die ik bij Myrin had doorstaan.
Hoe meer ik erover nadacht, hoe meer ik het wilde.
Als ik ze één voor één zou pakken, zou het maanden duren voordat ik ze allemaal had gehad, vanwege het langzame en gruwelijke einde dat ik voor ze in gedachten had.
Eigenlijk zag ik geen reden waarom Sarakiel me niet minstens één van hen zou geven om mee te spelen.
Niet dat ik het hem echt had gevraagd; ik was ervan overtuigd dat hij 'nee' zou zeggen, en ik haatte het om 'nee' te horen.
Dat zou alleen maar eindigen in een ruzie tussen ons, wat we allebei niet nodig hadden. Nou ja, misschien was dat juist wél wat ik nodig had; ik moest mijn frustratie kwijt.
Ik wilde weer meedoen aan een chaotisch, spannend bloedbad. Een plek waar ik iedereen kon verminken die ik wilde, zonder er ook maar over na te hoeven denken.
Ik miste de ijzersmaak in mijn mond. Ik miste het gevoel van dik, nat bloed op mijn huid, van de jeukende huid die op sommige plekken strak trok door opgedroogd bloed. De knagende honger in mij was soms veel te sterk aanwezig, momenten waarop ik alleen maar kon denken aan het openrijten van een warm lichaam.
Het maakte me ongerust als ik er te lang over nadacht.
Ik wist dat ik niet heel was, maar wetende dat het niet ver van de waarheid was toen ze me een feral noemden, baarde me zorgen.
Iedereen kende de verknipte ferals. Zij verloren al hun verstand door een oerhonger die hen overnam.
Ik haatte het om gecontroleerd te worden. Vooral door iets waar ik nooit meer uit kon ontsnappen als ik er eenmaal in vastzat.
Misschien was dat de reden dat ik de westerse klootzakken liet leven.
Ze ademden toch al niet echt, maar hijgden als honden die probeerden in de smaak te vallen bij mijn partner.
Ze grepen elke kans aan om me een straathond of het huisdier van Sarakiel te noemen, maar ik was niet degene die een loopse teef was.
Ik had in mijn kleine teen meer zelfrespect dan zij allemaal bij elkaar.
Ik had de dood meerdere keren zonder angst in de ogen gekeken, omdat ik weigerde om voor wat dan ook te smeken.
Nu stonden zij voor dezelfde keuze, en vielen ze bijna over elkaar heen om mijn partner te behagen in de hoop zo hun leven te redden.
„Fucking klootzakken,“ siste ik. In mijn woede drukte ik te hard en zag hoe mijn huid eindelijk kapotging. Zilverkleurig bloed borrelde op en maakte vlekken op het hout. „Ik had ze fucking moeten vermoorden.“
En zomaar kwam de bloeddorstige honger terug.
Het water liep me in de mond bij de gedachte om al die mannen op te jagen. Zij verdienden mijn wraak.
Ik sloot mijn ogen en slikte mijn speeksel door. Ik duwde de drang weg. „Fuck,“ fluisterde ik. Ik worstelde met mezelf. Ik probeerde de controle over mezelf terug te krijgen.
Elk deel van mij schreeuwde om te doden.
Ik sprong op uit mijn stoel. Ik boorde het potlood diep in de tafel. Ik kookte van woede, maar probeerde mezelf weer in te houden. „Arrogante klootzakken!“
Als ik de controle maar één seconde verloor, waren ze dood, en ze beseften niet eens in hoeveel gevaar ze verkeerden. Ze dachten dat ze veilig voor mijn klauwen waren totdat Sarakiel het anders wilde.
Ik duwde het potlood er dieper in met een woedende kreet.
Dit was allemaal de schuld van Sarakiel.
Als hij me die deal nooit had aangeboden, de kans op wraak en op vrijheid, dan was ik nu al vrij geweest!
De dood had me gered van deze puinhoop, van de problemen waar ik elke dag mee te maken had. Hoe lang kon ik nog omgaan met de geest van Myrin, met het kwik dat me elke dag pijn deed, met de mannen die me hadden uitgelachen en nu rondliepen in mijn gebied, met de wilde natuur die me probeerde over te nemen?
Hoe lang duurde het nog voordat ik me overgaf aan één van deze gevechten die ik elke dag voerde?
Bovenal was mijn verdomde partner het grootste gevaar. Dat kwam door mijn verlangen om zijn respect en bewondering te verdienen.
Ik draaide mijn nek om en wierp Sarakiel een hatelijke blik toe, met een gesis al in mijn keel om mijn woede te uiten, maar ik stikte erin toen ik het van de schrik per ongeluk doorslikte.
Sarakiel had een compleet vreemde gezichtsuitdrukking.
Hij was duidelijk in gedachten verzonken, en niet in een prettige gedachte.
Er was heel duidelijk pijn op zijn gezicht te zien.
Zijn felblauwe ogen waren altijd helder door kracht en vol slimheid. Nu waren ze dof en troebel.
Die mond, die altijd in een strakke lijn stond en alleen maar trilde van ongenoegen, was zachter geworden en had wat kleur verloren.
Die handen met perfect verzorgde nagels aan het einde van elke slanke vinger waren nu gespannen.
De ene hand was tot een strakke vuist gebald, waarbij de blauwe aderen op de rug van zijn hand beter te zien waren. De andere klemde stevig om zijn eigen knie, wat die perfect gestreken broek kreukelde waar normaal nooit één stofje op zat.
Zijn sterke schouders op zijn smalle lichaam, die altijd naar achteren waren geduwd om de smalle bouw te compenseren, hingen nu ontspannen en iets naar voren gebogen.
Dat knappe gezicht, dat altijd een kille superioriteit uitstraalde waardoor men onbewust de ogen neersloeg en het hoofd boog, was nu vertrokken in een diep verdriet.
Ik vocht tegen de neiging om te hoesten en mijn keel te schrapen van het gesis dat ik per ongeluk had ingeslikt. Ik dacht snel terug aan alles wat ik had gezegd, in een poging te begrijpen wat deze reactie bij mijn altijd zo emotieloze partner had kunnen veroorzaken.
Toen riep ik het masker op. Dat spiegelende oppervlak maakte me zenuwachtig en dwong me om naar mezelf te staren.
Ik kon niet voorkomen dat mijn hand naar hem uitstak.
De spiegel was veranderd; mijn gezicht staarde nog steeds naar me terug, maar in plaats van mijn eigen ogen keken de blauwe ogen van Sarakiel me aan.
Mijn adem stokte toen ik in die holle ogen keek die niet thuishoorden op het strakke gezicht van mijn partner. Die ogen lieten geen onbetwistbare vastberadenheid zien. De vervaagde, troebele blauwe kleur van zijn ogen staarde me aan en straalde ellende uit; ze hoorden niet thuis op mijn indrukwekkende man.
Ik merkte dat ik naar voren leunde om dieper te kijken, volkomen gefascineerd en tegelijkertijd volledig in de war gebracht erdoor. Mijn hand reikte uit en landde zachtjes op zijn wang.
Ik voelde opluchting door de warmte die door mijn hand stroomde. Het verdreef het brandende gevoel van het kwik. Mijn hand lag daar nog geen twee seconden of Sarakiel knipperde met zijn ogen. Zijn ogen werden donkergrijs, hoewel ze nog steeds iets doffer waren dan normaal.
Het duurde nog een seconde voordat hij weer naar mij staarde, in plaats van dwars door me heen. We keken elkaar met grote ogen aan. We waren allebei in shock en sprakeloos door de situatie.
Ik wist niet wat ik moest zeggen. Wat kon ik hem in vredesnaam vertellen na wat ik net had gezien… wat dat ook mocht zijn? Hij kon zelf ook niets bedenken om het te ontwijken of uit te leggen.
Ik liet mijn stoel los en pakte de leuning van Sarakiels stoel vast. Ik sloot hem in, boog me naar hem toe en kantelde mijn hoofd toen ik nog dichterbij kwam.
Mijn knie schoof tussen zijn gespreide benen en rustte op de zachte zitting. Ik wilde iets van deze man, maar ik wist nog niet wat het was.
Ik voelde de drang om iets te doen. Nee, om iets van hem te nemen. Mijn ademhaling trilde van opwinding.
Het haar dat in mijn gezicht was gevallen, wapperde op en neer. Mijn partner was bijna gestopt met ademen; zijn ogen schoten heen en weer over mijn gezicht om te ontdekken wat ik van plan was, en of hij me moest stoppen.
Ik slikte. Mijn lippen gingen een stukje van elkaar, maar woorden waren het laatste waar ik aan dacht. Mijn hand kwam los van zijn wang en streek door zijn naar achteren gekamde haar.
Ik aaide hem langzaam, gefocust op mijn hand terwijl deze zachtjes over zijn hoofd streek. Dat deed ik even, voordat ik mijn aandacht weer op hem richtte.
Het klopte niet. Hij hoorde niet zo naar mij op te kijken.
Ik legde mijn hand in zijn nek en bracht onze voorhoofden tegen elkaar. Ik bewoog totdat ik schrijlings op zijn schoot zat. Onze adem mengde zich, maar onze lippen raakten elkaar niet aan.
Ik wilde contact, maar niet op die manier. Ik wilde hem begrijpen; ik wilde weten waar het puzzelstukje dat hij me had gegeven, in de puzzel paste die voor mij één grote leegte was.
Zonder het contact met zijn huid te verliezen, gleed mijn neus langs zijn nek. Mijn lippen raakten heel lichtjes zijn sleutelbeen. Ik bleef daar even rusten en ademde zijn geur in. Maar het voelde nog steeds niet goed.
Gefrustreerd duwde ik mijn gewicht naar voren. De stoel viel achterover. Sarakiel trok een pijnlijk gezicht toen hij op de grond viel.
Mijn hand schoot naar voren om de achterkant van zijn hoofd te beschermen toen de stoel de grond raakte. Ik gaf een trap tegen de zitting van de stoel, om hem uit de weg en onder Sarakiel vandaan te schoppen.
Ik hing op handen en knieën boven de man. Ik keek of ik met hem moest vechten, of dat hij nog steeds gehoorzaam zou blijven. Toen hij niet bewoog om me te stoppen of vragen te stellen, liet ik een tevreden gespin horen. Daarna ging ik verder met mijn ontdekkingstocht.
Ik ging achteruit zitten op zijn dijen en leunde op zijn borstkas, die zachtjes op en neer ging, waarbij ik mijn oor vlak boven zijn hart legde. Ik sloot mijn ogen en richtte al mijn zintuigen op de man onder mij.
Ik voelde het kloppen van zijn hart. Elke ademhaling tilde mijn lichaam op, in hetzelfde ritme als dat van hem. Ik ademde zijn geur in. Ik rook zijn eau de cologne en haarproduct, de geur van wasmiddel en het dure leer van zijn riem en schoenen. Daarna rook ik alleen nog maar zijn eigen unieke geur.
Mijn angst verdween toen ik zo lag. Ik werd gerustgesteld door de bekende dingen aan hem. Dingen die hem de Sarakiel maakten die ik kende.
„Mijn excuses.“
De stem, evenals de trillingen van zijn woorden, haalden me uit mijn ontspannen staat, en de wereld om me heen werd weer helderder. Ik vroeg hem niet waarom hij dat had gezegd, omdat ik eindelijk mijn eigen acties begon te begrijpen.
Die verlaten blik op zijn gezicht had me bang gemaakt; hij zag er in de steek gelaten uit, en daardoor voelde ik me ook in de steek gelaten.
Die gezichtsuitdrukking, zo anders dan alles wat ik van hem kende, had me zo in de war gebracht dat ik mezelf ervan moest verzekeren dat Sarakiel nog steeds de man was die me redding had geboden, die me wraak kon geven, en die me een vrijheid kon bieden waarbij de dood niet inbegrepen was.
Als Sarakiel dat niet meer voor me kon zijn, was er niets meer dat me tegenhield om feral te worden, of om toe te geven aan de geest van Myrin, die me constant overhaalde om naar hem en ons kind in het hiernamaals te komen om de rest van de eeuwigheid te boeten voor wat ik had gedaan.
Als Sarakiel zijn beloftes niet kon nakomen, had ik niets meer om voor te leven, en dat verraad zou mijn einde betekenen; de allerlaatste pijn die ik niet zou kunnen verdragen.
Toen besefte ik het eindelijk: de reden dat Sarakiel me zo zenuwachtig maakte, de reden dat ik zijn aanraking niet erg vond, de reden dat ik zo hard probeerde om hem te gehoorzamen en waarom ik hem steeds opzocht, was allemaal vanwege één ding.
Door één gevoel: ik vertrouwde hem.
