Trauma Kink
Auteur
Ivy White
Lezers
316K
Hoofdstukken
27
Deel van het Kenzo-Universum: Grayson Robernero—de man die ooit een goedhartige jongen was, tot hij werd afgewezen door Rebecca Ferez, de onderdanige van zijn broer. Alles wat hij wilde was haar helpen, maar haar afwijzing veranderde hem in een ontoegankelijke, koude en harteloze gek die zijn ogen sluit voor elke vrouw die zijn pad kruist. Tot hij een prachtige vrouw met kastanjebruin haar, een bleke huid en groene ogen ontdekt in een van zijn munitietrucks op zijn privélandgoed. Arri is op de vlucht voor een gewelddadige ex-vriend wanneer ze oog in oog komt te staan met een man uit haar verleden. Grayson biedt haar een contract aan om zijn slaaf te worden, maar zijn ze allebei wel klaar voor wat komen gaat?
Hoofdstuk 1
GRAYSON
... „Fuck, mijn kleine diamant, oh, je bent een heilige.“
Ik grijp Laura's haar met beide handen en trek haar hoofd naar achteren. Ze heeft mijn lul zo diep in haar kutje, ik denk dat ik misschien echt door haar baarmoederhals heen breek.
Ze wilde het hard spelen, en ik geef haar precies wat ze vroeg. Een hele hete neuksessie waar ze krijgt wat ze wil.
Laura is de vrouw die ik neuk als ik me beter moet voelen en klaar moet komen. Ik noem haar mijn sperma-opvanger, maar zij vindt de naam 'melkmachine' beter.
Ik zei oké en vond het grappig toen ze me de juiste naam vertelde. Oh, ik had zo ongelijk om haar mijn sperma-opvanger te noemen.
Zittend op de tafel kijkt ze naar me op met onschuldige ogen en ik trek haar gezicht naar het mijne. Ik raak mijn lippen licht tegen de hare, sla mijn rechterhand om haar nek, en voel haar een geluid maken.
Ik beweeg mijn vingers door haar warrige zwarte haar en vochtigheid plakt aan mijn vingertoppen. Ze houdt ervan om hard geneukt te worden, en ik doe het graag.
„Ben je... klaar... om op te vangen?“ vraag ik haar. Ik adem zwaar en mijn woorden vallen uiteen. Ze knikt.
Zweet loopt over haar gezicht van haar voorhoofd naar haar bovenlip, en ik lik het eraf, duw mijn tong in haar mooie kleine mondje. Ze is een vies kreng, maar die mond van haar kan me heel snel gelukkig maken.
Ik voel haar wanden zich om me heen sluiten terwijl ik mezelf diep in haar duw, heen en weer, mijn heupen bewegen in een patroon. Ik hou het niet veel langer vol voordat ik me in haar zoete, strakke kutje leegspuit, mezelf helemaal leeg.
Ik vraag me af of dit is hoe een koe zich voelt als alle melk eruit wordt gehaald? Ik weet het niet, maar ik trek mezelf uit haar en houd mijn lul in mijn hand.
„Opruimtijd.“ Ik steek mijn tong uit, glimlach naar haar, en ze springt snel van de tafel, gaat op haar knieën zitten en begint me te likken.
Ik sluit mijn ogen terwijl mijn benen trillen, leg mijn hand op haar hoofd en maak een hard geluid.
„Dat is een braaf meisje.“ Ik gooi mijn hoofd naar achteren, geniet van elk moment dat haar mond om me heen is, de rommel opruimt die ze maakte in haar sexy babyblauw ondergoedsetje.
Op het moment dat ze door de deur liep, wist ik dat zij het meisje zou zijn dat ik vanavond zou neuken.
Ik zag de blauwe string boven haar rok uitsteken, en ik voelde mezelf meteen hard worden in mijn zwarte broek.
Heel mooi, dacht ik bij mezelf, de hele avond naar haar kijkend. Ik kreeg wat ik wilde. Laura is geen moeilijk meisje om te plezieren, dus ik kreeg haar omdat ze makkelijk was.
„Blij?“ vraagt ze me, en ik knik, strijk haar haar naar achteren.
„Heel erg.“ Ik knipoog naar haar en ze giechelt.
Ik pak mijn shirt, knoopt het dicht, en trek mijn boxershort om mijn heupen. Ik sluit mijn zwarte broek om mijn middel, stop mijn shirt erin en pak mijn vest, trek het aan.
Nadat ik mijn colbert over mijn schouders heb gedaan, check ik de tijd. Ik moet gaan en een klus doen.
Ik kus Laura op haar wang, tik op haar hoofd en vertrek. Ze zal zichzelf bevredigen en de kamer opruimen. Eerlijk gezegd kan het me niet schelen wat ze doet.
Ze is een geweldige neukpartij en ik kan haar gebruiken wanneer ik maar wil.
Uiteindelijk ziet ze zichzelf als waardeloos, wat mij hetzelfde doet denken. Als ze nou echt beter over zichzelf zou denken, dan zou ik haar behandelen als een vrouw en niet als een hoer.
Lopend uit de kamer bedek ik mijn ogen. De felle oranje en rode lichten zijn te fel voor me. Sommige onderdanigen dansen naast de bar en anderen krijgen discipline geleerd.
Ik loop de club uit, en Tyrone wacht op me met Mochi.
„Hoe lang duurt het eigenlijk voordat jij klaarkomt?“ vraagt Tyrone me en ik haal mijn schouders op.
„Ik hou het langer vol, wat kan ik zeggen?“ Ik glimlach en Mochi slaat Tyrone op zijn schouder.
„Maak me niet kwaad!“ waarschuwt Tyrone en ik lach.
„Kom op, we hebben shit te regelen.“ Tyrone loopt weg en ik volg hem op de voet met Mochi, die een sigaret opsteekt.
Je hoeft niet te weten waar ik naartoe ging of waarom ik de Societa Oscura überhaupt verliet. Ik liep weg van mijn familie om een goede reden, en het was een van de beste keuzes die ik ooit heb gemaakt.
Het tweede kind zijn in mijn familie was moeilijk voor me om mee om te gaan, en ik was het niet eens met de manier waarop Kenzo Rebecca behandelde. Eerlijk gezegd maakte het me bozer dan het zou moeten.
In mijn hoofd was ik de betere broer voor haar, maar verwar de man die ik nu ben niet met de jongen die ik een paar maanden geleden was.
Ik was goed voor haar tot een paar maanden geleden. Nu ik het verkeerde pad in mijn leven heb gekozen, denk ik niet dat ze me nog wil zien.
Ik steek mijn handen hoog op, vraag je me niet in mijn hoofd te schieten. Zie me zoals ik ben.
Ook al heb ik een moeilijk verleden, ik ben sterker dan Kenzo ooit zal zijn, en als je kijkt naar wat er werkelijk achter de schermen gebeurt, zul je ontdekken dat ik degene ben die hem zijn wapens en kogels geeft vanuit mijn magazijn.
Hij kan mijn niveau niet bereiken, zelfs als hij het wil proberen. Grote hint: Chesterfield.
„Wat is dat verdomme?“ Ik kijk naar de zwarte verf op mijn truck. Er zit een kras op. Ik veeg de verf weg met mijn hand, voel mijn keel strak worden. Een sterke woede groeit van diep binnenin me.
„Ik zei... wat is dat verdomme?“ Ik snauw dit keer.
Ik ben als een leeuw die zijn prooi wil opeten, maar er is een groot verschil... Tyrone is mijn beste vriend, broer en zielsverwant. Wij tweeën zijn altijd samen, en dat zegt ook niet te veel.
„Hé, jullie twee, naar de hoofdpoorten. Jullie horen hier niet rond te lopen!“ Ik schreeuw naar Mochi en Louie, wijs naar de poorten.
Ze knikken allebei en zeggen sorry voor het negeren van de strikte orders die ik ze gaf voordat ze aan hun dienst begonnen. Ze zullen mijn vuist zien als ze later vanavond klaar zijn.
„Een tas. Waarom blijf je vragen?“ Tyrone veegt zijn handen af, en ik schud mijn hoofd, spring in de truck.
Welke tas heeft hij het over? Ik vroeg hem over de kras op de truck, niet over een tas. Toch heeft hij veranderd waar ik aan denk. Wat zit er in deze truck?
Ik gooi tassen uit de weg, por in een zwarte die mijn aandacht trekt.
Er zitten er meer in deze truck. Driehonderd, om precies te zijn, maar deze trekt mijn aandacht. Alle andere tassen zijn bruin, dus waarom heb ik een zwarte in de achterkant van mijn truck?
„Kwam dit uit het magazijn?“ Ik kijk over mijn schouder naar Tyrone, die zijn schouders ophaalt. Hij is nutteloos! Ik schop ertegen, stap achteruit. Waarom bewoog het?
Ik heb het net zien bewegen met mijn eigen twee ogen. Ik zie geen dingen, zelfs al heb ik gisteravond wiet gerookt. Ik had het over de kras, niet over de tas.
Ik maak me nu geen zorgen over de kras. Voorlopig. Ik wil weten wat er in de tas zit.
„Dat beweegt. Waarom?“ Ik trek mijn rechter wenkbrauw op en sla mijn armen over elkaar, stap achteruit.
„Hoe zou ik dat verdomme weten?“ Tyrone springt omhoog en pakt de tas, trekt hem uit de truck over de vloer. Hij valt op de stenen die ik vorige week heb neergelegd.
Een kreunend geluid komt van binnenuit. Tyrone en ik kijken minstens dertig seconden naar de tas voordat we onze hoofden optillen en elkaar aanstaren.
„Wat zit er nog meer in behalve wapens en kogels?“ Ik vernauw mijn ogen en maak een boos geluid.
„Zoals ik al zei... ik weet het niet.“ Ik schud mijn hoofd, kijk naar Tyrone en hurk neer. Ik trek de rits over de bovenkant, duw hem open. Tyrone houdt zijn pistool boven de tas, klaar om te schieten.
„Wat de fuck?“ Ik staar geschokt naar beneden. Dit had niet mogen gebeuren. Waarom heb ik een meisje in een van mijn tassen? Dat betekent dat ik twaalf geweren tekort kom! Er zitten er maar drie in.
Waar zijn de rest naartoe gegaan? Liggen ze op de vloer in het magazijn? Ik heb een zending die morgen weg moet, en die kan deze plek niet verlaten totdat ik alle twaalf zware machinegeweren ingepakt heb.
Dat betekent dat ik nu naar de bezorgafdeling moet om ze te halen. Dit is een verdomde grap!
„Wat doe je verdomme hier in mijn tas?“ Ze heeft geluk dat ze niet geladen zijn!
Ik staar naar een vrouw met roodbruin haar en bleke huid. Ze kijkt naar me op door bange groene ogen. Haar lichaam trilt, en ik weet dat ze bang voor me is. Goed, dat zou ze moeten zijn.
Ze kon niet bleker worden, zelfs als ze het wilde. Sproeten gaan over beide wangen, en haar haar glanst onder de lampen die ik een voor een heb opgehangen.
„Alsjeblieft, doe me geen pijn. Alsjeblieft, ik bedoel geen kwaad.“ Ze houdt haar handen voor zich voordat ze haar armen om haar knieën slaat en begint te huilen.
Ik heb geen tijd of geduld om nu met haar om te gaan. Ik neem een diepe adem, schud mijn hoofd en wijs naar de tas.
„Regel deze shit. Dit had nooit mogen gebeuren.“ Ik draai me om, loop naar mijn zwarte Ford Focus en ontgrendel hem met de sleutel. Het kan me niet schelen wat je te zeggen hebt, ik hou van deze auto.
Er is iets aan dat ik niet kan uitleggen. Ik denk dat het misschien te maken heeft met het geluid dat hij maakt. Je kunt niet fout gaan met een Ford Focus RS.
Ik rijd naar mijn huis vijftien minuten verderop en zet een koffie zodra ik binnenkom. Ik ga aan mijn bureau zitten, haal mijn handen door mijn haar en sluit mijn ogen. Ik ben verdomd moe.
Ik wrijf in mijn ogen, hoor mijn telefoon overgaan. Ik neem op en schakel over naar luidspreker.
„Baas, ze zei dat ze wegrent van Caponde.“ Ik zeg geen woord. Ik zit aan mijn bureau, denk na. Zei hij net Caponde?
„Caponde zoals in mijn neef uit Texas? Caponde Caponde?“ Mijn wenkbrauwen komen samen.
„Ja, baas.“ Jamie klinkt geïrriteerd. Ze moet zwaar werk zijn. Dat brengt wel wat herinneringen terug.
„Waarom is ze weggerend van mijn neef en naar mij gekomen? Dat is een gevaarlijk spelletje om te spelen.“ Ik leun achterover in mijn stoel, gooi mijn hoofd naar achteren.
Ik open mijn mond wijd omdat ik moe ben, wacht tot hij antwoordt. Hij vraagt het haar.
„Ze zegt dat ze in de dichtstbijzijnde tas sprong die ze kon vinden in het magazijn.“
In mijn magazijn? Wat deed Caponde in mijn magazijn?
Ik hoef me niet veel zorgen te maken als het om Caponde gaat, en ik vertrouw hem met mijn leven. Toch vraag ik me af waarom hij daar was. Zijn meisje zal wel terug naar hem moeten. Ik zal zijn vertrouwen niet breken.
„Hoe heeft mijn neef dit meisje ontmoet?“
„Haar vriendin was hem geld schuldig en hij nam haar mee.“ Ik ga rechtop zitten, tik met mijn pen op het bureau.
„Waarom? Ik snap het niet! Waarom zou hij haar meenemen als het de schuld van haar vriendin was? Het heeft niets met haar te maken,“ vraag ik hem kalm.
„Ze kwam de kamer binnen tijdens een deal, hoorde alles, nu is ze op de vlucht. Caponde wil haar vermoorden.“
„Godverdomme!“ Ik maak een boos geluid. Ze heeft iets gedaan om hem boos te maken, dat is duidelijk. Toch wil ik hier geen deel van uitmaken.
„Wat wil je dat ik met haar doe?“
„Vermoord haar!“ schreeuw ik. Ik word hierin getrokken terwijl ik dat niet wil. Dit gevecht is tussen Caponde, het meisje en haar vriendin, en ik heb geen zin om met mijn familie te vechten.
Ik heb een drankje nodig. Ik loop naar de kast, schenk mezelf een donkere rum in en ga weer in mijn stoel zitten.
„Ze is onschuldig!“ schreeuwt Jamie. Ik knipper omdat ik niet verwachtte dat hij tegen me zou snauwen.
„Ik weet het verdomme niet. Stuur haar weg!“ Ik probeer op dit punt van hem af te komen. Ik neem een diepe adem, neem een slok van mijn drankje, sluit mijn ogen. Ik ben het zat met de bullshit. Het houdt nooit op!
„Ze weet waar we zijn.“
„Chesterfield, San Digiuez!“ schreeuwt ze, en ik maak een geïrriteerd geluid. Wil dit kreng vanavond dood?
Ik ben er vrij zeker van dat ze dat op dit punt doet. Als je een kans hebt om vrij te zijn, vertel je nooit aan sterke boze mannen dat je de locatie kent waar ze je ondervragen.
„Breng haar naar me toe.“ Ik smijt mijn telefoon op mijn bureau, sta op en gooi mijn stoel om.
Wat is het toch met vrouwen en mijn familie?
