When at Red Creek Boek 1: Als het stof neerdaalt
Auteur
Oonagh C. K.
Lezers
16.3K
Hoofdstukken
31
Emmeline heeft Montana nooit verlaten, maar Cole wel—tien jaar geleden, om zijn rodeodromen na te jagen, terwijl hij haar achterliet. Nu is hij terug voor de begrafenis van zijn vader en botst hij tegen het leven op dat zij zonder hem heeft opgebouwd. Haar familieranch staat op de rand van de afgrond, en Cole verbergt een blessure die zijn carrière, en daarmee alles, kan beëindigen.
Eén storm, één nacht in een schuilhut, en de muren tussen hen beginnen af te brokkelen. Maar Cole heeft een baan aangeboden gekregen in Wyoming, en Emmeline heeft een ranch die verdrinkt in de schulden en een veilige, stabiele toekomst binnen handbereik. Wanneer de wereld hen uit elkaar blijft drijven, durven twee gebroken mensen dan alles te riskeren voor de liefde?
Hoofdstuk 1: De tijd heeft hem goedgedaan
EMMELINE
Zodra ik opkeek van mijn whiskey sour, was het al te laat.
Hij stond in de deuropening van Dusty’s. Hij was één meter achtentachtig en droeg een donkerblauw overhemd dat hem perfect paste. Zijn cowboyhoed stond een beetje schuin, waardoor hij er stoer en afstandelijk uitzag. Zijn donkere haar was langer dan ik me herinnerde en krulde een beetje in zijn nek.
Hij had nu stoppels op de kaaklijn waar ik vroeger achterin de Engelse les zo vaak naar had gestaard. Hij leek op zichzelf, maar tegelijkertijd ook weer niet. Precies die combinatie bracht me meer in de war dan wat dan ook.
Maar het waren zijn ogen die mijn hart deden stilstaan. Zelfs vanaf de andere kant van de bar, zelfs na tien jaar, maakten die bruingroene ogen me nog steeds zwak.
Cole Hayes. Terug in Red Creek. Terug in mijn bar, op mijn vrijdagavond. Hij zag eruit alsof de tijd hem heel goed had gedaan.
„Waarom is hij hier?“ hoorde ik Cassie naast me mompelen. Door de alcohol klonk haar stem al een beetje dubbel.
„Een begrafenis.“ Het woord klonk emotieloos. Want natuurlijk was hij naar de begrafenis van zijn eigen vader gekomen. Wie zou dat niet doen?
„Em, ademhalen.“ Haar hand sloot zich om de mijne op tafel. „Je bent lijkbleek.“
Ze had vast gelijk. Ik voelde hoe het bloed uit mijn gezicht wegtrok. Het leek alsof het ergens anders beter af was. Slim bloed.
Ik had moeten vertrekken zodra ik hem herkende. Ik was niet in staat om met hem om te gaan. Ik kon ook niet omgaan met de wilde gevoelens in mijn hart en buik. Dus zei ik tegen mijn benen dat ze moesten opstaan.
Maar zodra ik rechtop stond, keek hij mijn kant op.
Het moment dat onze blikken elkaar kruisten, veranderde er iets in zijn gezicht. Hij keek als een man die zich had schrap gezet voor een klap, maar merkte dat die anders aankwam dan verwacht.
Ik zag dat zijn hand stilstond op de rand van zijn hoed. Zijn schouders werden stijf onder dat perfect passende overhemd. Toen gleden zijn ogen over mij heen. Langzaam. Voorzichtig. Niemand had ooit zo naar me gekeken. Niemand behalve hij.
Voor één lange, vreselijke seconde was ik weer achttien. Ik stond weer op de parkeerplaats van school en keek hoe hij een tas in zijn pick-up legde, terwijl ik net deed alsof ik helemaal niet keek.
Toen zei zijn broer Mason, die blijkbaar naast hem stond, iets waardoor de betovering werd verbroken. Cole gaf antwoord en klopte hem op de schouder.
En begon recht op mij af te lopen.
Met elke stap die hij zette, trok er iets samen in mijn buik. Ik had dit geoefend. Onder de douche, in de auto en tijdens vele slapeloze nachten had ik precies geoefend wat ik zou zeggen als ik Cole Hayes ooit weer zou zien.
Iets stoers. Iets onverschilligs. Iets dat heel duidelijk maakte dat ik verder was gegaan met mijn leven, en dat zijn naam nu slechts een woord voor me was.
„Emmeline.“
„Cole.“ Ik kruiste mijn armen. Een nutteloze bescherming.
„Ik had niet gedacht dat ik je hier zou zien.“ Zijn stem klonk zwaar.
En toen hoorde ik mezelf praten. Te snel en te vrolijk. Helemaal niet zoals ik had gepland. „Nou, we hebben gewoon een meidenavond. Cassie en ik.“ Ik pakte haar hand en keek haar smekend aan om hulp. „Het was heel leuk om je te zien. Heb een fijne tijd weer thuis. Doe de groeten aan je moeder van me.“
De stilte die volgde, was de meest vernederende twee seconden van mijn volwassen leven.
„Oké,“ zei hij zacht met een beleefd knikje. Toen draaide hij zich om en liep weg. Hij liep precies zo weg als vroeger, zonder voor ons te vechten. Ik liet me terug in de bank zakken voordat mijn knieën het zouden begeven.
„Heb een fijne tijd weer thuis?“ Cassie staarde me geschokt aan. „Zijn vader is net overleden, Em.“
„Ik weet het.“
„Je zei dat hij zijn moeder de groeten moest doen—“
„Ik weet het.“
Ze klemde haar lippen op elkaar. Daarna zei ze zachter: „Schat, hij keek alsof hij een spook had gezien.“
Ik staarde naar het waterige restje van mijn drankje. Misschien was dat ook wel zo. Misschien hadden we dat allebei wel. Ik heb nog een drankje nodig, besloot ik. Ik dronk de rest van mijn whiskey sour in één lange, brandende slok op.
***
De koele nachtlucht op mijn warme huid voelde als een opluchting. Ik had veel te veel gedronken en had urenlang geprobeerd om Cole te ontwijken in de drukke bar. Ik leunde tegen de zijkant van mijn pick-up op de parkeerplaats van Dusty’s. Mijn ogen waren gesloten. Ik probeerde me te herinneren hoe je normaal ademhaalde. Deze avond was gewoon te veel voor me.
„Emmeline.“
Hier buiten klonk zijn stem anders. In de bar werd zijn stem opgeslokt door het lawaai, de mensen en de chaos van mijn eigen hartslag. Hier in het donker was het alleen zijn stem. Hij klonk zwaar en rustig. Dat kwam anders bij me binnen dan de bedoeling was.
Maar waarom gebruikte hij mijn volledige naam? Alleen mijn moeder gebruikte mijn volledige naam.
Ik deed mijn ogen niet open. „Wat wil je, Cole?“
„Ben je van plan om zo te gaan rijden?“
„Het gaat prima met me.“
„Je bent dronken.“
Toen ik mijn ogen opendeed, stond hij dichterbij dan ik dacht. Hij had zijn hoed afgezet. Zijn haar zat in de war, alsof hij er met zijn handen doorheen was gegaan. Mijn hersenen werkten op volle toeren terwijl we daar stonden en naar elkaar keken. Het voelde allemaal zo bekend, maar toch leek het alsof ik daar met een vreemde stond.
Hoe gedraag je je als de laatste keer dat je elkaar zag meer dan tien jaar geleden was, toen je elkaar gedag kuste? Vroeger had ik met mijn ogen dicht elk deel van hem kunnen uittekenen. Ik wist toen precies hoe zwaar zijn hand voelde.
Ik wist precies hoe hij lachte als iets hem echt verbaasde. Dat was anders dan zijn normale lach bij andere mensen. Ik wist hoe hij een koffiekopje vasthield. Ik wist hoe hij naar de lucht keek voordat het ging regenen. Ik wist hoe hij mijn naam zei als alles goed was, en de andere manier waarop hij die zei als dat niet zo was.
En nu stond hij een meter bij me vandaan. De werkelijkheid was dat ik hier nu niets meer van wist. Hij had een heel leven geleid, en ik was daar niet bij geweest.
Hij was een vreemde met het gezicht van de persoon van wie ik ooit het meest hield.
„Ik kan je naar huis brengen.“
„Dat is jouw taak niet meer,“ zei ik. De woorden klonken rustiger dan ik me voelde. „De dag dat je wegging. Toen stopte dat met jouw taak zijn.“
Er veranderde iets in zijn gezicht. Het leek alsof het pijn deed.
Goed zo, zei het kleine, gemene deel van mij.
„Dat weet ik,“ zei hij zacht. „Maar ik kan niet toekijken hoe je in deze staat naar huis rijdt.“
„Kijk dan niet.“
Ik stapte naar de kant van de bestuurder.
De straat leek even gemeen onder mijn voeten te verschuiven. Ik pakte de handgreep van de deur harder vast dan ik wilde. Toen pakte zijn hand mijn elleboog beet. En de wereld stopte ineens met bewegen.
We stonden daar. Geen van beiden zei iets. Ik was me ontzettend bewust van de weinige ruimte die er tussen ons in zat.
Zijn hand op mijn elleboog was warm. Hij was stevig, op de manier waarop hij altijd stevig was als het ertoe deed. Hij had altijd die speciale soort rust over zich gehad. De wereld kon helemaal uit elkaar vallen, maar Cole Hayes zou nog steeds degene zijn waarnaar je op zoek ging. Dat was ik vergeten. Of ik had geprobeerd het te vergeten, en dat was absoluut niet hetzelfde.
Hij liet mijn elleboog niet los.
Ik trok me niet terug.
Dit is een heel slecht idee, zei het kleine nuchtere deel van mij. Dat deel werkte nog ergens ver weg in mijn achterhoofd.
„Je bent nog net zo koppig als altijd,“ zei hij. Zacht. Bijna tegen zichzelf. Een kleine glimlach verscheen op zijn gezicht, en die kwam aan als een harde klap.
Ik ken die glimlach, dacht een gebroken deel van mij. Die ken ik nog steeds.
Voordat ik antwoord kon geven, kwam Cassie om de hoek. We deden een stap achteruit en ik probeerde stevig te blijven staan.
„Daar ben je; ik heb overal gezocht—“ Ze stopte. Ze keek van hem naar mij. Ze begreep meteen wat er aan de hand was. „Oh. Geweldig.“
„Ik breng haar naar huis,“ zei Cole.
„Echt niet.“ Cassie ging tussen ons in staan.
„Cass,“ hoorde ik mezelf zeggen. „Het is goed. Hij kan ons allebei brengen.“
Ze gaf me een strenge blik. Die blik had ik verdiend.
Hij reed precies zoals vroeger. Hij hield het stuur losjes vast en was ontspannen in de stilte. Zijn lichaam herinnerde zich de bochten nog. Die had hij vroeger heel vaak genomen in zijn oude, versleten Ford.
Cassie zat tussen ons in. Ze vulde de stilte met verhalen over mensen met wie we op school hadden gezeten. Ik hield mijn schouder tegen de deur gedrukt en staarde uit het raam. Ik probeerde heel hard om niet te denken aan hoe dichtbij hij was.
Nadat we haar hadden afgezet, zeiden we allebei niets.
Hij stopte voor het huis en zette de motor uit. Geen van beiden bewoog. We zaten daar gewoon in het zwakke licht van het dashboard. De zwaarte van al die jaren vulde de ruimte tussen ons.
„Het huis ziet er nog hetzelfde uit,“ zei hij uiteindelijk.
„Pap houdt niet van veranderingen.“ Ik rommelde aan mijn autogordel. Ik probeerde te negeren hoe snel mijn hart klopte. „Er verandert hier niet veel.“
„Sommige dingen wel.“
„Is dat zo?“ vroeg ik. Het klonk zachter dan ik bedoelde.
Voordat hij antwoord kon geven, stapte ik uit de pick-up.
