De Roep van de Vampier
Auteur
M. Syrah
Lezers
996K
Hoofdstukken
40
Hoofdstuk 1
HAVEN
Ze roken allemaal zo lekker, en toch waren het de grootste klootzakken die ik ooit was tegengekomen. Mensen. Ze konden zo walgelijk en tegelijk zo aantrekkelijk zijn.
Ik liet een zacht lachje ontsnappen om mijn eigen grapje en glipte toen het steegje in bij het kleine huis dat ik al weken in de gaten hield. Ik liep rustig naar de ingang.
Ik had honger en het was tijd om te eten. Ik had dit gezin al een tijdje geobserveerd en ontdekt dat ze hun dochter mishandelden. Het arme kind verdiende beter, en vanavond zou ik een einde maken aan haar lijden.
Ik glipte het huis binnen zonder een geluid te maken en bepaalde de locatie van de ouders met mijn verscherpte gehoor. Ze lagen boven, diep in slaap in hun slaapkamer.
Een glimlach verscheen op mijn gezicht terwijl ik geruisloos de smalle trap op ging. Ik kwam in een gang terecht, en met mijn scherpe reukzin vond ik de ouderslaapkamer aan mijn rechterhand.
Ik duwde de deur open, en daar lagen ze, diep in slaap, weer dronken, de lucht zwaar van alcohol en seks. Ik rolde met mijn ogen. Zo voorspelbaar.
Ik liep naar het bed in het midden van de kleine, donkerbruine kamer en begon met de man. Ik sneed zijn keel zo snel door dat hij niet eens de tijd had om te begrijpen wat er gebeurde. Ik dronk hem leeg voordat hij zijn vrouw kon wekken.
Zijn bloed smaakte verschrikkelijk. Maar het zou me in ieder geval een week op de been houden als ik ook met de vrouw klaar was. Ik legde zijn levenloze lichaam voorzichtig terug op het bed en liep naar de andere kant waar de vrouw lag te slapen.
Ik deed hetzelfde bij haar; ze staarde me aan, haar ogen wijd opengesperd van angst terwijl ik haar bloed dronk. Weer een mens die dacht dat ik een wezen uit haar nachtmerries was. Weer een klootzak die het verdiende om te sterven voor wat ze haar dochter had aangedaan.
Ik legde haar koude lichaam naast dat van haar man toen ik klaar was en liep naar de kamer van het kleine meisje aan het einde van de gang.
Ik wist niet zeker of ze familie had, dus was het beter om haar ook te doden. Ik deed dat niet graag bij onschuldige kinderen, zeker niet omdat ze waarschijnlijk niet ouder dan vier was, maar het was beter dan haar helemaal alleen achter te laten. Het leven kon soms echt oneerlijk zijn.
Ik betrad een kleine, witte kamer die kil en onpersoonlijk aanvoelde en zag de kleine in haar bed tegen de muur. Ze sliep diep, op haar buik, de dekens alle kanten op gegooid.
Ik glimlachte bij het zicht. Ze leek een pittig ding. Ze had kort, goudblond haar, en ik wist dat haar ogen een warme honingkleur hadden.
Ik had haar vaak genoeg bij haar ouders gezien om dat te weten. Ze was mager omdat ze haar niet goed te eten gaven, en ze zat onder de snijwonden en blauwe plekken. Ik wist dat ze vanavond, net als zoveel avonden daarvoor, zichzelf in slaap had gehuild, en ik had geluisterd omdat ze het verdiende dat iemand haar pijn hoorde.
Ik gleed langzaam naast haar in bed en nam haar in mijn armen. Ze verdiende het om wat liefde te voelen voordat ze stierf. Dat was het minste wat ik voor haar kon doen. Ze bromde zachtjes en deed haar oogjes open om naar me te kijken. En toen voelde ik het.
Mijn hart begon te bonzen toen ik haar herkende. Ze was niet zomaar een mishandeld kind. Haar bloed riep naar me; ze was van mij. Of dat zou ze zijn als ze oud genoeg was, dus moest ik uit haar leven verdwijnen voordat ik niet meer weg kon lopen.
Ik zou voor haar veiligheid zorgen, maar ze mocht niet weten hoe kostbaar ze was. Mijn soortgenoten zouden haar proberen te verwonden om bij mij te komen. Ik kon dit kleine meisje nu geen doelwit op haar rug schilderen. Niet nu ik haar net had bevrijd van haar gewelddadige ouders.
„Kom maar, kleintje,“ zei ik zachtjes. „Ik haal je hier weg. Heb je familie?“
Als dat niet zo was, zou ik haar meenemen. Ik zou haar niet alleen achterlaten. Ze betekende nu al alles voor me.
„Wie ben jij?“ Ze fronste. „Waar zijn...“
Ze maakte haar zin niet af, en ik voelde haar angst pieken. Ik hield haar steviger vast en kuste haar voorhoofd om haar gerust te stellen. Ik zou nooit meer toelaten dat iemand haar pijn deed. Ze zouden allemaal sterven voordat ze het zelfs maar konden proberen.
„Ze zullen je nooit meer aanraken,“ beloofde ik haar. „Geef antwoord op mijn vraag, lieverd. Waar kan ik je naartoe brengen?“
„Naar mijn oma.“ Ze glimlachte. „Ben jij mijn beschermengel?“
Ik grinnikte. Ik was verre van een engel, maar misschien, als ze geloofde dat ik een engel was, zou ze me genoeg vertrouwen om het huis te verlaten en stil met me mee te gaan naar haar grootmoeder.
„Natuurlijk.“ Ik glimlachte terug.
„Dankjewel,“ mompelde ze, terwijl ze haar armpjes stevig om mijn nek sloeg.
„Alles voor jou,“ zei ik, terwijl ik over haar rug wreef om haar te troosten. „Doe je ogen dicht. Doe ze pas open als ik het zeg.“
Ze begroef haar gezicht in mijn hals, en ik droeg haar dat helse huis uit. Ze wees me de weg naar het huis van haar oma, dat gelukkig niet al te ver weg was.
Er was maar één probleem: ik zou haar me moeten laten uitnodigen. Verdorie. Misschien kon mijn kleine engel me daarbij helpen.
Ik probeerde haar voorzichtig neer te zetten toen we aankwamen bij een klein, wit huis, maar ze was in mijn armen in slaap gevallen. Ik glimlachte vertederd terwijl ik naar haar keek. Ik wilde haar niet loslaten, maar ze verdiende een normale opvoeding voordat ze bij mij kon zijn. Ik wilde dat zij ook voor mij zou kiezen.
Ik klopte op de deur en hoorde zware voetstappen in het huis. Haar oma deed de lichten aan terwijl ze naar de deur liep om open te doen, en het licht maakte mijn kleintje wakker met een kreuntje.
Ze wreef in haar ogen en keek om zich heen. Ze herkende de plek duidelijk, zelfs in het donker. „Oma?“ riep ze.
Een vrouw van eind vijftig deed de deur open. Ze keek geschokt toen ze mij met het kleine meisje zag. „Wat heeft mijn nietsnut van een zoon nu weer uitgehaald?“ Ze fronste.
Ik glimlachte naar haar, voorzichtig om mijn hoektanden niet te laten zien, en probeerde haar kleindochter terug te geven, maar de kleine wilde me niet loslaten. Het was moeilijk voor me om haar hier achter te laten, maar ik was vastbesloten.
„Er was een... inbraak die fout is gelopen,“ loog ik tegen de vrouw voor me. „Uw kleindochter zei dat u haar dichtstbijzijnde familielid in de buurt was.“
Ze keek nog meer geschokt, maar uiteindelijk knikte ze. Goed. Ik hoefde niet verder in detail te treden.
„Kom binnen en vertel me alles,“ nodigde ze me uit.
„Ik moet... haar eerst op haar gemak zetten.“
„Absoluut.“ Ze knikte.
Ze leidde me het huis in, een trap op en naar een slaapkamer die helemaal roze was, met een eenhoornthema. Het was een hele verbetering vergeleken met de kale, witte kamer die ze bij haar ouders had. Klootzakken. Nu ik wist wie ze voor mij was, wilde ik hen opnieuw vermoorden.
Ik legde haar voorzichtig in haar roze bed, maar ze klampte zich aan me vast, haar armpjes stevig om mijn nek geslagen. Kon zij het ook voelen? Dat zou niet mogelijk moeten zijn.
„Je moet me nu loslaten, schatje,“ zei ik zachtjes.
„Nee, dan verdwijn je.“ Haar onderlip trilde.
„Maar alleen even.“ Ik stelde haar gerust met een glimlach. „Ik kom terug. Dat beloof ik.“
Ze sloeg haar honingkleurige ogen naar me op, en ik kon zien dat ik mijn belofte maar beter kon nakomen, anders zou ik haar woede over me heen krijgen. Nu al zo vurig, maar je zult leren dat te bedwingen. Ik grinnikte en drukte een zachte kus op haar voorhoofd.
„Pinkybelofte,“ eiste ze.
Ik stak mijn pink naar haar uit, en zij haakte de hare erin. Ze schonk me een glimlach die de zon deed verbleken. Ik wist op dat moment dat ik nooit helemaal weg zou kunnen gaan, zelfs niet als ik dat zou willen. Het lot had ons verbonden, en ik zou terugkomen voor haar als ze ouder was.
„Nu moet je gaan slapen,“ zei ik terwijl ze onder de dekens kroop. „Je wilt toch niet moe zijn op school?“
„Zie ik je snel?“ vroeg ze, met een bezorgde ondertoon in haar stem.
„Ja, prinses. Heel snel.“
„Hoe heet je?“ vroeg ze, terwijl haar oogjes dichtvielen.
„Haven.“
Ze bromde zachtjes, en ik luisterde hoe haar ademhaling rustig werd. Ik zou eeuwig zo naar haar kunnen kijken. Ze betekende nu al de wereld voor me. Ik kuste haar voorhoofd een laatste keer en verliet de slaapkamer om haar oma in de gang te treffen.
„Heeft u kinderen?“ vroeg ze.
„Nee,“ antwoordde ik.
„Nou, u weet in ieder geval hoe u met ze om moet gaan. Arm kind. Ik zal ervoor zorgen dat het goed met haar komt. Bedankt dat u haar hierheen heeft gebracht. Vertel me nu alles wat er is gebeurd.“
Ze leidde me weer naar beneden, naar de gezellige, ouderwetse keuken en liet me aan de tafel in het midden plaatsnemen met een kop koffie. Ik vertelde het verhaal van hoe een inbreker hun huis was binnengedrongen en haar zoon en schoondochter had vermoord, en hoe ik het kleine meisje in haar bed had gevonden en had besloten haar hierheen te brengen.
„Arme Grace. Ze verdiende dit allemaal niet. Ze verdiende ook niet hoe haar ouders haar behandelden. Hij hield me op afstand sinds ik het had aangedurfd om te zeggen dat hij niet het recht had om tegen haar te schreeuwen. Het is verschrikkelijk om zo over je eigen zoon te denken, maar... hij was geen goed mens,“ bekende ze, haar stem zwaar van verdriet. „Tenminste, Grace is nu veilig.“
Grace. Die naam past bij haar, dacht ik. Ik knikte en bedankte haar voor de koffie voordat ik haar herinneringen aan mij wiste. Het enige wat ik hoefde te doen was oogcontact maken, en ik plantte de herinnering in dat politieagenten het kleine meisje bij haar hadden gebracht.
Toen ik wegging, wierp ik een laatste blik op Grace's kamer en glimlachte. Ik kom terug voor je. Wacht maar op me. Ik zal ervoor zorgen dat je niets overkomt. Ik blijf in de schaduw totdat ik weer in jouw licht kan stappen. Je moet me nu vergeten, maar ik zal nooit ver weg zijn.
