De krijgerprinses
Auteur
S. J. Allen
Lezers
661K
Hoofdstukken
28
Milly Gray, half heks en half wolf, streeft ernaar een net zo succesvolle vechter te worden als haar vader Diego Gray, de Iron Soldier, alfakoning van de Blue Moon Pack. Ze werkt hard en laat geen ruimte voor fouten, geen ruimte voor een mate. Dit vormt een probleem voor haar en voor Wyatt—de eerstgeboren zoon van de Lunar Pack, de volgende in de lijn van troonopvolging om hun koning te worden—die Milly's voorbestemde mate is. Wanneer gevaar in de vorm van rogues, heksen en de Blood Moon Pack Milly, Wyatt en hun families bedreigt, moeten ze samen vechten om iedereen te redden. Zullen ze ook elkaar redden?
Leeftijdsclassificatie: 18+
Hoofdstuk 1
KANE
„Prins Alexander en prins Matthew, in het gezelschap van prinses Milly van de Blue Moon roedel, zijn hier om u te zien, majesteit.“
Ik keek op van mijn boeken en knikte naar mijn boodschapper om ze binnen te laten.
Nixon, mijn tweede in bevel, keek toe vanaf zijn bureau in de hoek toen de drie gasten binnenkwamen.
De prinsen waren lang en breed, makkelijk een meter negentig, en de vrouw die tussen hen in stond had een gemiddelde lengte van een meter vijfenzestig.
Haar gezicht was een sterk contrast met dat van de mannen. Zij hadden goudbruin haar en lichtbruine ogen, terwijl zij gitzwart haar en doordringende blauwe ogen had die tot in je ziel konden kijken.
„Welkom bij de Blood Moon roedel. Ik hoop dat jullie reis aangenaam was?“ Ik stond op en schudde de handen van de prinsen. De vrouw rolde met haar ogen toen ik haar negeerde en voorbijliep, en liet haar eigen hand weer zakken.
Waarom zou ik haar hand willen schudden?
„Ja, het was prima, dank je,“ zei een van de broers.
Ik keek wat beter naar hen.
Hmm. Een tweeling.
„Het spijt me. Ik vind het moeilijk om jullie uit elkaar te houden.“
Ze lachten tegelijkertijd. De vrouw hield elke beweging die ik maakte in de gaten, haar kin uitdagend vooruitgestoken.
Ze vindt duidelijk leuk wat ze ziet.
Ze snoof, rolde met haar ogen en kruiste haar armen voor haar borst.
„Ik ben Alexander en hij is Matthew,“ zei de tweelingbroer aan de linkerkant van de vrouw.
Ik knikte. „Dank je wel. Ik zal proberen jullie niet door elkaar te halen.“
„Maak je geen zorgen. Het gebeurt heel vaak. We zijn eraan gewend.“ Alexander grinnikte.
Nixon kwam naar hen toe, schudde de handen van de broers en ging toen voor de vrouw staan.
„Waarom draag je dat gepantserde leer?“ Hij trok aan een wapenriem op haar borst.
Ze trok haar schouders naar achteren en keek hem strak aan. „Ik ben een krijger. Dat vereist dat ik een krijgersuniform draag.“
Nixon boog voorover van het lachen. „Een vrouwelijke krijger! Nu heb ik echt alles gehoord en gezien.“ Hij keek me aan terwijl hij tranen uit zijn ogen veegde.
Ik probeerde mijn glimlach te verbergen, maar dat lukte niet.
Een vrouwelijke krijger, inderdaad!
„Jij bent een—“ Ze wilde een stap naar voren doen, maar Alexander en Matthew trokken haar snel terug.
Ik lachte in mezelf, liep terug naar mijn bureau en gebaarde dat ze konden gaan zitten.
Alexander en Matthew gingen op de stoelen zitten en de vrouw bleef tussen hen in staan.
„Mag ik vragen wat jullie naar mijn roedel brengt?“ Ik leunde achterover in mijn stoel en negeerde de boze vrouw.
Wat een lelijk klein ding.
„Onze koning gelooft dat een vriendschappelijke relatie tussen buurroedels in de toekomst voordelig kan zijn,“ zei Matthew, terwijl Alexander instemmend knikte.
Mijn ogen gleden weer naar de vrouw die tussen hen in stond en toen terug naar de hele groep.
Nixon schraapte zijn keel achter me en ik deelde een veelbetekenende blik met hem.
Raphael was een goede koning, zelfs een geweldige. Meedogenloos in zijn jonge jaren was hij een sterk rolmodel geweest voor veel jonge koninklijke wolven bij hun bestijging van de troon, inclusief mezelf.
Maar door de jaren heen was hij zwak geworden.
Het toestaan van paren tussen wolven en heksen—waardoor de bloedlijnen verwaterden, om zo te zeggen. Het toestaan dat er halfbloeden geboren werden, zelfs in zijn eigen familie.
Hij had de koninklijke bloedlijn besmet en duizenden jaren aan puurbloedige koninklijke wolven weggegooid.
„Ja, we hebben altijd graag een goede band met onze buren—“ Voordat ik meer kon zeggen, klonken er sirenes over het gebied.
„Mensen!“ brulde Nixon terwijl hij naar de deur snelde. Ik zat hem op de hielen. Ik voelde dat de drie royals ons op de voet volgden terwijl we de trap af en naar buiten renden.
Mijn strijders leidden de vrouwen en kinderen naar de bunkers. De mannen zagen ons het roedelhuis verlaten en wezen ons in de richting van de indringers.
In de verte was een groep mensen. Ze liepen onze grenzen over, droegen blauwe skimaskers, hadden rode stipjes als ogen en machetes in hun handen. Man of vrouw, het maakte niet uit. Ze zouden vandaag sterven.
In het afgelopen jaar waren de mensen een groot probleem voor me geworden. Elke maand stak er een groep de grens over. Elke keer doodden we ze of joegen we ze weg, maar ze kwamen altijd sterker en in grotere aantallen terug.
Ze doodden al mijn gewone wolven. Die waren makkelijk vervangbaar, maar als koning haatte ik het om iets te verliezen aan hen die minder waren dan ik. En mensen waren absoluut minder dan ik.
Ik draaide me om om de irritante prinses te vertellen dat ze zich bij de vrouwen in de bunkers moest voegen, maar voordat ik iets tegen haar kon zeggen, schoot ze langs me heen en duwde Nixon ruw opzij.
De tweeling volgde vlak achter haar en trok hun zwaarden terwijl ze renden.
De vrouw rende sneller en maakte een salto in de lucht. Terwijl ze erdoorheen draaide, landde ze op handen en voeten en sloeg ze met haar vuist op de grond.
De aarde rommelde onder haar. Een paar seconden later, toen ze opstond en haar zwaard trok, vlogen de mensen een paar meter achteruit richting het bos.
Ze had hen moeten doden.
Zwakkeling.
„Je moet toegeven, de vrouw is erg goed,“ mompelde Nixon duister naast me.
Ik knikte, klemde mijn kaken stevig op elkaar en koos ervoor om stil te blijven. Het viel niet te ontkennen dat ze alle drie uitzonderlijke vechters waren. Tja, het waren de kinderen van Diego Gray.
Ze zwaaide met haar handen voor zich uit, waardoor er nog meer mensen over de grens werden geslagen.
Smerig halfbloedje.
Mijn strijders draaiden zich geschokt naar me toe. Een vrouwelijke krijger was ongehoord in mijn roedel. Praktisch misdadig.
Ze sneed zich met zoveel gemak een weg door de mensen, de tweeling werkte zo eendrachtig samen—het was prijzenswaardig.
„Blijf daar niet gewoon staan! Vecht!“ brulde ik naar mijn strijders. Nixon en ik stormden naar voren.
Ik zal later afrekenen met de strijdersprinses. Ze zal gestraft worden. Haar aanwezigheid zal de vrouwen slechte ideeën geven.
Er zal nooit een vrouwelijke krijger zijn zolang ik leef.
