Royal Legacy Universe: De bèta en zijn heks
Auteur
Emily Goulden
Lezers
111K
Hoofdstukken
9
Hoofdstuk 1
De Bèta en zijn Heks: Het Verhaal van Ethan en Sybil
Ethan sliep diep in een goedkoop motel toen zijn telefoon lawaai begon te maken op het nachtkastje. Hij kreunde, rolde zich om en sloeg op het scherm tot hij eindelijk de groene knop raakte.
„Hallo?“ Zijn stem klonk schor.
„Ethan?“ De man aan de andere kant lachte, waarschijnlijk om hoe rauw Ethan klonk.
„August, ben jij dat?“ Ethan duwde zichzelf omhoog op één elleboog en wreef in zijn ogen.
„Ja, ik ben het. Gaat het goed met je?“ vroeg August.
„Ik was de hele nacht buiten. Ik heb amper geslapen.“ Ethan keek met halfgesloten ogen naar de klok. Het was na twee uur 's middags. Shit.
„Sorry dat ik je wakker maak, maar ik heb nieuws.“ August klonk veel te blij voor dit tijdstip.
„Wat is er?“ Ethan ging rechtop zitten. Het bed van het motel kraakte onder hem.
„Josie is gisteravond bevallen van onze zoon. Kade Johnathan Hayes. De toekomstige alfa van Crescent Moon.“ De stem van August zat vol trots, en Ethan kon het bijna voelen door de telefoon.
„Dat is geweldig, man! Gefeliciteerd.“ Ethan lachte breed en was plotseling klaarwakker. „Hoe gaat het met Josie? En met de baby?“
„Met allebei gaat het heel goed. Josie was erg dapper. Het enige wat ontbrak, was zijn oom Ethan.“ August slaakte een zucht, en Ethan voelde zich schuldig.
„Ik weet het, man. Het spijt me. Ik dacht dat ik vandaag dichtbij was, maar ze is weer ontsnapt. Wil je dat ik naar huis kom?“ Ethan keek bezorgd en zette zich al schrap voor het antwoord.
„Nee, pas als je haar hebt gevonden. Ik begrijp het, Ethan. Als het Josie was, zou ik precies hetzelfde doen. Kade is hier nog wel als je zijn tante mee naar huis neemt.“ Augusts stem was zacht, en Ethan voelde zich iets minder alleen.
„Bedankt, August.“ Een golf van opluchting stroomde door hem heen. Het betekende alles voor hem om te weten dat August hem nog steeds steunde.
„Ga nog even slapen, oké? Ik spreek je later.“ August grinnikte en hing op.
***
Het was al vijf lange maanden geleden dat Ethan ontdekte wie zijn mate was. Ze was een heks uit het leger dat Victoria had meegebracht naar het gebied van de Crescent Moon-roedel. De meeste van die heksen waren gedwongen om te vechten, en ze gaven zich over zodra Victoria stierf.
Ethan wist zeker dat zijn mate een van hen was. Ze was gevlucht op het moment dat ze beseften dat ze mates waren.
Toen alles rustig was geworden, vertrok Ethan met Mayze. Zij was de goede heks. Ze probeerden haar te vinden, maar uiteindelijk gingen ze apart verder.
Nu belde Mayze af en toe met een nieuw spoor. Ze gebruikte haar magie om de weggelopen heks te zoeken. Ethan liet dan alles vallen en reed naar de stad of staat die Mayze noemde.
Elk spoor was betrouwbaar. Ethans instincten als bèta en zijn vaardigheden om te speuren vingen de lichtste geur van zijn mate op. Zijn zintuigen stonden altijd op scherp, maar hij liep altijd een dag of twee achter.
Hij was altijd aan het jagen, maar hij ving haar nooit.
Op dit moment was hij ergens in Michigan. Hij had het ijskoud terwijl hij haar geur probeerde te volgen door de besneeuwde bossen. Het spoor was oud. Ze was al dagen weg.
Jesse, zijn wolf, had het zwaar. Hij verlangde wanhopig naar zelfs de kleinste geur van hun mate. Die wanhoop maakte Ethan alerter en vastberadener, maar het was nooit genoeg.
Het ergste van alles? Ethan wist niet eens hoe ze heette. Hij wist ook niet hoe ze eruitzag.
Hij had alleen haar geur geroken op het slagveld. Jesse had hem naar haar toe getrokken, maar zij had hem gevoeld en was weggerend. Hij zag alleen haar schaduw toen ze in de bomen verdween.
Ethan mopperde. Hij rolde uit bed en trok de dekens met zich mee. Hij liep wankelend naar de kleine badkamer en stapte onder de douche.
Drie uur slaap was normaal deze dagen. Het kon hem niets schelen. Hij wilde voor altijd zonder slaap leven als hij haar daardoor zou vinden.
Hij douchte snel en stopte zijn spullen in zijn rugzak. Hij verliet de motelkamer en stapte in zijn zwarte Jeep Wrangler. Deze auto had meer van het land gezien dan de meeste mensen ooit zouden doen.
Hij gooide zijn tas achterin en reed de parkeerplaats af. Jesse was het spoor kwijtgeraakt in de richting van het noorden, naar Canada. Dus ging Ethan daarheen. Naar het noorden, de kou in, op jacht naar hoop.
Ethan was blij dat hij zijn paspoort niet was vergeten. De grenscontrole ging heel makkelijk. Hij dankte de Godin voor kleine wonderen.
Hij liet zich leiden door de instincten van Jesse. Hij reed over kronkelige, lege wegen. Het waren wegen waardoor je je voelde alsof je de enige persoon op de wereld was.
Eindelijk stopte hij bij de Green Mountain-roedel. De plek zag eruit als een foto op een ansichtkaart, vol blokhutten en dennenbomen.
De bewakers lieten hem door. Hij parkeerde voor de grootste blokhut. Alfa Quinton en zijn luna, Michelle, wachtten hem op de veranda op. Ze hadden warme kleren aan tegen de koude berglucht.
Ethan rilde toen hij uit de Jeep stapte. Hij wenste dat hij een dikkere jas had meegenomen. Hij rende de trap op en probeerde er zelfverzekerder uit te zien dan hij zich voelde.
„Bedankt dat ik mocht doorrijden, alfa, luna. Ik ben bèta Ethan van Crescent Moon in Rhode Island.“ Hij stak zijn hand uit en hoopte dat hij niet zo zenuwachtig klonk als hij zich voelde.
Luna Michelle glimlachte vriendelijk. „Laten we naar binnen gaan, bèta Ethan.“
De woonkamer was gezellig. Er brandde een knetterend vuur in de grote stenen open haard. Ethan voelde zijn schouders een beetje ontspannen toen hij op de bank ging zitten.
„De bewakers zeiden dat je op zoek bent naar je mate?“ vroeg alfa Quinton met een vriendelijke stem.
„Ja, laat me het uitleggen...“ Ethan begon zijn verhaal te vertellen. Hij had het de afgelopen vijf maanden zo vaak verteld dat hij het waarschijnlijk in zijn slaap kon opzeggen.
Hij had van kust naar kust gereisd. Hij was gestopt bij elke roedel die hij kon vinden. Elke keer luisterden de mensen, boden ze hulp aan en beloofden ze op te letten.
Niemand leek het erg te vinden dat zijn mate een heks was. Door alle vriendelijkheid onderweg vroeg hij zich iets af. Hij begreep niet hoe de raad zo vol haat kon zijn, terwijl alle anderen gewoon wilden helpen.
Alfa Quinton boog naar voren. „Eigenlijk, bèta Ethan, heeft een coven heksen gevraagd om net buiten ons land te wonen, hoger op de berg. De moeder van de coven en haar twee leerlingen kwamen naar ons toe. We hebben een vredesakkoord getekend en ze mogen zich ongeveer vijf mijl ten noorden van hier vestigen.“
Ethans hart sloeg een slag over. Eindelijk wat goed nieuws.
„Zou u me de weg kunnen wijzen?“ vroeg hij. Hij probeerde niet te wanhopig te klinken.
Alfa Quinton glimlachte breed. „Ik heb een beter idee. Mijn bèta zal je er direct naartoe brengen. De Moederheks leek vriendelijk. Ze zal je helpen, zelfs als je mate daar niet is.“
Ethan kon het niet helpen om te glimlachen. „Heel erg bedankt, alfa.“
Alfa Quinton kneep in de hand van zijn luna. „We doen alles voor onze mates, toch?“
***
Ongeveer een uur later zat Ethan weer in zijn Jeep. Dit keer zat Lance, de bèta van Green Mountain, naast hem. De rit was in het begin stil. Het bos kwam aan beide kanten dichtbij de auto.
„Het is best tof van jouw alfa dat je op deze zoektocht mag gaan,“ zei Lance, terwijl hij opzij keek.
Ethan lachte. „Mijn alfa is een hele toffe kerel.“
Lance grijnsde. „Die van mij zou gek worden als ik wegging.“
Ethan glimlachte breed. „Eerlijk gezegd, als August zijn luna niet had gevonden, was ik waarschijnlijk ook niet weggegaan. Ze is trouwens geweldig. Ze is als een tweede alfa.“
Lance snoof. „Wat zouden alfa's moeten doen zonder hun bèta's en luna's?“
„Dat is waar,“ zei Ethan, terwijl hij zijn hoofd schudde.
Plotseling ging Lance rechter op zitten en wees. „Oh, daar is het.“
Ethan kneep zijn ogen tot spleetjes. „Waar? Ik zie geen...“
Voordat hij zijn zin kon afmaken, reed de Jeep door iets onzichtbaars. Plotseling verscheen er vanuit het niets een heel kamp. Er waren tenten, tuinen en een klein huisje. Alles was verborgen door magie.
Ethan kreunde. „Wacht, echt? Bestaan magische onzichtbare bellen echt? Ik had dus recht naast mijn mate kunnen staan zonder het ooit te weten?“
Lance lachte. „Het komt niet vaak voor, maar ja. Stop hier maar. Iemand komt ons zo halen.“
Ethan parkeerde de auto en ze stapten allebei uit. Er kwamen twee vrouwen naar hen toe. De ene was ouder, met lang grijs haar en een kroon van bloemen. De andere was jonger, met lang blond haar.
„Bèta Lance, welkom,“ zei de oudere vrouw met een vriendelijke glimlach. „Wie is uw gast?“
„Dit is bèta Ethan, van een roedel uit de Verenigde Staten,“ zei Lance. Ethan boog beleefd zijn hoofd.
„Ik ben de Moederheks van de coven, en dit is mijn dochter, Rhea,“ zei de oudere vrouw. „Wat brengt u hier, bèta Ethan?“
Rhea stapte naar voren. Haar ogen straalden. „Hij mist iemand. Iemand die heel belangrijk is.“ Ze stak haar hand uit en raakte Ethans arm aan. Haar groene ogen begonnen te gloeien.
Laat dit het alsjeblieft zijn. Laat haar iets weten. Laat me jou eindelijk vinden.
„Rhea heeft het Zicht. Ze kan de diepste emoties en gedachten van mensen voelen,“ legde de Moederheks uit. Haar stem was zacht maar kalm.
Ethans handen waren tot vuisten gebald langs zijn lichaam. „Ik ben op zoek naar mijn mate. Ze is een heks, maar ik weet haar naam niet. Ik weet ook niet hoe ze eruitziet. Ze volgde een duistere heks, Victoria, die onze roedel aanviel. Ze vluchtte voordat ik met haar kon praten. Ik denk niet dat ze vrijwillig bij Victoria was. Ik wil haar gewoon ontmoeten. Ik zoek al vijf maanden.“
De woorden stroomden eruit. Hij klonk wanhopig en eerlijk.
Er flikkerde iets in de ogen van Rhea dat Ethan niet kon plaatsen. „De naam van je mate is Sybil,“ zei ze zachtjes.
Ethan bevroor. Sybil. Haar naam is Sybil.
„Hoe... hoe weet je dat?“ Zijn stem trilde.
De blik van Rhea was vriendelijk, bijna verdrietig. „Ik kan haar door jouw ziel heen zien. Wil je haar ook zien?“
„Ja. Alsjeblieft.“ Ethan probeerde kalm te klinken, maar de hoop was duidelijk van zijn gezicht af te lezen.
De ogen van Rhea gloeiden feller. Het zag er bijna onnatuurlijk uit. Ze drukte haar duim tegen Ethans voorhoofd. Plotseling schoot er een visioen door zijn geest. Het was zo levensecht dat het zijn adem wegnam.
Hij zag een prachtige vrouw. Ze had kort, golvend bruin haar en grote, oceaanblauwe ogen. Haar huid was warm en goudbruin. Haar wangen waren vol en rond. Ze zag er tegelijkertijd sterk en hartverscheurend kwetsbaar uit.
Toen deed Rhea een stap achteruit en liet haar hand zakken. Het visioen verdween.
„Weet je waar ze is?“ vroeg Ethan buiten adem.
„Niet hier,“ antwoordde Rhea. Haar antwoord was frustrerend onduidelijk.
Ethan smeekte: „Alsjeblieft. Ik wil gewoon mijn mate.“
Rhea slaakte een lange zucht en haar ogen werden zachter. Ze leek naar iets binnenin hem te zoeken.
„Ze reist alleen en vermijdt andere covens. De duistere heks die je noemde, heeft Sybil pijn gedaan. Nu vertrouwt Sybil niemand meer. Ze is machtig en heeft het Zicht, net als ik. Ook is ze sterk met spreuken.“
„Ze weet dat je haar volgt. Ze heeft je op het verkeerde been gezet door haar geur in verschillende richtingen te sturen. Ze is naar het zuiden gegaan vanaf haar laatste locatie, niet naar het noorden.“
Ethans hart trok samen. „Leidt ze me met opzet bij haar vandaan?“
„Ja. Maar haar magie is niet sterker dan de band tussen mates. Het is ook niet sterker dan jouw volharding. Jouw wolf heeft je geleid. Hij heeft zich door haar betoveringen heen gevochten en heeft je dicht achter haar gehouden,“ zei Rhea met een zachte stem.
Ethan zuchtte. „Ik wil haar geen pijn doen. Ik wil haar alleen maar beschermen. Ik wil gewoon mijn mate.“
Rhea knikte en haar gezicht stond vol begrip. „Ik voel je eerlijkheid, bèta. Maar Sybil is te vaak verraden en gekwetst. Ze kan zich niet voorstellen dat er iets goeds komt van een mate. Zeker niet van een weerwolf. Jij bent haar tweede kans-mate.“
De woorden raakten Ethan als een stomp in zijn maag. Tweede kans-mate.
„Ben ik dat?“ fluisterde hij.
Rhea keek verdrietig. „Ik weet niet wat er met haar eerste mate is gebeurd, maar het was niet goed. Ze heeft diep vanbinnen veel pijn. Haar vinden zal niet makkelijk zijn. Haar overtuigen om je te vertrouwen zal nog veel moeilijker zijn.“
Ethans kaken spanden zich aan. „Het maakt me niet uit hoe lang het duurt of hoe moeilijk het is. Ik doe alles voor haar.“
Rhea glimlachte een klein beetje. „Ik geloof je.“ Ze draaide zich om naar de Moederheks. „Hij is het waard. Hij heeft onze hulp nodig.“
De Moederheks zuchtte en knikte toen. Ze stak haar hand in de diepe zak van haar dikke gewaad. Ze haalde er een hanger uit. Het was een robijn in oud ijzer.
Ze gaf de hanger aan Rhea. Rhea sloot haar hand eromheen. Haar ogen en vuist gloeiden op. Daarna hield ze de hanger uit naar Ethan.
„Neem dit. Het zal rood gloeien als je de goede kant op gaat. Hoe dichter je bij je mate komt, hoe feller en warmer de hanger zal worden,“ zei Rhea. Ze legde de robijn in de handpalm van Ethan.
Ethan sloot zijn hand om de hanger en hield hem dichtbij zich. „Dank je wel. Ik ben zo dankbaar. Als jullie ooit iets nodig hebben, sta ik bij jullie in het krijt.“
De ogen van de Moederheks waren vriendelijk, maar serieus. „Jouw schuld is afbetaald wanneer je onze zuster redt van haar duistere pad.“
