Wilcze wojny Książka 3
Autorzy
Michelle Torlot
Lektury
157K
Rozdziały
39
W świecie, w którym stada wilkołaków stoją na krawędzi wojny, Ellie, pół-człowiek, pół-wilkołak, walczy o udowodnienie swojej wartości jako wojowniczka. W obliczu skomplikowanych relacji, w tym zakazanej miłości do Setha i śmiertelnego spotkania z nieumarłym partnerem, Ellie musi zmierzyć się z przeszłością i zaakceptować swoje przeznaczenie. Z groźbą zbliżającej się bitwy i ciężarem przywództwa na barkach, podróż Ellie jest podróżą ku samopoznaniu, odwadze i walce o jedność wśród jej ludu.
Rozdział pierwszy
Księga trzecia: Zjednoczenie
Trzy lata później
Elijah
Wpatrywałem się w okno. Cienka warstwa śniegu pokrywała ziemię. Moi wojownicy wciąż trenowali na zewnątrz. Pogoda, czy to gorąca, czy zimna, nie przeszkadzała nam. Nie tak jak przeszkadzałaby ludziom.
Oni byli słabi. Więc jak to się stało, że półkrwi wilk był w stanie tak mocno na nas wpłynąć?
Minęły prawie trzy lata. Byliśmy u progu wojny z ludźmi. W końcu odzyskamy świat i pozbędziemy się ciernia w naszym boku.
Mój dziadek i rada sprzymierzyli się ze stadami. Mój wujek beta miał za zadanie wyszkolić wszystkich wojowników w sojuszu, aby byli gotowi do wojny.
Murdoch zawsze miała słabość do hybrydy. Owinęła go sobie wokół małego palca, tak jak mojego wujka Gabriela. Nie powinno nas dziwić, że uciekł.
Dołączył do stada na zachodzie, gdzie była ona. Nie tylko on, ale i moja najlepsza tropicielka, Emma. Ona też nas zdradziła.
Wszystkie plany walki musiały zostać wstrzymane. Murdoch znał dogłębnie nasze plany i prawdopodobnie podzieli się nimi z naszym drugim wrogiem, zachodnim stadem.
Na pewno ostrzegł watahę, która udzielała schronienia tej morderczej hybrydzie. Oczarowała mojego wujka, a potem zabiła mojego brata.
Trzy lata temu powiedziałem dziadkowi, że powinniśmy zaatakować zachodnie stado. Zabić ją, tę ostatnią hybrydę. Wtedy moglibyśmy unicestwić ludzi. Obiecał mi, że to zrobimy, po tym jak pozbędziemy się ludzkich szumowin i zlikwidujemy granicę. Nie miałem innego wyboru, jak tylko się zgodzić.
Gdy Murdoch ujawnił nasze plany, rada postanowiła je zmienić.
Nie byłem rozczarowany. Teraz mieliśmy iść na wojnę z zachodnim stadem. Jedyne, co mnie wkurzało, to fakt, że musiałem czekać trzy lata, aby to zrobić.
Trzy lata, podczas gdy rada zwracała się do wszystkich alf, by uzgodnić nowy plan. To wymagało trochę perswazji. Niektóre słabsze stada nie zgadzały się z tym.
Nie mieliśmy żadnych informacji o ich liczebności. Ziemie, które zajmowali, były tak duże, jak wszystkie sfory w sojuszu razem wzięte.
Było tylko jedno miejsce, które można było najechać, i to po drugiej stronie rzeki na terytorium alfy Zagana. Wiele stad mu nie ufało. Wycofał się z rady, kiedy mój wujek był jeszcze alfą.
Nie trwało to długo. Zagan był wojownikiem. Gdy tylko pojawiał się pomysł wojny, chciał w niej uczestniczyć. Nawet jeśli była skierowana przeciwko słabszemu od nas wrogowi.
Zachodnia wataha była niewiadomą. Z betą Murdochiem w ich szeregach, nie byłaby to taka łatwa walka, jak z ludźmi.
Był jeszcze mój wujek.
Był silnym alfą, dopóki nie przekroczył ludzkiej granicy. Zgadywałem, że musiał to zrobić. Musiał przeżyć. W przeciwnym razie poczułbym jego śmierć. Nie tylko dlatego, że byliśmy z tego samego stada, ale dlatego, że byliśmy rodziną. Byliśmy.
Zarówno ja, jak i mój dziadek wyrzekliśmy się go, gdy wyruszył w poszukiwaniu tego szczeniaka. Zostawił nawet swoją towarzyszkę. Co za wilk tak robi?
Poczułem, że więź ze stadem została przerwana jakieś trzy lata temu. Mniej więcej w tym samym czasie, kiedy Murdoch i Emma odeszli. Mogę się tylko domyślać, że dołączył do zachodniej watahy. Dlaczego pozwolili innemu alfie dołączyć do nich, nie mam pojęcia.
Nie trzeba dodawać, że był teraz wrogiem. Nie tak wielkim jak ta hybrydowa suka, ale jednak wrogiem.
Teraz zbliżała się do osiemnastki. Pamiętałem, kiedy pierwszy raz ją zobaczyłem. Jaki byłem młody i naiwny. Niemal rzuciła na mnie swój urok. Chociaż nie ufałem alfie Zaganowi zupełnie, byłem mu wdzięczny.
Gdyby jej nie zabrał, bałem się myśleć, jakie spustoszenie by spowodowała. Już i tak spowodowała wystarczająco dużo szkód.
Straciłem wuja, brata, a teraz byliśmy na skraju wojny.
Głośne pukanie do drzwi sprawiło, że odwróciłem się od okna.
– Wejść – warknąłem.
Drzwi otworzyły się, a mnie przywitała twarz mojego dziadka.
– Elijah – przywitał się, przechodząc przez drzwi.
Westchnąłem. Nieco drażniło mnie to, że wciąż traktował mnie jak dziecko. Mój oficjalny tytuł to alfa Elijah. Używał go tylko wtedy, gdy rozmawialiśmy publicznie, lub gdy odnosił się do mnie w raporcie.
– Dziadku – odpowiedziałem i skrzywiłem się.
Skoro nie może używać mojego tytułu, to ja nie będę używał jego. Nie wyglądało na to, żeby mu to przeszkadzało, tak jak mnie.
– Widzę, że twoi wojownicy ciężko trenują. Szkoda, że nie można było ich wykorzystać trzy lata temu – warknął.
Złożyłem ręce na piersi. Obwiniał mnie za porażkę i utratę Murdocha i Emmy. Utrzymywał, że stado jest tak silne, jak silny jest jego alfa. Gdybym był silniejszy, nie uciekłoby dwóch czołowych członków mojej watahy.
Rada zgodziła się z nimi. Musiałem zapierać się rękoma i nogami, by utrzymać swój tytuł. Pomogło to, że nie było nikogo innego, komu mógłbym go przekazać.
Nikogo, poza moim dziadkiem, który, jak miałem wrażenie, wszczął śledztwo w sprawie mojego stada, a raczej w sprawie mnie.
Umorzyli sprawę, gdy poinformowałem ich, że zarówno Murdoch, jak i Emma w momencie ucieczki podlegali bezpośrednio radzie.
To nie pokazało ich w dobrym świetle. Jakakolwiek nadzieja na przywrócenie mojego dziadka na stanowisko alfa, uleciała po tym z wiatrem.
– Czy to jest rozmowa towarzyska, czy oficjalna sprawa? – rzuciłem.
Wymusił uśmiech.
– Jedno i drugie. Twoja babcia chce, żebyś przyszedł na kolację, razem z twoimi rodzicami. To może być ostatni raz, kiedy będziemy wszyscy razem.
Rzucił na moje biurko teczkę.
Otworzyłem ją i zerknąłem na papiery.
– Kiedy wyjeżdżamy? – zapytałem.
Dokument był ostateczną zgodą wszystkich alf. Wyruszaliśmy na wojnę.
– W ciągu tygodnia – odpowiedział dziadek. – Czy twoi wojownicy są gotowi?
Przytaknąłem i uśmiechnąłem się.
– Byliśmy gotowi przez ostatnie trzy lata. Czas dać tej małej suce zapłatę.
