Randkowy układ
Autorzy
Lynn Fair
Lektury
261K
Rozdziały
61
Hannah Reed ma plan.
Sprawić, by Ethan Cross ją zauważył. Przestać być niewidzialną dziewczyną z kolorowymi notatkami i beznadziejnym zauroczeniem. W końcu stać się kimś, kogo się wybiera, a nie pomija.
Nate Wilder ma problem.
Po jednej skandalicznej wpadce za dużo, gwiazda hokeja z Northwood stąpa po cienkim ludzie. Jego trener chce czystej kartki. Stabilizacji. Przyzwoitości. Pechowo się składa, bo reputacja Nate’a opiera się na imprezach, złych decyzjach i nigdy nieodprowadzaniu tej samej dziewczyny dwa razy do domu.
Kiedy więc Nate uświadamia sobie, że Hannah pragnie uwagi Ethana, a Hannah rozumie, że Nate potrzebuje udawanej dziewczyny, by naprawić swój wizerunek, zawierają układ.
Ona pomoże mu wyglądać na zreformowanego playboya.
On pomoże jej wzbudzić zazdrość w Ethanie.
Żadnych uczuć. Żadnych komplikacji. Żadnego przekraczania granic, zza których nie ma powrotu.
Proste.
Do czasu, aż udawane randki zaczynają wydawać się prawdziwe. Aż Nate staje się tym, który uczy Hannah, jak być dotykaną, pożądaną i pewną siebie. Aż chłopak, który nigdy się nie angażuje, zaczyna patrzeć na nią tak, jakby była jedyną osobą na uczelni, dla której warto zaryzykować serce.
Hannah chciała, żeby Ethan ją w końcu dostrzegł.
Nigdy nie planowała, że to Nate nie będzie mógł oderwać od niej wzroku.
Rozdział 1: Ulubiona zła decyzja w Northwood
NATE
Trener Rawlings ma na czole trzy wyraźne żyły.
Wiem o tym, bo widzę je tylko wtedy, gdy na mnie patrzy. Jego wzrok zawsze sugeruje, że przeze mnie dostanie tętniaka przed pięćdziesiątką. Dzisiaj wszystkie trzy żyły pulsują w bardzo równym rytmie. To nigdy nie wróży nic dobrego.
Zamykam za sobą ciężkie drzwi gabinetu. Kliknięcie zamka odbija się echem w małym pomieszczeniu. W pokoju pachnie starą kawą, przemysłowym woskiem do podłóg i zużytym sprzętem hokejowym. To oficjalne perfumy sportowców Uniwersytetu Northwood. Ściany są pełne oprawionych zdjęć z dawnych lat. Widać na nich chłopaków w granatowo-różowych koszulkach. Obejmują się ramionami, mają czerwone twarze i otwarte usta w trakcie świętowania po meczu.
Jestem na kilku z tych zdjęć. Wyglądam na nich na szczęśliwszego. A może po prostu byłem wtedy bardziej pijany.
„Siadaj, Wilder”.
Rawlings nie podnosi głosu. Nie musi tego robić. Mówi w taki niski, chropowaty sposób, że każda sylaba brzmi, jakby była przeciągana po rozżarzonych węglach.
Opadam na skórzany fotel naprzeciwko jego biurka. Wyciągam przed siebie nogi i próbuję wyglądać na luzaka. Wcale się tak nie czuję. „Dzień dobry, trenerze. Wygląda pan dzisiaj wyjątkowo… promiennie”.
Jego wzrok nawet nie drgnie. Nie widać u niego żadnej reakcji.
Powoli cofam nogi i siadam prosto. Jasne. Czyli to będzie tego rodzaju spotkanie.
Trener odchyla się do tyłu, a fotel skrzypi pod jego ciężarem. Jednym palcem przesuwa swój telefon po mahoniowym biurku. Już wiem, co jest na ekranie. Nie muszę na to patrzeć. Robię to jednak, głównie dlatego, że najwyraźniej mam podświadomą potrzebę stąpania po szkle tylko po to, żeby sprawdzić, jak bardzo będzie boleć.
Zdjęcie zajmuje cały ekran.
Zostało zrobione w sobotę w nocy. Stoję przed domem bractwa Sigma Chi, gdy impreza po zwycięstwie drużyny futbolowej przeniosła się na ulicę. Ktoś zrobił mi zdjęcie, jak stoję na masce ciężarówki Cartera. Mam do połowy rozpiętą koszulę i butelkę szampana w prawej dłoni. Z boku przytula się do mnie śmiejąca się dziewczyna w czerwonej sukience. Na mojej szczęce widać rozmazaną różową szminkę. Moje włosy wyglądają jak po uderzeniu pioruna, który jakimś cudem dostał stypendium.
Nad zdjęciem plotkarskie konto Northwood Tea zamieściło podpis:
Nate Wilder: Ulubiona zła decyzja Northwood znów atakuje
Poniżej liczba komentarzy zbliżała się już do tysiąca. Niektóre to były emotikony z sercami. Inne to zachwyty. Jeden z nich pochodził od dziewczyny o imieniu Brielle, która napisała: On wciąż ma moje kolczyki.
Nie pamiętam żadnej Brielle. Nie mam też jej kolczyków. Raczej nie mam.
Trener puka w ekran telefonu. „To ty?”
Mrugam do niego i próbuję się uroczo uśmiechnąć. To zazwyczaj działa na profesorów. „W co gramy? W zgadywanki? Jest jakaś nagroda?”
„Nate”.
Mój uśmiech znika. Zamykam usta.
Kiedy używa mojego imienia, zawsze brzmi to gorzej niż nazwisko. Kiedy mówi na mnie Wilder, to znaczy, że jest wkurzony. Kiedy mówi Nate, to znaczy, że próbuje nie okazywać rozczarowania. Boże, nienawidzę rozczarowania. Wkurzenie mogę znieść. Wkurzenie oznacza odesłanie na ławkę kar. Przez rozczarowanie czuję się tak, jakby moja skóra była o dwa rozmiary za mała.
Pochylam się do przodu i opieram łokcie na kolanach. „Tak. To ja”.
„Cieszę się, że to wyjaśniliśmy”.
„Na swoją obronę dodam”, zaczynam, bo jakaś szalona część mnie po prostu nienawidzi ciszy, „że to nie ja prowadziłem”.
Szczęka trenera mocno się zaciska. To zdecydowanie nie była dobra obrona.
„Poza tym”, ciągnę, „technicznie rzecz biorąc, nadal miałem na sobie koszulę. Większość guzików mocno się trzymała”.
Rawlings zamyka oczy. Przez długą sekundę zastanawiam się, czy dorosły facet zaraz nie wyjdzie z siebie i nie ucieknie do nieba. Kiedy otwiera oczy, w jego spojrzeniu znów widać ten sam zimny wyraz.
„Nate, czy ty masz pojęcie, ile telefonów odebrałem dziś rano?”
Powoli odchylam się do tyłu. „Cztery?”
„Siedem”.
„Zawsze byłem bardzo popularnym facetem”.
„Od naszych absolwentów”, mówi trener, odliczając na palcach. „Od dziekana do spraw sportu. Od twojego opiekuna naukowego. Od dwóch darczyńców, którzy mają aż tyle wolnego czasu. Mają czas na śledzenie plotkarskich kont prowadzonych przez studentów”. Robi przerwę, a jego ostry wzrok przewierca mnie na wylot. „I od twojej matki”.
Żołądek natychmiast podchodzi mi do gardła. Próbuję zachować obojętny wyraz twarzy, ale Rawlings wszystko widzi.
„Moja mama do pana dzwoniła?”
„Chciała wiedzieć, dlaczego jej syn jest półnagi w internecie. I dlaczego po klatce piersiowej spływa mu szampan. Wydawała się… zmartwiona”.
Przecieram usta dłonią. Świetnie. Fantastycznie. Bardzo mnie to cieszy. Moja mama nie podnosi głosu, kiedy jest zła. Ona wtedy milknie. Wysyła wiadomości z jednym słowem i agresywną interpunkcją. Ostatnią dostałem równo o ósmej rano.
Nathaniel. Tylko moje pełne urzędowe imię z kropką. To jak ostry nóż delikatnie przyłożony do żeber.
„Miałem do niej zadzwonić”, mruczę cicho.
„Kiedy?”
„Po moich zajęciach”.
„W poniedziałki nie masz zajęć przed południem”.
Zerkam na zegar wiszący na ścianie. Jest 10:08. „Kiedy tylko psychicznie przygotuję się do zajęć”.
Cisza. Na jego twarzy nie ma nawet cienia uśmiechu. Ten człowiek powoli niszczy moje najlepsze teksty. Podnosi swój telefon i kładzie go ekranem do dołu. Zachowuje się, jakby to zdjęcie było zbyt głupie, by w ogóle na nie patrzeć.
„To nie jest śmieszne, Nate”.
„Wiem o tym”.
„Czy aby na pewno?”
W pokoju zapada cisza, a pomieszczenie nagle wydaje się o połowę mniejsze. Na zewnątrz słyszę ciche i odległe szuranie łyżew po betonie. To pewnie jakiś pierwszoroczniak idzie na lodowisko w ochraniaczach, wyglądając jak jelonek w barwach wojennych.
Trener krzyżuje dłonie na biurku. „Jesteś jednym z najbardziej utalentowanych graczy, jakich kiedykolwiek trenowałem. Doskonale o tym wiesz”.
Zazwyczaj takie słowa brzmiałyby jak wspaniały komplement. Dziś brzmią raczej jak przemowa na pogrzebie.
„Dziękuję”.
„Nie dziękuj”, warczy szybko trener. „Jesteś bardzo szybki. Kiedy używasz głowy, czytasz grę na lodzie lepiej niż ktokolwiek z tej drużyny. Masz dłonie stworzone do hokeja, za które inni gracze oddaliby nerkę. A z jakiegoś powodu bardzo chcesz, by ludzie o tobie mówili. Szkoda tylko, że mówią o wszystkim, byle nie o twojej świetnej grze”.
Spoglądam na swoje dłonie. Na prawej ręce widać blednący siniak. To pamiątka z zeszłego weekendu. Nie z tej imprezy, tylko z poprzedniego tygodnia. Facet z drużyny lacrosse miał duży problem o to, że rozmawiam z jego byłą dziewczyną. A ja miałem problem o to, że on kładzie na mnie swoje ręce. Każdy z nas miał jakieś problemy. Potem ochrona kampusu miała tylko dużo papierkowej roboty.
„W tym roku obserwują cię skauci”, mówi trener. Jego głos staje się na tyle niski i poważny, że włosy stają mi dęba. „Rozumiesz to? To twoja szansa na wejście do profesjonalnej ligi. Ten rok zadecyduje o wszystkim. Zadecyduje, czy zostaniesz zawodowcem, czy tylko niespełnionym talentem”.
„Wiem o tym”, mówię. Z mojego głosu wreszcie znika lekceważący ton.
„Wydaje mi się, że wcale nie wiesz. Chcesz dalej grać w hokeja, kiedy skończysz Northwood?”
Zasycha mi w ustach. On doskonale zna odpowiedź. Chciałem dostać się do NHL od szóstego roku życia. Spałem wtedy z małym kijem hokejowym w łóżku. Mój tata powiedział mi, że prawdziwi gracze traktują swój sprzęt jak część ciała. Chciałem być w NHL zanim zrozumiałem, jakie to trudne i rzadkie. I zanim pojąłem, że zła reputacja przylgnie do ciebie na długo. Na dużo dłużej niż najlepszy sezon z dwudziestoma bramkami.
„Przecież wie pan, że bardzo tego chcę”, odpowiadam.
„Więc zacznij się tak zachowywać na co dzień. Stajesz się ogromnym problemem, Nate. Nie tylko dla naszej drużyny. Jesteś problemem dla każdego trenera, który mógłby chcieć dać ci szansę w wielkiej lidze. Talent pozwala otworzyć ci drzwi. Ale to twój charakter sprawia, że pozwalają ci tam zostać”.
„Nie jestem problemem na samym lodzie”.
„Nie”, przyznaje trener. Sposób, w jaki wypowiada to słowo, rani najbardziej. „Na lodzie jesteś bardzo cennym graczem. Poza nim jesteś jednym wielkim problemem. A mnie nie obchodzi, ile strzelasz goli. Problemy zawsze trzeba eliminować”.
Moje palce mocno zaciskają się na podłokietnikach skórzanego fotela. „Co to znaczy eliminować?”
Jego wzrok wciąż spotyka się z moim. Trener nawet nie mruga. „Jeśli na moje biurko trafi jeszcze jeden dowód na jakikolwiek publiczny wybryk, to odeslę cię na ławkę”.
Nawet się nie ruszam. Czuję dziwny chłód pod żebrami. „Chce mnie pan posadzić na ławce?”
„Tylko cię ostrzegam. Pamiętaj, że poruszasz się po bardzo kruchym lodzie”.
Wydaję z siebie krótki, ostry śmiech. „Daj spokój, trenerze. To była tylko jedna impreza”.
„To jest stały sposób bycia”, odpowiada twardo. „Pijana impreza, bójka z gościem od lacrosse, nocne nagranie, na którym ścigasz się wózkami na terenie kampusu. Zapłakana dziewczyna pod twoim mieszkaniem. Częste skargi sąsiadów na hałas. Mam tego dość, Nate”.
Dociskam język do wewnętrznej strony policzka. On ma całkowitą rację. I właśnie ta prawda tak bardzo boli. Traktowałem swoje studia jak długie czteroletnie wakacje. Nie myślałem, że to tak ważny etap przed prawdziwą pracą.
„Nie oczekuję, że będziesz idealny”, mówi trener. Jego głos na chwilę odrobinę mięknie. „Oczekuję, że będziesz wreszcie odpowiedzialny. Musisz przestać trafiać na pierwsze strony z najgorszych możliwych powodów. Jeśli ludzie o tobie rozmawiają, niech powodem będzie to, że w piątek wieczorem strzeliłeś dwa gole”.
„Potrafię to zrobić”, mówię bardzo cicho.
„Wiem, że potrafisz. Tylko dlatego jeszcze nie wyrzuciłem cię z naszej drużyny”. Rawlings pochyla się do przodu z niezwykle poważnym wyrazem twarzy. „Nie proszę cię, żebyś na siłę stał się kimś innym. Proszę tylko, żebyś przestał psuć plany osobie, którą przecież tak bardzo chcesz zostać”.
Nie ma na to żadnej żartobliwej odpowiedzi. Żaden śmieszny tekst nie sprawi, że ta brutalna prawda stanie się lżejsza. Po prostu kiwam głową na zgodę.
„Poranny trening za równe dwadzieścia minut”, mówi krótko trener. Daje mi znak do wyjścia. „Główny trening drużyny o szesnastej. Bądź wcześniej na obu z nich”.
„Zawsze pojawiam się za wcześnie”.
„Spóźniłeś się w ostatni wtorek”.
„Były okropne korki na—”
„Nate”.
„Będę wcześniej. Zrozumiałem”.
Wstaję na trochę miękkich i trzęsących się nogach. Zanim dochodzę do drzwi, wymawia moje imię po raz ostatni.
„Jesteś o wiele za dobry, by stać się dla innych tylko przestrogą. Nie pozwól, by takie głupoty przykryły twój świetny talent, młody”.
Nawet nie oglądam się za siebie. Tylko raz kiwam głową.
Korytarz przed gabinetem wydaje się dużo chłodniejszy niż pamiętam. Powoli idę w stronę szatni. Mój telefon znów wibruje w kieszeni spodni. Wyciągam go szybko i widzę nową wiadomość. Pisze Carter Gray. To mój najlepszy przyjaciel, kumpel z tej samej linii ataku na lodzie i zarazem kierowca tej ciężarówki, na której rano stałem.
Carter
Żyjesz jeszcze? Jeśli trener cię zamordował, mogę zabrać twoje miejsce parkingowe?
Nate
Nie umarłem. Ale miejsce na parkingu zostaje ze mną. Dostałem okres próbny.
Carter
Kurwa. Zbieraj się do szatni. Natychmiast.
Znajduję Cartera, który siedzi tuż przy swojej szafce. Jest już w połowie przebrany w swój strój treningowy. Wygląda jak człowiek, z którego zawsze bije ogromna, pozytywna energia. Jest świetnie zbudowanym blondynem z wiecznym uśmiechem na ustach. Ten uśmiech zawsze sugeruje, że znowu uniknął kłopotów.
„Jak jest źle?” pyta, gdy ciężko opadam na długą ławkę tuż obok niego.
„Na tyle źle, że wyląduję na ławce i nie pogram”, mruczę cicho, gapiąc się na swoje łyżwy. „Tylko jeden błąd i wylatuję z drużyny. Wspomniał o ważnych skautach. Wspomniał o mojej mamie. Carter, nawet użył mojego imienia. I użył tej okropnej intonacji”.
Carter gwiżdże bardzo cicho. „W porządku, czyli na jakiś czas musisz skończyć z deszczem szampana na dachu samochodów”.
„Muszę skończyć z absolutnie wszystkim”, odpowiadam. Ciężar tego spotkania wreszcie do mnie dociera. „Teraz mam być bardzo odpowiedzialny. Poważny. Oraz szanowany”.
Carter szczerzy białe zęby. W jego oczach widać rozbawienie. „Szanowany, przyzwoity Nate Wilder? Będziesz nosił dzianinową kamizelkę i wyrobisz sobie kartę biblioteczną? Szczerze mówiąc, nie jestem pewien, czy studenci są na to mentalnie przygotowani”.
„Zamknij się”, odpowiadam mu szorstko. Mimo to, nie potrafię powstrzymać na twarzy delikatnego uśmiechu. „Stary, teraz mówię całkowicie poważnie. Nie mogę tego wszystko spieprzyć”.
„Doskonale wiem”, odpowiada Carter. Jego głos na ułamek krótkiej sekundy staje się nietypowo dla niego poważny. Poklepuje mnie swoją dłonią po ramieniu. „Zatem znikamy z pola widzenia. Od teraz skupiamy się tylko na sporcie. Koniec z głośnymi imprezami. Żadnych dramatów życiowych. Żadnych dziewczyn ze szminką i w czerwonych sukienkach”.
„Jasne. Taka prosta sprawa”.
„Zdecydowanie banalna”, przytakuje mi Carter. Obaj jednak wiemy, że to słowo nie istnieje w naszym słowniku. „A teraz lepiej ruszajmy zaraz na lód. Jeśli tego nie zrobimy, to Rawlings wpadnie tu, aby sprawdzić nam tętno. Będzie chciał się upewnić, czy nie planujemy jakichś żartów”.
Podnoszę się z ławki i powoli łapię swój sprzęt hokejowy. Ogromne napięcie w mojej klatce piersiowej nie znika tak łatwo. Ale czuję, że jest już nieco inaczej.
Nie mogę cofnąć tego, co ukazało się w internecie. Jednak mogę wpłynąć na to, co wydarzy się z moim życiem w przyszłości. Żadnych więcej nagłówków z plotkami. Żadnych przykrych rozczarowań bliskich osób. Od teraz liczy się tylko hokej.
Przynajmniej taki dzisiaj mamy plan działania.
