WHY? Serie Boek 2: De Rivieren van Geloof
Auteur
Kleopetra
Lezers
18.0K
Hoofdstukken
37
Bella begint eindelijk te begrijpen waar ze vandaan komt, maar antwoorden openen slechts nieuwe deuren. Terwijl ze een verleden vol verborgen waarheden en onbekende gezichten betreedt, begint het leven dat ze met Alex heeft opgebouwd te wankelen. Afstand, geheimen en onverwachte wendingen stellen alles wat ze onverwoestbaar achtten op de proef. Net wanneer de emoties hoog oplopen, krijgt Alex te maken met een verpletterende tegenslag die zijn zelfvertrouwen en de toekomst waarvoor hij vocht doet wankelen. Toch blijft er door de twijfel en het verlangen heen een stille verbinding aan hen trekken. Met fluisterende herinneringen en een liefde die standhoudt, moeten ze beslissen hoe ver ze bereid zijn te gaan voor de band die weigert te vervagen.
Een schone lei
Boek 2: De rivieren van geloof
BELLA
Wie had ooit gedacht dat Bella Summers een winnaar in het leven zou worden?
De afgelopen zes maanden van mijn leven waren een groot verhaal van liefde, verlies en redding. Ze vormden ook mijn reis om mezelf te vinden.
Ik heb verborgen krachten in mezelf ontdekt, tegen innerlijke demonen gevochten, morele dilemma's overwonnen en de simpelste waarheid van het leven geleerd: „Vallen is niet falen.“
De avond van Alex' grote overwinning was al lang voorbij. De ochtend begon langzaam, maar wel met veel lawaai. Het was de dag nadat Athena City de Stanley Cup had gewonnen. Het was ook de dag nadat ik ontdekte dat mijn geboortenaam Emily Miller was.
Mijn nare leven van twintig jaar was ook voorbij. Dat besefte ik maar al te goed. In minder dan vierentwintig uur tijd was mijn hele wereld opnieuw veranderd. Mijn wereld stond maanden geleden al op zijn kop door een knappe hockeyer genaamd Alex Williams.
In het middelpunt van alles stond de belangrijkste man, Alex. Hij stond rechtop en lachte met zijn witte tanden naar de camera's. Er ontstond een complete gekte om hem heen.
Honderden journalisten, duizenden fans en tientallen interviews stonden voor de hele dag gepland.
Alex en zijn zaakwaarnemer, Brad, konden niet eens rustig ontbijten. Mensen verdrongen zich om hen heen voordat ze hun eerste slok koffie konden nemen.
We moesten nog terug naar Athena City. Brad vertelde ons dat onze vlucht naar huis om middernacht zou vertrekken. Dit betekende dat de drukte rondom Alex de hele dag zou doorgaan.
Ik deed stilletjes een paar stappen naar achteren. Ik liet Alex alle aandacht krijgen. Hij had het verdiend.
Ik trok me terug van alle media-evenementen die voor vandaag gepland stonden. Ik ging terug naar mijn hotelkamer. Ik had tijd voor mezelf nodig. Ik wilde nadenken over de geheimen die Albert Miller gisteren had onthuld.
Ja, Albert! Hij ging van de grootste tegenstander van Alex naar iemand die plotseling stopte met de sport. Ook vertelde hij dat hij mijn halfbroer was. Miller had tot nu toe de grootste invloed op mijn leven gehad.
Alex was mijn toekomst. Maar Miller was een deel van mijn verleden. Hij zou altijd in mijn nieuwe leven blijven. En zo wilde ik het ook graag.
Helaas had ik geen idee hoe ik dit moest accepteren.
Hij trok vanochtend letterlijk alle aandacht weg bij Alex. Dit deed hij door publiekelijk bekend te maken dat hij stopte met hockey. De enorme groep camera's en journalisten om hem heen moet Alex wel jaloers hebben gemaakt.
Mensen wilden alles weten. De vragen hielden maar niet op.
„Albert, waarom heb je plotseling aangekondigd dat je stopt met hockey?“ vroeg een journalist.
„Komt het doordat jouw team in de finale van Athena City heeft verloren?“ vroeg een ander.
„Wat ga je nu doen, Albert?“
„Heb je een blessure waar we niets van weten, Albert?“
Hun vragen waren fel en streng. Ik was verrast toen ik zag dat hij ze allemaal met een glimlach beantwoordde.
Waar Alex als een valk vloog, stond Miller stevig op de grond als een olifant—indrukwekkend, maar toch waardig.
Hoe meer ik naar hem keek, hoe meer bewondering ik voor hem kreeg door de manier waarop hij met de media omging. Mijn halfbroer kon net zo goed met druk en lastige vragen omgaan als mijn grote liefde.
Ik was de enige uitzondering.
Ik had geen idee hoe ik Alex over mijn nieuwe geboortenaam moest vertellen. Ook wist ik niet wanneer ik hem moest vertellen dat de rijke zakenman Adam Miller mijn biologische vader was.
Er was maar één persoon aan wie ik hulp kon vragen. Ik zocht hem op nadat zijn persconferentie was afgelopen.
Albert Miller.
Ik glipte stilletjes mijn hotelkamer uit, nam de dienstlift om de nieuwsgierige blikken van de media te ontwijken en kwam kort na de lunch aan bij de kleedkamer van Miller.
Zijn persconferentie was net voorbij. Hij zag er enorm rustig uit, terwijl alles om hem heen één grote chaos was.
Er verscheen een warme glimlach op zijn gezicht toen hij me zag. „Hé, zusje! Wat brengt jou hier? Hoor jij niet bij het winnende team?“
„Ik... eh... wil graag ergens met je over praten,“ stotterde ik aarzelend.
„Ik ook met jou,“ antwoordde hij zelfverzekerd. „Je stapt morgen in een vliegtuig.“
Ik was verrast. Wat de hel was dit?
„Heb ik je gisteren niet gevraagd om reisplannen te maken?“ Hij had nu een ondeugende lach op zijn gezicht. „Jij en ik gaan morgen papa ontmoeten.“
„Morg... waarheen?“ vroeg ik vol verbazing.
„Saltwater Creek. Onze vader heeft daar een eigen ranch. Hij wacht vol spanning en met tranen in zijn ogen op je.“
Hij grinnikte als een stout schoolkind. Hij was trots op zijn grap. Hij had geen flauw idee wat de gevolgen van dit plotselinge plan voor mij waren. Voor mijn gedachten. Voor mijn innerlijke rust.
„Hij... hij weet het?“ vroeg ik na een tijdje. Ik was nog steeds in de war door het onverwachte reisplan dat Miller zojuist had genoemd.
„Ja, ik heb het hem gisteravond verteld. Hij huilde even, begon toen te glimlachen en zei uiteindelijk dat ik voor morgen een vlucht moest boeken.“
„Oké...,“ mompelde ik zachtjes. Ik wist niet goed wat ik nu moest zeggen. Dit was absoluut meer dan ik had verwacht toen ik bij zijn kleedkamer aankwam. „Saltwater Creek?“ vroeg ik nadat ik een beetje was gekalmeerd. „Is dat niet heel ver weg?“
„Nog verder dan ver,“ grinnikte Miller weer vrolijk. Hij vond mijn ongemak duidelijk leuk. „Hij wilde je daar ontmoeten. Ver weg van nieuwsgierige blikken, de media en de bewoonde wereld.“
„Maar... ik heb het hem nog niet verteld,“ fluisterde ik zacht. Ik praatte meer tegen mezelf dan tegen Miller.
„Aan wie heb je het nog niet verteld?“ Hij trok zijn wenkbrauwen op. „Alex? Oh! Je hebt nog genoeg tijd om het hem te vertellen. Ik kan het trouwens ook voor je doen als je dat liever hebt.“
Ik keek hem vol ontzag en ongeloof aan. Was deze man wel echt? Tot gisteren was hij de zwaarste tegenstander die Alex ooit had gehad. En nu...
„Nee,“ antwoordde ik stellig. „Ik moet het zelf doen. Maar ik wou dat ik meer tijd had. Het is allemaal zo plotseling en zo snel.“
„Luister.“ Hij deed een stap naar voren en pakte me bij mijn schouders vast. „Ik begrijp het als je meer tijd nodig hebt om dit te verwerken. Maar papa zal het moeilijk vinden om te wachten. Twintig jaar is een lange tijd om te wachten op een hereniging met je dochter. Ik breek liever niet zijn hart door je bezoek uit te stellen.“
Twintig jaar! Het was waar. Niets kon belangrijker zijn dan deze ontmoeting met mijn vader.
Ik had geen herinneringen aan hem. Ik betwijfelde of hij zich mij wel herinnerde.
De naam „Saltwater Creek“ had me altijd in de war gebracht. Het lag dicht bij de oceaan. Maar voor zover ik wist, was het er heel groen. Er waren rivieren en bossen, beekjes en watervallen. Er was waarschijnlijk ook een vliegveld.
Het was moeilijk om het te zien als een plek waar ik thuishoorde. Maar dat deed ik absoluut wel.
Het zou een leugen zijn om te zeggen dat ik er niet naartoe wilde. Ik wilde de frisse lucht van Saltwater Creek opsnuiven. Ik wilde naar de zingende vogels luisteren in de eeuwenoude bomen.
Ik wilde weten hoe het voelde om in het koude water van de kronkelende rivieren te springen. Ik wilde hard door de maïsvelden rennen.
Niets zou me meer rust geven dan in slaap vallen onder de warme middagzon. Ik kon wegdromen terwijl de kerkklokken in de verte luidden.
Maar bovenal wilde ik tegenover mijn vader staan. In stilte. Zonder te bewegen. Zonder ook maar één woord te zeggen. Gewoon staan en hem vol liefde aankijken.
Het zou een thuiskomst voor mij zijn. Ik zou twintig jaar na mijn geboorte naar huis gaan.
Ik moest gaan.
„Oké.“ Ik knikte langzaam. „Morgen dan maar. In plaats van terug te gaan naar Athena City, vlieg ik met jou mee naar Saltwater Creek.“
„Je bent ook zo'n schat!“ Miller drukte liefdevol een kus op mijn voorhoofd. Door die kus maakte ik een zacht geluidje van geluk en verdriet.
Ik was verdrietig omdat niemand me ooit eerder op mijn voorhoofd had gekust. Ik groeide op zonder broer, vader of een biologische moeder. Een liefdevolle kus was iets dat ik niet kende.
Maar ik was blij dat ik eindelijk een broer had gevonden. En ik kon morgen al een vader hebben.
„Waarom neem je hem niet mee?“ onderbrak Miller plotseling mijn gedachten.
„Wie meenemen? Alex?“ antwoordde ik lachend. „Ik denk niet dat hij mee wil komen. Bovendien is hij de komende dagen heel druk met interviews en de media. Alles is van tevoren al gepland.“
„De nadelen van beroemd zijn.“ Miller knipoogde naar me voordat hij zich omdraaide om te vertrekken. „De prijs die je betaalt voor roem.“
Terwijl ik hem zag weglopen, vroeg ik me iets af. Ik vroeg me af welke prijs ik moest betalen voor mijn nieuwe geluk.
Een lang leven vol pech was ineens veranderd. Het had plaatsgemaakt voor heel veel geluk en blijdschap.
Wat als ik niet klaar was voor al dit goeds? Wat als ik er een puinhoop van maakte?
En Saltwater Creek? Sommige mensen zouden zeggen dat het net zo afgelegen was als de Noordpool. Het meeste land daar was in het bezit van één persoon. Het was misschien wel het grootste stuk privéterrein op aarde.
Het zou me niets verbazen als Adam Miller de eigenaar van al dat land bleek te zijn.
Maar het lag ook aan de andere kant van het land. Er zou een heel land tussen Alex en mij in liggen als ik er morgen naartoe reisde.
„Afstand maakt de liefde sterker,“ zeggen ze weleens. Maar ik wist niet zeker of dat ook voor mij gold.
Het seizoen was weliswaar voorbij en Alex was nu wereldkampioen. Maar hij had over een maand of twee nog steeds belangrijke wedstrijden. Zou mijn afwezigheid zijn kansen om te winnen kunnen verpesten? Zeker als ik lang wegblijf?
Kon ik wel lang bij hem wegblijven? Een nieuwe broer en vader klonk allemaal heel mooi. Maar mijn leven nu en mijn toekomst draaiden helemaal om Alex.
En hij wist nog niets over de geheimen die Miller gisteren vertelde. Hij wist vooral niet dat Miller had geprobeerd om zijn naam kapot te maken op de avond van mijn verjaardag.
Die gedachte maakte me trillerig en zenuwachtig. Ik kende Alex goed. Het was niet moeilijk om te bedenken hoe hij zou reageren.
Hij zou gekwetst en boos op Miller zijn. Maar hij zou in de war zijn en twijfelen over zijn relatie met mij.
Zijn liefde voor mij was echt. Maar misschien wilde hij in de toekomst wel afstand houden. Misschien vertrouwde hij me niet meer zo blindelings als nu. Dit kwam omdat ik nu de halfzus van Miller was.
Ik beet op mijn lip en nam een besluit. Ik moest voorzichtig kiezen wat ik zou vertellen.
Hij moest de waarheid weten over mijn verleden, mijn echte naam en mijn reisplannen voor morgen. Maar hij hoefde niet te weten dat Miller het plan had bedacht om hem zwart te maken.
Bovendien moest Miller zelf de waarheid vertellen en zijn eigen fouten oplossen. Dat was niet mijn taak. Ik zou alleen mijn eigen verantwoordelijkheden dragen.
En dat was dat.
Ik moest Alex alles vertellen. Vandaag nog.
Hij kende Bella Summers. Nu moest hij Emily Miller leren kennen.
