Powracające serca
Autorzy
Alyson Linker
Lektury
106K
Rozdziały
57
August wraca do życia Jacksona niczym iskra, za którą ten wcale nie przestał tęsknić, choć tak usilnie próbował to udawać. Nagle spokój, jakim otoczył swoje serce, zaczyna pękać. Ich dawna więź wybucha z nową siłą – słodka, gwałtowna i niemożliwa do zignorowania. Zaufanie jest jednak rzeczą kruchą, a to należące do niej zdaje się skrywać w mroku tajemnic, których August nie chce nazwać.
Jackson pragnie wierzyć w to „teraz i na zawsze”, które kiedyś sobie szeptali, lecz każdy przedłużający się dotyk każe mu drżeć o to, co ona ukrywa. Gdy dawne uczucia odżywają, a wokół nich oplatają się nowe wątpliwości, Jackson musi zdecydować, czy ta druga szansa jest darem losu… czy tylko przypomnieniem, że miłość potrafi parzyć równie mocno, jak leczyć.
Rozdział 1: Nieświętowane urodziny
JACKSON
Świętowanie piątych urodzin na cmentarzu wydaje się po prostu złe. Jackson czuje to z każdym krokiem.
Mgła jest gęsta. Snuje się nisko wokół nagrobków i drzew. Zamienia świat w cichą, szarą przestrzeń. Tłumi dźwięki i kolory. Wszystko oprócz róż w jego dłoniach.
Sześćdziesiąt róż. Ich ciemnoczerwone płatki odcinają się od mroku. Są o wiele zbyt jasne na takie miejsce. Ściska je mocno. Jakby wypuszczenie ich z rąk oznaczało utratę czegoś więcej niż tylko kwiatów.
Nie waha się, kiedy idzie. Nigdy tego nie robi. Wie dokładnie, gdzie ona jest.
To już drugi dziesiąty marca, który spędza na tym cmentarzu. Myślał, że tym razem będzie łatwiej. Ale nie jest.
Nagrobek w kształcie serca powoli wyłania się z mgły. Jackson zatrzymuje się przed nim. Jego klatka piersiowa zaciska się w znany, bolesny sposób. Spogląda na zegarek. Jest 10:42 rano.
Wypuszcza z płuc drżący oddech, choć stara się nad nim zapanować. „Jestem punktualnie, kochanie”. Klęka na jedno kolano. Ostrożnie kładzie róże obok kamienia. Jakby najmniejszy błąd miał ogromne znaczenie.
Wyciąga rękę w stronę liter na nagrobku. Przez chwilę jego palce opierają się o zimną powierzchnię. „Brakuje mi ciebie każdego dnia” – mówi łamiącym się głosem. „Życie bez ciebie jest takie trudne”.
Słowa zawisają w powietrzu. Są kruche i niewystarczające.
Przez chwilę pozwala sobie to poczuć. Cały, miażdżący ciężar jej nieobecności naciska na niego ze wszystkich stron. Jest tak ciężki, jak sama mgła.
Smutek przychodzi szybko. Jest ostry i bezlitosny. Jackson opuszcza głowę. Jego ramiona się napinają. Próbuje to powstrzymać, ale ponosi porażkę.
Dopiero gdy coś porusza się we mgle, zmusza się, by przestać. W oddali zbliża się do niego znajoma, smukła, ciemna sylwetka. Ktoś, kogo nie spodziewał się tu zobaczyć.
Jackson przeciera twarz dłonią, wycierając ślady bólu. Powoli wstaje. Jego oddech uspokaja się tylko dzięki ogromnemu wysiłkowi. Szybko całuje swoje palce, a potem opiera je o szczyt nagrobka. „Wszystkiego najlepszego, kochanie”.
Odwraca się. Zamierza cicho odejść. Ale zwalnia, gdy zbliża się do postaci stojącej pod pobliskim drzewem. Nawet bez patrzenia wie dokładnie, kto to jest. „Miałaby dziś pięć lat” – mówi. Brzmi odważniej, niż się czuje.
Brak odpowiedzi.
Odwraca się do niej przodem. Przez chwilę może tylko na nią patrzeć.
Jej znajome zielone oczy patrzą w jego oczy. Są pełne łez, które spływają po jej policzkach. Jej brązowe włosy, kiedyś długie i dzikie, teraz sięgają tylko do ramion. Czarna sukienka, którą ma na sobie, zdaje się ją przytłaczać. Wygląda w niej na mniejszą i bardziej kruchą, niż ją zapamiętał.
„Tęsknota za nią byłaby łatwiejsza do zniesienia, gdybym wciąż miał ciebie, Auggie”. Jackson patrzy w oczy August, gdy to mówi. „Tęsknota za wami obiema mnie zabija”.
Słowa zawisają między nimi. Są ciężkie i bolesne w swojej prawdziwości.
Robi krok w jej stronę, zanim zdąży to przemyśleć.
„Jackson, nie rób tego”. August spuszcza wzrok na proste, białe kwiaty w swoich dłoniach. Jakby mogły ją przed nim ochronić.
Ale on musi zadać jej pytanie. Zastanawiał się nad nim przez ostatnie dwa lata. „Czy rozwód i wyprowadzka pomogły ci pozbyć się bólu, tak jak tego chciałaś?”
Znowu wita go jej milczenie, ale on nie odpuszcza. „Dałem ci spokój, podpisałem papiery rozwodowe i zrobiłem wszystko, o co prosiłaś”. Robi pauzę. Jego głos zaciska się wbrew jego woli. „Czy znalazłaś szczęście, którego szukałaś?”
Ona nie odpowiada. Nawet na niego nie patrzy.
„Auggie?” – próbuje ponownie, tym razem ciszej.
To chyba do niej dociera.
„Przestań mnie tak nazywać”. Bierze płytki oddech. Głos się jej łamie, gdy jeszcze bardziej odwraca głowę.
Jackson kiwa głową tylko raz. Przypomina sobie, że ona nie jest już jego. Jej szczęście nie powinno go obchodzić.
Podchodzi bliżej. Zachowuje jednak odpowiedni dystans między nimi. Wsuwa dłoń do kieszeni, jakby chciał powstrzymać się przed sięgnięciem do niej. „August, przepraszam. Przyszłaś do Zuri, nie do mnie”. Wyciąga chusteczkę z kieszeni i podaje jej. „Zostawię cię w spokoju”.
Waha się, zanim ją bierze. Przez krótką chwilę patrzy na niego. Coś w niej migocze, coś niebezpiecznie bliskiego słowom, a jej usta lekko się otwierają.
Ale to mija. Znowu mocno zaciska wargi. Szybko opuszcza wzrok na nagrobek. „Zuri pokochałaby te róże” – mówi cicho.
Jackson wypuszcza powietrze, co brzmi prawie jak śmiech, chociaż nie ma w tym nic zabawnego. „Zawsze chciałem kupić jej rower na piąte urodziny”. Spuszcza wzrok. „Różowy. Z frędzelkami i naklejkami Barbie”.
Przez ułamek sekundy mógłby przysiąc, że słyszy śmiech Zuri. Zaciska mocno oczy, żeby pozbyć się tego obrazu. Wsuwa dłonie głęboko do kieszeni, jakby dzięki temu mógł się nie rozpaść.
Znów zapada między nimi cisza.
Po chwili odwraca się, by odejść. Potem się zatrzymuje, nie mogąc znowu na nią spojrzeć. „Przepraszam” – mówi cichym i ciężkim głosem. „Nie potrafiłem ochronić naszej rodziny”.
Te słowa wyrywają z niej ostrzejszy dźwięk. Coś pomiędzy oddechem a szlochem.
Chce ją przytulić, ale wie, że ona mu na to nie pozwoli. Zmusza się więc do odejścia. Znika w gęstej mgle.
POPRZEDNIEGO DNIA
„Dzień dobry, panie Frame”. Nowa sekretarka zrywa się zza biurka, gdy tylko Jackson wchodzi przez drzwi. Jej uśmiech jest jasny i pełen zapału. „Podoba mi się pański krawat”.
Jackson nawet nie zwalnia kroku. Mija ją bez jednego spojrzenia. Idzie prosto do windy. Zachowuje się, jakby w ogóle nie usłyszał jej głosu.
„Oj, kochana, nie strzęp sobie na niego języka” – szepcze inna kobieta, przechodząc obok biurka. „Dobrze się na niego patrzy, ale w środku jest twardy jak głaz”.
Twardy jak głaz. Żeby to tylko była prawda – myśli, jadąc windą do góry. Gdy wychodzi na dziesiąte piętro, biuro tętni miarowym hałasem dzwoniących telefonów i nakładających się na siebie rozmów.
„Jackson!” Tommy niemal natychmiast pojawia się u jego boku. Z wprawą dotrzymuje mu kroku. Wysoki, ciemnowłosy i zdecydowanie zbyt energiczny jak na tę porę. Uśmiecha się szeroko, jakby ten dzień niósł ze sobą same obietnice. „Zrobiłem nam plany na weekend. Ty, ja i dwie najpiękniejsze kobiety z Columbus”.
„Nie, Tommy” – rzuca płasko Jackson, skręcając już w stronę swojego gabinetu.
„No weź. Tylko jeden drink. W niedzielę wieczorem. Albo chociaż kolacja”. Tommy wchodzi za nim do środka bez zaproszenia.
„Nie”. Jackson kładzie teczkę na biurku i zdejmuje płaszcz. Podnosi wzrok tylko na tyle, by spojrzeć na Tommy'ego.
„Ale ta dziewczyna jest dla ciebie stworzona. Przysięgam, ma oczy, na widok których zatrzyma ci się serce. I ciało anioła”. Tommy podchodzi bliżej, z rękami w kieszeniach. Ledwo powstrzymuje ekscytację.
„Ja już miałem tę jedyną, Tommy”. Oczy Jacksona wędrują na chwilę do okna z widokiem na miasto, po czym wracają do niego. „Przestań próbować mnie z kimś swatać i skup się na pracy”.
Uśmiech Tommy'ego znika, choć tylko trochę. „August była świetna, ale czas ruszyć dalej, Jax. Minęły już dwa lata”.
Jackson opada na fotel, kręcąc głową. „Minęło dopiero półtora roku. I tak jestem zajęty w ten weekend, Tommy”.
Tommy robi krok w stronę drzwi, ale zatrzymuje się i spogląda przez ramię. „Przez cały weekend? Siedzenie samemu w mieszkaniu, picie i dołowanie się nie liczy, Jax”.
„Cześć, Tommy”. Jackson jest już odwrócony do komputera.
„Taa”. Tommy waha się jeszcze przez moment. Wygląda, jakby chciał powiedzieć coś więcej. Ale Jackson kręci głową. Nie potrzebuje już żadnych słów od Tommy'ego.
Po tych słowach Tommy wymyka się do głośnego biura. Drzwi zamykają się za nim z trzaskiem.
Przez jakiś czas Jackson pozwala sobie zatracić się w pracy. Liczby, e-maile, terminy. Rzeczy, które nie wymagają od niego niczego poza uwagą. Potem odzywa się interkom, przerywając ciszę. „Panie Frame, przyszedł pan umówiony na trzynastą”.
„Proszę go wpuścić, Josie”. Jackson wstaje. Zapina szarą marynarkę, idąc w stronę drzwi.
Otwierają się niemal natychmiast.
„Cześć, tato”. Jackson kiwa lekko głową, gdy jego ojciec wchodzi do środka, a tuż za nim jego matka. Wiedział, że przyjdzie z nim. Nadal go to jednak denerwuje. „Widzę, że przyprowadziłeś mamę”.
„Jakie to okropne, że musieliśmy dzwonić do twojej sekretarki, żeby umówić się na spotkanie z naszym własnym synem”. Rachel zamyka go w ciasnym uścisku, choć w jej słowach jest więcej pretensji niż ciepła.
„Och, nie zrzędź mu, Rachel”. Henry ze swobodnym uśmiechem potrząsa dłonią Jacksona. „Jest zajęty byciem człowiekiem sukcesu”.
„Nie zrzędzę mu, Henry. Jestem matką, a syn nigdy nie powinien być zbyt wielkim człowiekiem sukcesu dla swojej matki. Nieważne, ile ma lat”. Mówiąc to, Rachel poprawia kołnierzyk Jacksona. „Jak się masz, skarbie?”
Wyglądając na lekko zirytowanego, Jackson odpowiada: „U mnie w porządku, mamo. Chcecie usiąść?”
Jego tata rozsiada się wygodnie na kanapie. Rachel zdaje się nie zauważać jego propozycji.
„Wyglądasz tak przystojnie, kochanie. Brock mówi, że zacząłeś ćwiczyć. Czy to pomaga ci o tym wszystkim nie myśleć?” Patrzy na Jacksona ze współczuciem.
„Mamo. Mówiłem, że u mnie w porządku”. Jackson przewraca oczami, patrząc na ojca. „Ale tak, Brock i ja trenujemy razem kilka wieczorów w tygodniu”.
„Cóż, chyba masz chociaż czas dla jednego członka rodziny. A skoro mowa o rodzinie... jutro jest dziesiąty marca. Pomyśleliśmy, że chciałbyś zrobić coś z rodziną. Ty, Brock i my?” Rachel podchodzi, by usiąść na kanapie z Henrym i kładzie dłoń na jego kolanie.
Jackson porusza się niespokojnie. Wyraźnie widać jego dyskomfort. „Więc o to wam chodzi?”
„Cóż, twoja matka pomyślała, że byłoby pomocne, gdybyśmy wszyscy się spotkali i urządzili przyjęcie urodzinowe”. Ton Henry'ego jasno wskazuje, że nie zgadza się z tym pomysłem.
„Pomocne?” Jackson kręci głową i podchodzi do okna. Patrzy na ruchliwą ulicę w dole. Zatrzymuje się przed udzieleniem odpowiedzi. „Przyjęcie. Z jakiej okazji?” Odwraca się do rodziców. „Ona nie jest o rok starsza”.
„Święto jej życia, kochanie. Po prostu dzień, żeby o niej pamiętać”. Rachel szybko wstaje z kanapy i podchodzi do syna, ale on się cofa.
„Mamo, każdego dnia widzę jej twarz i słyszę jej głos. Nie potrzebuję kolejnego przypomnienia”.
„Dobrze. Przepraszam. Chciałam tylko zrobić coś miłego, by uczcić ją w jej urodziny. Nie chciałam cię zdenerwować” – mówi Rachel. Jest wyraźnie smutna.
Jackson wzdycha ciężko. Masuje skronie, siadając i próbując się uspokoić. „Nie jestem zdenerwowany. Dziękuję za propozycję. Ale wolałbym spędzić ten dzień sam, jeśli to nie problem”.
„Jeśli tego potrzebujesz, uszanujemy to”. Henry wstaje z kanapy. „Ale wiesz, gdzie nas znaleźć, gdybyśmy byli potrzebni”.
„Będziemy w pizzerii Mike'a około południa, jeśli zmienisz zdanie”. Głos Rachel łagodnieje z nadzieją, gdy podchodzi do Henry'ego.
Jackson siedzi w milczeniu, wpatrzony w podłogę.
„Cóż, lepiej pozwólmy mu wrócić do pracy. Rachel, chodźmy”. Henry prowadzi Rachel w stronę drzwi.
Jackson kiwa głową, jakby podjął decyzję. „Jedliście już obiad?”
„Nie, mieliśmy nadzieję, że dołączysz do nas”. Rachel poprawia torebkę na ramieniu. Brzmi, jakby wciąż miała nadzieję.
„Z wielką chęcią, mamo”. Jackson wstaje i chwyta swój płaszcz. „Dokąd idziemy?”
„Ta lokalna restauracja z makaronami to zawsze dobry wybór. Wiem, że to twoje ulubione miejsce”. Rachel uśmiecha się ciepło. Bierze Henry'ego pod ramię i prowadzi do wyjścia z gabinetu Jacksona.
Ostatnią rzeczą, jakiej pragnie, jest spędzenie jutra z rodziną. Wie dokładnie, jak to będzie wyglądać. Uważne spojrzenia. Ciche głosy. Te same słowa powtarzane w kółko. Jakby mówienie ich wystarczająco często miało sprawić, że staną się prawdą.
To nie była twoja wina.
Minęło półtora roku, odkąd stracił wszystko. Swoją córkę. Swoją żonę.
I bez względu na to, ile razy ludzie będą mu mówić, że jest inaczej, Jackson zna prawdę. Śmierć Zuri to jego wina.
