Mafijne elity 1: Gierki mafii
Autorzy
C. Wilson
Lektury
2.3M
Rozdziały
56
„Twoje ciało należy do mnie. Twoja twarz, twoje cycki, aż po tą mokrą cipkę, nie mogę się doczekać, aż zaciśnie się na moim kutasie. Cała jesteś moją własnością”.
To rok żon i morderstwa. W świecie rządzonym przez mafię kobiety są porywane i zmuszane do rywalizacji w śmiertelnych grach o rolę żony. Życie Sienny przybiera przerażający obrót, gdy zostaje porwana podczas spaceru w parku. Jej porywacz? Dziedzic mafii, zdeterminowany, by zmusić ją do wzięcia udziału w ich strasznej tradycji. Zamknięta w świecie pełnym niebezpieczeństw, broni i męskiego ego Sienna musi walczyć o przetrwania – i udowodnić, że nie zamierza być kolejną ofiarą bezwzględnych gierek mafii. Czy uda jej się przeżyć, czy straci życie w mafijnych potyczkach?
Znajomy nieznajomy
Księga 1: Mafijne Gry
„Mmm”. Wydawałam z siebie niezrozumiałe dźwięki, przewracając się w satynowej pościeli, która owijała moje ciało. Zasłoniłam oczy dłonią, ponieważ przez wysokie okna sypialni wpadało rażące słońce.
W mojej głowie od razu zabrzmiały dzwonki alarmowe. Usiadłam gwałtownie i rozejrzałam się wokół szeroko otwartymi, przerażonymi oczami.
Znajdowałam się w dużej sypialni. W porównaniu do mojego starego, zrujnowanego mieszkania, ten pokój krzyczał bogactwem. Nie byłam przyzwyczajona do widoku tak jasnego nieba za oknem. Światło słońca podkreślało eleganckie drewniane meble i obrazy wiszące na ścianach.
Zza zasłon wielkiego łóżka dostrzegłam ciemną sylwetkę mężczyzny. Siedział w kącie pokoju. Opierał łokieć na poręczy fotela, a brodę na dłoni. Nie widziałam dokładnie jego twarzy, ale wiedziałam, że właśnie na mnie patrzy.
Moje serce zabiło mocniej.
Kim jest ten mężczyzna? Co się tutaj dzieje?
Spojrzałam na siebie i zauważyłam, że mam na sobie cienką, satynową koszulę nocną. Przykryłam się grubą kołdrą i zapytałam z niedowierzaniem: „Co do kurwy? Rozebrałeś mnie?”
„Nie wahałaś się”.
Poczułam większy niepokój, a moje serce przyspieszyło. „Co?”.
„Nie wahałaś się, żeby wyciągnąć nóż” – wyjaśnił.
Jego słowa obudziły we mnie mgliste wspomnienie wczorajszej nocy. Po krótkiej rozmowie telefonicznej z siostrą, wyszłam z domu na nocny spacer. Wtedy drogę zastąpili mi nieznani mężczyźni w garniturach. Część parku, w której stałam, była ciemna. Nie było tam żadnego światła, które mogłoby mnie ostrzec o ich obecności.
Mimo że wyciągnęłam nóż, który zawsze nosiłam dla bezpieczeństwa, byli ode mnie silniejsi i mnie zabrali. Nie zdołałam zobaczyć twarzy moich porywaczy.
Teraz moje ciało zesztywniało ze strachu. Sparaliżowało mnie to, gdy próbowałam pamiętać o oddychaniu. Moim jedynym pocieszeniem była owinięta wokół mnie kołdra. Trzymałam ją tak mocno, że knykcie zbielały mi z wysiłku.
„Czego ode mnie chcesz?” Próbowałam brzmieć twardo, ale drżący głos mnie zdradził.
„Nigdy wcześniej nie widziałem takiego wyrazu w twoich oczach” – zamyślił się, ignorując moje pytanie.
„Kim jesteś?” – zażądałam odpowiedzi, gorączkowo szukając wzrokiem wyjścia z pokoju. „Kto mnie rozebrał?” Im więcej pytałam, tym pewniejszy stawał się mój głos. W mojej głowie roiło się od domysłów, ale nie mogłam wymyślić nikogo, kto chciałby mnie skrzywdzić.
W pokoju zapadła cisza. Wydawał się głęboko zamyślony. Rozejrzałam się za jakimiś ostrymi przedmiotami lub czymkolwiek, co mogłoby mi posłużyć za broń. Ale nic takiego tam nie było.
Zauważyłam ruch i szybko cofnęłam się na łóżku, gdy mężczyzna zaczął iść w moją stronę. Moje plecy dotknęły wezgłowia łóżka. Użyłam go, by podnieść się na nogi. Trzymałam kołdrę ciasno wokół siebie, stojąc na materacu. Byłam gotowa zeskoczyć i uciec w każdej chwili.
Wyciągnęłam przed siebie ostrzegawczo rękę. „Nie podchodź ani kroku dalej!”.
Mężczyzna zachowywał się tak, jakby mnie nie słyszał i nadal szedł przed siebie. Podniósł kołyszące się zasłony i wszedł pod nie, przyglądając mi się z uśmiechem. Zamrugały na mnie dobrze znane, szaro-niebieskie oczy. Ten widok sprawił, że poczułam się jak oblana kubłem zimnej wody.
Targały mną silne emocje. Szok, gniew, zdezorientowanie i coś jeszcze, do czego nie chciałam się przyznać.
Minął ponad rok od naszego rozstania, ale ten mężczyzna wciąż przyprawiał mnie o szybsze bicie serca. Jego włosy były nieco dłuższe niż ostatnim razem, gdy go widziałam. Dawny lekki zarost zmienił się w krótko przystrzyżoną brodę.
Gdyby Bóg miał swoich ulubieńców, on byłby jednym z nich. Wciąż był jednym z najprzystojniejszych mężczyzn, jakich w życiu poznałam.
Jego usta wygięły się w łobuzerskim, cwanym uśmiechu. Jednak w jego oczach widać było zbliżającą się burzę. Nigdy nie potrafiłam z nich niczego wyczytać. To właśnie przyciągnęło mnie do niego, ale to też nas ostatecznie rozdzieliło.
„Kopę lat, amorina”. Moje przezwisko z łatwością spłynęło z jego ust. Po włosku oznaczało to mała miłość. Przywołało wspomnienia, o których starałam się zapomnieć przez cały ostatni rok.
„Stefano”. Ciężar jego spojrzenia uspokoił moje szalejące serce, a wszystkie lęki w jakiś sposób zniknęły. „Co ty zrobiłeś?”.
Nigdy nie sprawiał wrażenia faceta, który porywa dziewczynę prosto z ulicy. Ale z drugiej strony, niewiele o nim wiedziałam, mimo naszej namiętnej przeszłości.
„Jesteśmy u mnie w domu” – powiedział.
Jego typowy brak wyjaśnień bardzo mnie rozzłościł. „Gówno mnie obchodzi twój dom! Dlaczego w nim jestem? Porwałeś mnie”.
Przeczesał dłonią włosy i ciężko wypuścił powietrze. „Na to wygląda”.
Patrzyłam na niego z szeroko otwartymi oczami, a moje usta wykrzywiły się ze złości. Nie potrafiłam zrozumieć tej sytuacji. Dlaczego zostałam porwana?
Zaśmiał się cicho. „Nadal tak samo dobrze okazujesz emocje. Usiądź. Wszystko ci wyjaśnię”.
Wskazał na brzeg łóżka, zapraszając mnie gestem. Zmierzyłam go wzrokiem i ani drgnęłam. Stałam na materacu, przyklejona plecami do ściany. Skrzyżowałam ramiona na piersi i mocniej owinęłam się kołdrą.
„Rozebrałeś mnie?” – zapytałam.
„A czy jest tam coś, czego jeszcze nie widziałem?”.
To pytanie zbiło mnie z tropu. Otworzyłam usta, żeby się z nim kłócić, ale on mówił dalej.
„Nie rozebrałem cię. Wyglądałaś, jakby było ci niewygodnie. Poprosiłem jedną z moich strażniczek, żeby cię przebrała”.
„Strażniczek? Kim ty w ogóle jesteś?”.
Zmierzyłam go wzrokiem po raz kolejny, zauważając więcej zmian. To był pierwszy raz, kiedy widziałam go w garniturze. Wyglądał w nim naprawdę dobrze. Wręcz wzbudzał respekt. Czy to był ten sam facet, który siadał na podłodze w moim salonie, żeby zjeść obiad, bo mój stół się chybotał?
Spojrzał na mnie, wyciągając do mnie rękę. „Możesz najpierw stamtąd zejść? Nie zrobię ci krzywdy”.
Zawahałam się, mając wielką ochotę mu odmówić.
„Proszę”. To jedno słowo sprawiło, że odmowa uwięzła mi w gardle. Jego spojrzenie zmusiło mnie do ruchu. Zanim się zorientowałam, moja dłoń spoczęła w jego dłoni, gdy pomagał mi zejść z łóżka.
Usiadłam niezgrabnie na brzegu materaca. Wyrwałam mu swoją dłoń, gdy sam z siebie nie zamierzał mnie puścić.
Westchnął ciężko i usiadł tuż obok mnie. „Tęskniłem za tobą”.
Nie mogłam powstrzymać parsknięcia. „Więc posunąłeś się do porwania”.
Uśmiechnął się lekko. „Całkiem romantyczne, nie sądzisz?”.
Przygryzłam wargę, żeby ukryć uśmiech, prawie zapominając, w jakiej jestem sytuacji. Przecież on mnie porwał, do kurwy nędzy. Jeszcze kilka minut temu trzęsłam się ze strachu. Ale teraz, gdy wiedziałam, że to on, nie miałam się czego bać. Zawsze tak na mnie działał. W jego obecności cały mój niepokój po prostu znikał.
„A tak na poważnie. Dlaczego tu jestem?” – zapytałam. Odwróciłam się, by spojrzeć mu prosto w oczy.
„Chcę, żebyś została moją żoną—”
„Nie”. Moja odpowiedź była natychmiastowa. Nieważne, czy to był żart, czy nie. Przerabiałam to już kiedyś. Nigdy więcej. Moje serce by tego znowu nie zniosło. „Wycofałeś się z tego związku dawno temu, Stefano. Ja już ruszyłam dalej”.
„Naprawdę?” – odparował szybko, wiercąc we mnie wzrokiem. „Potrafisz spojrzeć mi w oczy i powiedzieć, że już mnie nie kochasz?”.
Ścisnęłam mocno kołdrę i wbiłam wzrok w swoje kolana. Pokręciłam głową. „Miłość nie ma z tym nic wspólnego. Odwieź mnie do domu”.
„Amor—”
„Kurwa! Czego ty jeszcze ode mnie chcesz? Odwieź mnie do domu!” – warknęłam. Odwróciłam głowę, żeby posłać mu wściekłe spojrzenie.
„Nie mogę”. Pokręcił stanowczo głową. Jego zdecydowane spojrzenie sprawiło, że moje serce zadrżało.
„Co to znaczy, nie możesz? Myślisz, że boję się wezwać gliny?”.
„To i tak by nic nie dało”.
„Dlaczego?” – zażądałam odpowiedzi. Po tak długim czasie, dlaczego akurat teraz? Dlaczego próbował wrócić do mojego życia?
Wpatrywał się we mnie z powagą. Błądził wzrokiem po mojej twarzy, jakby czegoś na niej szukał. Jego przenikliwe spojrzenie wytrąciło mnie z równowagi, więc poruszyłam się niespokojnie. „O co ci chodzi?”.
„Słyszałaś kiedyś o rodzinie Perez?” – zapytał nagle.
Zmarszczyłam brwi w całkowitym zdezorientowaniu. „O kim?”.
„O rodzinie Perez”.
„Kim oni są?”.
„Więc jednak nie wiesz”.
„O czym nie wiem?”.
Odwrócił ostre spojrzenie i zamyślony zapatrzył się przed siebie. „A co z rodziną Roscotto?”.
Zamilkłam na moment, potrzebując czasu na przetworzenie jego słów. Kiedy to do mnie dotarło, serce spadło mi do pięt.
Kto nie słyszał o rodzinie Roscotto? To oni rządzili tym miastem. Królowie przestępczego podziemia. Wszyscy ich znali. Ich rodzinna historia sięgała wielu pokoleń wstecz.
Trzy mafijne rodziny rządziły tym miastem. Rodzina Roscotto, dzięki swojemu okrucieństwu i żądzy władzy, była z nich najsilniejsza.
Zanim moja ciotka zniknęła, miała chłopaka. Miał on bliskie powiązania z jedną z tych rodzin, chociaż nigdy nie wiedziałam z którą.
Mężczyźni w garniturach regularnie odwiedzali nasz dom. Ciotka kazała mi schodzić im z oczu za każdym razem, gdy się pojawiali. Chowałam się po drugiej stronie drzwi. Przyciskałam do nich ucho, próbując usłyszeć, o czym rozmawiają.
Najczęściej rozmawiali o pieniądzach. O ich zdobywaniu. Przenoszeniu. Wpłacaniu.
Ale były też inne rozmowy. Znacznie mroczniejsze rozmowy.
O broni.
O narkotykach.
O kobietach.
O dzieciach.
Wzmianka Stefano o mafijnej rodzinie przyprawiła mnie o dreszcze. Rozejrzałam się po luksusowym pokoju, a w piersi poczułam rosnące przerażenie.
Zdałam sobie sprawę, że nigdy nie poznałam jego nazwiska. Nigdy nie przyszło mi do głowy, by o nie zapytać.
W mojej głowie znów zabrzmiały dzwonki alarmowe. Zawahałam się, zanim zapytałam: „Czy ty jesteś…?”.
Pokiwał krótko głową. „Jestem Stefano Roscotto. Obecny spadkobierca rodziny Roscotto”.
