Akademia Wieczności
Autorzy
Queen Vega
Lektury
2,7M
Rozdziały
23
Rozpoczęcie nowej szkoły to już wystarczające wyzwanie, ale Catalina trafia do akademii dla istot nadprzyrodzonych. Nie jest pewna, czy naprawdę tam pasuje – aż do momentu, gdy odnajduje swoich partnerów: smoka Mateo, likantropa Luciena, fae Nicka… i jak to możliwe, że jedna kobieta ma aż tylu partnerów? Kim właściwie jest Catalina?
Prolog
CATALINA
Stałam na środku pustego parkingu. Pot spływał mi po karku i plecach w gorącym, lepkim powietrzu. Podniosłam rękę i przetarłam czoło.
To był głupi pomysł. Po co w ogóle tu przyszłam? Aha, no tak – powiedziałam coś, czego nie powinnam, i musiałam coś udowodnić.
„Hej, nowa! Tutaj!” Odwróciłam głowę. Zobaczyłam jednego z tych sportowców w pobliskim lesie. Jak on się nazywał? Brad? Blake? Nieważne. Wszyscy byli głupi.
Las otaczał całą szkołę i uczniom nie wolno było tam chodzić. Więc co on tam robił? Zignorowałam niepokój i podbiegłam do niego.
„Gdzie wszyscy?” zapytałam.
Jego uśmiech tylko spotęgował mój niepokój.
Odwrócił się i wszedł w las, jakby robił to codziennie. Zacisnęłam zęby i ruszyłam za nim. Moje czarne baletki zapadały się w błoto.
Wczoraj była straszna burza, więc wszędzie było błoto. Przeklinałam się za to, że nie założyłam butów.
Z drugiej strony nie planowałam opuszczać czwartej lekcji i włóczyć się po lesie. Jak już mówiłam, to wina mojej wielkiej gęby.
Szedł w milczeniu. Odsuwał gałęzie z drogi. Gałęzie uderzały mnie w twarz, kiedy je puszczał.
Po trzecim razie wiedziałam, że robi to celowo. Warknęłam. „Zrób to jeszcze raz, a wbiję ci stopę w tyłek.”
Zaśmiał się. Miał to gdzieś. Nigdy ich to nie obchodzi, dopóki nie kopniesz ich w jaja. Wtedy czują ból i trzymają się za krocze.
Zaśmiałam się w duchu i potknęłam o gałąź. Syknęłam, kiedy cierń ukłuł mnie i zaczęłam krwawić. Miałam już dość tego cholernego lasu!
Podniosłam głowę znad ramienia. Wypuściłam powietrze, kiedy zobaczyłam, że sportowca już nie ma. Oczywiście. Pewnie czekał, aż się nie będę patrzeć, żeby się zmyć.
Wyprostowałam ramiona i ruszyłam dalej. Przed sobą zobaczyłam polanę. Domyślałam się, że tam są wszyscy.
Pobiegłam lekkim truchtem i dotarłam tam w niecałe pięć minut. Skrzywiłam się, kiedy okazało się, że jest pusta. Ok, co oni kombinują?
Po trzeciej lekcji popularne dziewczyny przyparły mnie do kąta. Byłam w tej szkole dopiero tydzień, ale szybko zorientowałam się, kto tu rządzi.
I jeszcze szybciej wdepnęłam im na odcisk. Postanowiły mnie znaleźć i zaprosić do załatwienia naszych problemów przed lunchem.
Pojedynek jeden na jeden z każdą z nich, a zostawią mnie w spokoju do końca roku. Przyjęłam wyzwanie. Byłam pewna swoich umiejętności walki. Miałam mocny prawy sierpowy.
Teraz zaczynałam się zastanawiać, czego naprawdę chciały, stojąc na pustej polanie. Włosy rozwiewał mi gorący, lepki wiatr.
Czy to był żart? Czy byłam na tyle głupia, żeby wpaść w pułapkę? Ich głównym celem było pewnie wywabienie mnie do lasu i zostawienie tam, żebym sama szukała drogi powrotnej. Tchórze.
Wypuściłam wściekle powietrze i odwróciłam się, gotowa wrócić.
„Idziesz gdzieś?” Claire stała tam z wrednym uśmiechem na twarzy. Otworzyłam usta, a wtedy coś mocno uderzyło mnie w tył głowy.
Powietrze uciekło mi z płuc, kiedy upadłam na ziemię. Potem przyszło kolejne uderzenie, tym razem w brzuch. Spojrzałam w bok. Zobaczyłam Selenę i Bridget, pozostałe dwie popularne dziewczyny.
Uśmiechnęły się jednocześnie. Trzymały kije bejsbolowe, gotowe uderzyć mnie ponownie. Claire zaśmiała się wrednie. „Uznam to za nie.” Selena rzuciła jej różowy kij. Potem wszystkie razem zaczęły mnie okładać.
***
Kiedy się obudziłam, wszystko było inne. Nie czułam żadnego bólu, którego się spodziewałam, a powinnam. Poruszyłam palcami, żeby się upewnić, że po prostu go nie blokuję.
Ale czułam się dobrze. Właściwie czułam się pełna energii. Usiadłam i spojrzałam w las. W nocy był o wiele bardziej przerażający. Słyszałam, jak coś się tam porusza. Pewnie pająki. Przeszedł mnie dreszcz.
Podniosłam się na nogi. Skrzywiłam się na widok zaschniętej krwi na ubraniu. Te suki za to zapłacą. Napaść na mnie w lesie? Co za banda tchórzy!
„Ani kroku!”
Zamarłam. Spojrzałam przez ramię. Dwóch wielkich facetów stało tam z bardzo dużą bronią. Celowali we mnie.
Podniosłam ręce do góry na znak poddania. „Nic nie zrobiłam! To ja jestem ofiarą. Ci, którzy to zrobili, pewnie są teraz w domu i malują sobie paznokcie” uśmiechnęłam się zjadliwie. Spojrzeli na siebie, po czym zrobili krok do przodu.
„Ręce za głowę. Ani słowa więcej.” Uniosłam brew, ale zrobiłam, co kazali. W momencie, gdy założyłam ręce za głowę, podbiegli i związali mi je opaską zaciskową.
„Co to ma być?” Pociągnęłam ręce, żeby sprawdzić, czy mogę się ruszyć. Oczywiście, że nie możesz, Catalina, właśnie związali ci ręce. „Nie możecie tego zrobić! Mam prawa.” Dlaczego to mnie zatrzymują, skoro to ja jestem ofiarą?
„Idziesz z nami” powiedział większy z nich. Złapał mnie za ramię i postawił na nogi. Szarpałam się przez chwilę, aż rzucił mi wściekłe spojrzenie.
Ciągnęli mnie przez las między sobą. Cały czas próbowałam wymyślić, jakie kłamstwo Claire wymyśliła, żeby mnie aresztować. Czy w ogóle mnie aresztują?
Nie mieli normalnych policyjnych mundurów. Nie użyli też kajdanek. Spojrzałam na ich czarne wojskowe ubrania z wielkimi karabinami przypiętymi do pleców.
Dużo broni jak na licealistkę. „Kto wam kazał? Dla kogo pracujecie?”
„Nikt nie kazał.”
Poczułam niepokój. „Zabieracie mnie na komisariat?” Znowu spojrzeli na siebie, ale nie odpowiedzieli.
O nie, czy Claire zapłaciła jakimś zabójcom, żeby dokończyli robotę? Ta suka była wystarczająco bogata, żeby to zrobić.
Wyszliśmy z lasu i wróciliśmy na parking. Stał tam pojedynczy czarny SUV. Nawet nie radiowóz. To nie wróżyło nic dobrego.
„Słuchajcie, cokolwiek płaci wam jej rodzina, ja zapłacę dwa razy tyle. To znaczy, naprawdę chcecie zabić niewinną nastolatkę?” Zamrugałam słodko do tego po lewej.
Ukłucie w boku sprawiło, że odwróciłam głowę w prawo. Drugi facet trzymał małe czarne urządzenie. Uśmiechnął się z zadowoleniem.
„Co mi zrobiliście?” Powieki zaczęły mi ciężyć. Senność ogarnęła wszystkie zmysły. Nigdy nie usłyszałam jego odpowiedzi... jeśli w ogóle odpowiedział. Przewróciłam się na gliniarza po lewej i straciłam przytomność.
***
Po raz drugi tego dnia się obudziłam. Tym razem byłam w biurze. Jeden z moich nadgarstków był przywiązany opaską zaciskową do poręczy krzesła.
Szarpnęłam z całej siły, ale tylko się zacisnęła. Ktoś chrząknął przede mną. Nawet nie zauważyłam wielkiego mężczyzny siedzącego za brązowym biurkiem.
„Co to jest? Jakaś gra erotyczna? Gdzie jestem?” Powiedziałam gra erotyczna, bo facet był przystojny. Może to da mu jakieś pomysły.
Pokręciłam głową na samą siebie. Cholera, potrzebuję terapii. „Jestem Victor Monroe, dziekan Eternal Academy.” Jego głos brzmiał władczo, silnie i kontrolująco.
Przyjrzałam się ciemnowłosemu mężczyźnie, szukając jakichś złych zamiarów. Zwykle dobrze czytałam ludzi.
Potem szybko rozejrzałam się po pokoju. Zobaczyłam przybory biurowe i nagrody wzdłuż ściany, zanim spojrzałam z powrotem na niego. „Dlaczego tu jestem?”
Znowu chrząknął. „Kilka godzin temu otrzymaliśmy alert o przemianie wilkołaka. Namierzyliśmy cię. Znaleźliśmy cię z powrotem w ludzkiej postaci.”
Gapiłam się... i gapiłam dalej. „Przepraszam, co? Właśnie powiedziałeś wilkołak? Jak Jacob z Zmierzchu?”
Zdezorientowany wyraz jego twarzy byłby zabawny, gdyby nie był szalony. Wilkołaki... serio? „Tak, wilkołak. Niezarejestrowany.”
Zaśmiałam się cicho. „Myślisz, że jestem wilkołakiem? Jesteś szalony?”
„Nie myślę, że nim jesteś, panno Cortez, ja wiem, że jesteś. Jako lykanin mogę wyczuć wilkołaka w innej osobie. Czuję twojego w tej chwili, mimo że jest słaby i nie w pełni rozwinięty.”
Chciałam wstać i odejść od tego wariata, ale wciąż byłam przywiązana. „Może mnie uwolnisz, a oboje pójdziemy do najbliższego zakładu psychiatrycznego, żeby ci pomogli?” zapytałam powoli.
Warknął i wstał z krzesła. Miał dziki, zwierzęcy wyraz w oczach. Patrzyłam, jak zmieniają się z chłodnego brązu na jaskrawą żółć.
Strach mnie ogarnął, kiedy kępki futra wyrosły wokół jego twarzy i wzdłuż ramion. W niecałe dziesięć sekund patrzyłam na coś z moich najgorszych koszmarów.
„Teraz mi wierzysz?” zapytał chropowatym głosem, który brzmiał bardziej jak zwierzęce warczenie niż ludzka mowa.
Wtedy zrobiłam to, co zrobiłaby każda normalna dziewczyna w mojej sytuacji. Zemdlałam.
***
Ostre szczypnięcie w policzek mnie obudziło. Victor stał nade mną. Znowu był normalnym człowiekiem. Dzięki Bogu. „To szaleństwo” powiedziałam cicho, nie przejmując się tym, że właśnie mnie uderzył.
Wypuścił powietrze i usiadł z powrotem przy biurku.
„Obiecuję, że Eternal Academy to najlepsze miejsce dla ciebie. Bez rodziców czy rodziny, która by ci pomogła, możemy nauczyć cię wszystkiego, co musisz wiedzieć o byciu wilkołakiem.”
Opadłam na krzesło, wiedząc, że ma rację. Jeśli naprawdę jestem tym, za kogo mnie uważa, będę musiała kontrolować tę stronę siebie.
Co by było, gdyby Claire i jej przyjaciółki były tam, kiedy się przemieniłam? Na pewno bym je zabiła.
„Ok” powiedziałam. Uśmiechnął się. Facet wydawał się trochę szalony w swoich nastrojach. Dam tej szkole szansę. Cztery lata mojego życia. Nie miałam nic lepszego do roboty.
„Niestety, ponieważ jest piątek, zajęcia zaczną się dopiero w poniedziałek. Na razie będziesz musiała spać w akademiku dla nauczycieli.”
„Twój plan zajęć będzie gotowy i wydrukowany w niedzielę razem z przydziałem pokoju. W poniedziałek po zajęciach dołączysz do innych wilkołaków.”
„Jest ich tylko kilku na kampusie i stworzyli coś w rodzaju stada. Jeśli będę miał szczęście, alfa przyjmie cię z otwartymi ramionami.”
Nie podobało mi się, jak to zabrzmiało. „A co jeśli nie przyjmie?”
Wypuścił powietrze i przycisnął palce do nasady nosa. „Wtedy będziemy mieli wielki problem.”
