Het leven is geen spelletje
Auteur
Kara Verbeek
Lezers
5,5M
Hoofdstukken
41
Charlotte leidt een dubbelleven. Online is ze Mars: gamer, meesterstrateeg en een van de jongens. In het echte leven is ze te verlegen om ook maar één woord uit te brengen. In haar team is ze onfeilbaar. Op school is ze een buitenbeentje. Maar een verhuizing naar de andere kant van het land geeft haar de kans zichzelf opnieuw uit te vinden - totdat een noodlottige botsing met de knappe broer van haar nieuwe vriendin haar hele wereld op zijn kop zet. Zal ze de moed hebben om met footballspeler TJ te daten? Of moet ze bij haar online liefde Tony blijven - ook al denkt hij dat ze een jongen is?
Jongens Zijn Jongens
CHARLOTTE (CHARLIE)
Ik stapte de spelarena binnen als een grote ork-krijger in harnas, klaar om te vechten met mijn drie goede vrienden.
We speelden al een tijd samen en werden steeds beter. Ik vertrouwde hen door en door. Ze hadden me vaak uit de brand geholpen, en ik hen ook.
Maar ik kon nog niet beginnen met vechten omdat mijn vrienden niet online waren.
'Sorry Mars, ik kom er nu aan. De training liep uit,' zei mijn beste vriend Jupiter, of Jup, in onze spraakchat.
'Fijn dat je er eindelijk bent—Wat heb je in vredesnaam aan?'
In plaats van Jup's gebruikelijke donkere elf-personage, was er een klein, felblouw konijn. Geen stoer konijn, maar een schattig, pluizig exemplaar.
'O nee. Mijn zus moet aan mijn instellingen hebben gezeten. Ik ben zo terug.'
Hij verdween snel en kwam terug met zijn normale elf-uiterlijk.
'Mond dicht tegen de anderen,' smeekte Jup, maar ik lachte te hard om te antwoorden.
Een paar minuten later voegde Pluto zich bij ons. Hij speelde meestal als een vrouw met lang rood haar, die vandaag een glitterende rode jurk droeg. Normaal vond ik zijn personage niet vreemd, maar de jurk deed me nog harder lachen.
'Hé Jessica, je hebt Roger net gemist,' zei ik nog steeds lachend.
'Huh?' vroeg Pluto verward.
'Laat maar zitten,' zei Jupiter met een boze blik. Ik bleef grinniken.
'Hé, wat is er zo grappig?' vroeg Neptune, onze laatste teamgenoot. Ik had niet door dat hij zich had aangesloten.
Ik draaide me om om naar hem te zwaaien, niet willend Jupiter op stang te jagen door het te vertellen, maar stopte toen ik Neptune's personage zag. Net als Pluto speelde hij als een vrouw, maar de zijne was blond—en droeg geen kleren.
'Hoe heb je je personage alleen ondergoed aan laten trekken?' vroeg ik.
'Waar een wil is, is een weg,' zei hij met een grijns.
'Goed, nu we er allemaal zijn, zijn jullie klaar om te beginnen met vechten?' vroeg Jupiter.
Het spel waar we dol op waren, Strike from Above, was een schietspel met rollenspelelementen. Vier spelers werken als team, dus wij vieren vormden De Romeinen, omdat onze namen op Romeinse goden leken.
We begonnen met het verhaaldeel te spelen, maar we hadden alles daar afgerond. Dus schakelden we over naar spelen tegen andere mensen. Nu doen we mee aan online wedstrijden.
We doen het goed. We zijn het vijfde beste team van het land, maar dat is alleen voor online wedstrijden. We zijn nog niet naar fysieke toernooien geweest, vooral omdat mijn ouders het druk hebben en niet willen dat ik alleen reis.
Het bedrijf dat ons sponsort probeert ons binnenkort naar een toernooi te krijgen. Ik denk dat er volgend jaar eentje is in de buurt waar Pluto woont. Ik hoop dat mama me laat gaan, aangezien Pluto's ouders zeiden dat ik bij hen kon logeren.
Het grote probleem is dat we eerst een lokaal toernooi moeten winnen om in aanmerking te komen voor het grote, en geen van ons woont op dezelfde plek.
Mama kent de ouders van al mijn teamgenoten. Ze is advocaat en heeft onze contracten gecontroleerd voordat we tekenden bij onze sponsor en agent. Ik zorgde ervoor dat mama hen mijn geheim niet vertelde.
De jongens weten niet dat ik een meisje ben.
Het is een beetje vreemd, aangezien Jupiter en ik al zeven jaar beste vrienden zijn, maar we hebben het nooit gehad over of we jongens of meisjes zijn. Ze denken allemaal dat ik een jongen ben, en ik heb ze niet verteld dat ik dat niet ben. Ik wil niet dat ze me anders behandelen.
Nu gebruik ik een tool om mijn stem dieper te laten klinken als we praten. Dat hoefde ik niet te doen toen we tien waren, maar nu klink ik meer als een zeventienjarig meisje dan een jongen.
In ons team is Jupiter—of Tony—de leider. Ik maak de plannen en ik ben het beste in schieten van veraf. De jongens noemen me Charlie als ze mijn echte naam gebruiken. In het echte leven ben ik een paar jaar geleden gestopt met Charlie gebruiken. Nu noemen mensen me Charlotte, maar ik heb de jongens nooit over die verandering verteld.
Neptune, ook wel Cory genoemd, en Pluto, ook wel Frank genoemd, zijn de andere twee teamleden. Ze zijn beter in van dichtbij vechten, wat goed is want we kunnen niet allemaal van veraf schieten.
Hoewel we elkaars echte namen kennen, gebruiken we alleen onze spelnamen als we spelen. We gebruiken niet vaak echte namen, behalve als we met onze ouders praten.
Ik praat niet veel met Neptune of Pluto buiten het spel, behalve om te plannen wanneer we gaan oefenen. Maar ik praat bijna de hele tijd met Jupiter. Hij is waarschijnlijk de aardigste jongen die ik ken, maar hij lijkt heel anders dan ik. Uit zijn berichten denk ik dat hij erg populair is en voetbal speelt.
Ik kan nog steeds niet met mensen praten in het echte leven. Ik bedoel dat ik letterlijk mijn mond niet kan openen en geluiden kan maken als ik bij vreemden ben. Dus breng ik het grootste deel van mijn tijd door met studeren.
'Charlotte, het eten is klaar,' hoorde ik Margot van beneden roepen. Ze is al zo lang als ik me kan herinneren mijn nanny. Ik blijf mama vragen waarom ik nog steeds een nanny heb als ik zeventien ben, maar ze lijkt te denken dat Margot nu familie is en wil niet dat ze weggaat.
'Ik kom eraan!' riep ik terug.
'Gast! Zet je microfoon uit voordat je in onze oren schreeuwt!' berispte Neptune me.
'Sorry jongens. Ik was het vergeten. Maar ik moet gaan eten,' zei ik.
'Zie je, daarom houd ik mijn microfoon altijd uit. Ik zou niet willen dat jullie per ongeluk het gekreun uit mijn kamer horen terwijl we spelen,' zei Neptune.
'Dat is smerig en ik wilde daar niet aan denken,' antwoordde ik.
'Veel eenzame nachten met je hand?' plaagde Jupiter.
'Heel grappig. Eigenlijk voelt mijn hand zich buitengesloten, met al die mooie meiden die bij me willen zijn,' pochte Neptune.
Neptune is een beetje een—nou ja, hij houdt ervan om met veel meisjes te zijn. Net als Jupiter doet hij aan sport, maar hij laat zijn populariteit hem denken dat hij beter is dan anderen. Hij zegt dat hij zijn microfoon uit houdt, maar hij zet hem vaak 'per ongeluk' aan. Ik denk dat hij wil dat we horen wat hij aan het doen is. Smerig.
'Dus, wat eet je vanavond, rijkeluiskind?' plaagde Jupiter.
Ja, hij is mijn beste vriend, maar hij houdt ervan mensen te plagen als hij kan.
'Ik weet het niet zeker, maar het ruikt naar pasta,' antwoordde ik.
'Ik ben zo jaloers. Mijn moeder is de laatste tijd zo druk dat ze al lang niet meer heeft gekookt. Ik verlang echt naar Italiaans eten,' zei Pluto.
'Sorry, Pluto. Hoe dan ook, doei jongens. Ik ben over ongeveer anderhalf uur weer online,' zei ik voordat ik de chat verliet en bij mijn computer wegliep.
Toen ik beneden kwam, zag ik dat Margot een bord lasagne voor me had achtergelaten maar de rest in de koelkast had gedaan en al had opgeruimd. Ik pakte het bord en ging aan de keukentafel zitten om te eten—alleen, zoals altijd.
De koelkast begon zachtjes te zoemen. 'Hé, Koelkast, hoe was je dag? Hetzelfde als gewoonlijk?'
De ijsmaker maakte een geluid, en ik zei, 'Oh, dat is jammer. Ja, mijn dag op school was ook niet goed.'
Mijn stem klonk vreemd in de stille keuken, dus stopte ik met praten.
Ook voelde ik me een beetje beschaamd om toe te geven, zelfs aan de koelkast, hoe slecht het soms voelde om andere kinderen te zien fluisteren en naar me wijzen als ze dachten dat ik niet keek. Het gebeurde een of twee keer bijna elke dag. Ik zei tegen mezelf dat ik eraan gewend was, maar ik denk niet dat je ooit went aan zoiets.
Misschien ben ik zo slecht in praten met mensen omdat ik nooit echt met iemand heb gepraat—maar oefenen met keukenspullen ging niet helpen.
Margot om me heen hebben hielp ook niet veel. Margot gedroeg zich meer als een werknemer. Ze praatte niet echt met me als een persoon. Mama en papa dachten dat we samen zaten en spelletjes speelden. Dat was in het begin een deel van wat Margot geacht werd te doen. Maar Margot was daar jaren geleden mee gestopt.
Ik vertelde mama en papa nooit dat Margot rechtstreeks naar haar kamer ging en de deur sloot zodra ze klaar was met haar werk. Ik wilde hen niet laten voelen—of Margot in de problemen brengen.
Ik zag mijn ouders nauwelijks. Ik hield van hen, en ik hield van hoe goed ze waren in hun baan, maar ik zou liever hebben dat ze meer thuis waren dan de beste zijn in wat ze doen.
Eigenlijk was de enige keer dat ik met mensen praatte in videogame-chats of tekstberichten met Jupiter.
Ik ben zo blij dat ik hem heb, anders zou ik helemaal alleen zijn.
