Wilcza skóra Książka 3
Autorzy
A. Makkelie
Lektury
17,6K
Rozdziały
61
W świecie, gdzie wilkołaki i starożytna magia ścierają się ze sobą, Killian i jego wataha stawiają czoła bezlitosnemu wrogowi, Zachary'emu, który pojmał i torturował Merę, partnerkę Killiana. Walcząc o jej ratunek, odkrywają głęboko skrywane sekrety i potężnych sojuszników, w tym enigmatyczną wilczycę Thyrę i boginię Freję. Zbliża się przesilenie zimowe, a Mera musi połączyć się z Thyrą, aby uwolnić pełnię swoich mocy i stawić czoła Zachary'emu w walce, która zadecyduje o losie ich gatunku. Czy im się uda, czy też mroczne plany Zachary'ego się ziszczą?
Prolog
Księga 3: Wilcza skóra
Prolog
MERA
Mój dotyk zamienił się w kamień; w moich kościach nie ma już ognia.
Szepty kłamcy przeklinającego mnie przebiegają przez mój umysł i rozpalają moje myśli.
Panika, która przewija się z każdą bezsenną nocą, nasila się.
Marzę o tym, co będzie potem.
Żyję dla znaku, by przetrwać szalejącą burzę poza granicami mojego umysłu.
Ciało, w którym żyję, jest więzieniem, ponieważ schemat mojego życia stał się obłąkany.
Muszę uwolnić się z łańcuchów i wznieść się ponad fale, które próbują mnie utopić.
Walczę z ciemnością w moim umyśle, próbując znaleźć światło.
Muszę wyrwać się z klatki, ale tonę w rzece życia.
Czy możemy walczyć z ciemnością, którą wszyscy próbujemy ukryć w naszych umysłach?
Czy możemy znaleźć światło, które świeci w naszych duszach?
Staram się zachować zdrowy rozsądek, zanim ciemność zabierze mnie z tego miejsca, ale duszę się w tym świecie.
Mój duch odszedł wraz ze łzami, które wylałam.
Czy mogę usprawiedliwić demony w moim umyśle, podczas gdy one nie okazują litości?
Przeciwstawiam się prawom ludzkości, ponieważ zmuszają mnie one do ciągłego śnienia.
Muszę zachować jasność umysłu i chwycić cel tej tortury obiema rękami.
A jednak nie mogę otrząsnąć się z tego uczucia, że muszę umrzeć, by poczuć, że żyję…
***
KILLIAN
„Alfo”.
Killian podniósł wzrok znad swoich plików, gdy usłyszał głos Edvina przez łącze. „Mów, Edvin”, rozkazał.~
„Spotkaliśmy się z Reidarem zgodnie z planem, ale nie możemy teraz nic zrobić”.
Zachary ma ją na oku przez cały czas, a zakradnięcie się niezauważonym nie zadziała. Nawet Reidar nie będzie w stanie wydostać jej stamtąd bez narażenia życia”, poinformował Edvin.
Killian upuścił akta, które trzymał i przejechał dłońmi po twarzy, wzdychając.
Oczywiście, że nie byli w stanie…
„Dziękuję, Edvin. Zostań tam i obserwuj. Omówię nasz następny ruch”, ~rozkazał przez łącze.
„Tak zrobię, alfo”, odpowiedział Edvin.
Killian wstał z krzesła, podszedł do okna i spojrzał na biały świat za oknem.
Minęły trzy miesiące, a oni nie uczynili żadnych postępów w kwestii wydostania stamtąd Mery.
Wysłał Edvina, Larsa i Svena na spotkanie z Reidarem, aby sami zobaczyli kompleks i omówili opcje wydostania Mery, ale nie byli w lepszej sytuacji niż trzy miesiące temu.
Killian oparł ręce na parapecie i spojrzał na szczenięta, które bawiły się na śniegu na podwórku domu stada.
Tydzień po tym, jak usłyszał jej głos w swojej głowie, musiał przejąć obowiązki alfy, a jego dni składały się z interesów stada, treningu, planowania, jedzenia i spania.
Bardzo dojrzał i stał się o wiele silniejszy.
Był gotowy, by zmierzyć się z Zacharym, ale nie było na to jeszcze sposobu, ponieważ nie miał szansy go dopaść.
Albo dostać się do niej…
Mera wciąż była torturowana, ale nie był to już ciągły gwałt. Nie czuł tego bólu więcej niż trzy razy w ciągu ostatniego półtora miesiąca.
Cieszył się, że przestali ją tak ranić, ale to nie zlikwidowało bólu zadawnego przez porażenia i bólu pochodzącego z ran ciętych i zwichniętych kończyn.
Nie zasłużyła na to i sprawię, że ci skurwiele zapłacą za skrzywdzenie jej.
Nie obchodził go ból, który czuł; obchodził go tylko ból, który czuła ona.
Chęć trzymania jej w ramionach i upewnienia się, że nikt nigdy więcej jej nie skrzywdzi, stawała się coraz silniejsza.
Muszę częściej wypuszczać Kila, żeby mieć pewność, że nie pobiegnę do tego pieprzonego kompleksu i nie zaatakuję bez planu.
To byłoby samobójstwo, gdybym to zrobił.
Westchnął, zamykając oczy i spuszczając głowę.
Tak bardzo za nią tęsknię…
„Odzyskasz ją, Lian”.
Obejrzał się przez ramię, gdy usłyszał, jak wchodzi.
„Będziesz znów trzymał ją w ramionach, a wkrótce będziesz patrzył na swoje własne szczenięta bawiące się śniegiem na podwórku”, powiedziała Revna, kładąc rękę na jego ramieniu i patrząc na szczenięta na zewnątrz.
„Mam nadzieję, że to marzenie się spełni”, odpowiedział ponuro.
Nie dlatego, że nie jestem pewien, czy ją odzyskamy.
Nie, z powodu wszystkiego, przez co przeszła…
Szczenię było jedną rzeczą, której zawsze pragnął dla swojej partnerki, ale Mera została kilkakrotnie zgwałcona i nie winiłby jej, gdyby nigdy więcej nie chciała być blisko samca.
Tym większy powód, by zabić tych dupków.
Revna westchnęła, kładąc głowę na jego ramieniu.
„Nie znam Mery tak jak wy, ale wiem, że jest jedną z najsilniejszych samic, jakie istnieją. Znajdziecie do siebie drogę powrotną, wiem, że tak będzie”, zapewniła, patrząc na szczenięta.
„Dziękuję, Revna”, odpowiedział, kładąc głowę na jej głowie.
„Zawsze do usług, alfo”, powiedziała, lekko się uśmiechając.
Revna stała się dobrą przyjaciółką dla niego, Edvina i Kena. Nie tylko dlatego, że była partnerką Aksela, ale dlatego, że była jego dokładną kopią.
Pocieszała go więcej razy niż był w stanie zliczyć i był wdzięczny, że ma ją przy sobie.
Poza Merą i jego matką, w domu nie było dobrej kobiecej energii, a Revna wnosiła jej mnóstwo teraz, gdy Mera była w niewoli, a jego matka wciąż próbowała uporać się z bólem po śmierci Adriena.
Killiana bolała klatka piersiowa, gdy myślał o swoim ojcu, ale nie z oczywistych powodów; nie był w stanie zobaczyć się z nim w kostnicy.
Wielokrotnie próbował udać się do swojego ojca, ponieważ musiał poczynić przygotowania do kremacji, ale za każdym razem, gdy próbował tam wejść, jego wilk wymuszał przemianę i uciekał tak daleko, jak tylko mógł.
Nie rozumiał, dlaczego tak się stało, a to nie było nawet najdziwniejsze…
Ciało Adriena wcale nie zaczęło się rozkładać.
Wciąż wyglądał tak samo jak wtedy, gdy został zabity przez Daga.
Nikt nie rozumiał dlaczego i wkrótce Synne przestała wychodzić z kostnicy, ponieważ miała nadzieję, że Adrien się obudzi, ponieważ jego ciało się nie rozkładało.
Wszyscy próbowali z nią rozmawiać, ale ona po prostu nie mogła zostawić go w spokoju.
Serce go bolało, widząc ją w takim stanie, widząc, jak nie dostaje zakończenia, którego potrzebowała. Widzieć, jak wciąż ma nadzieję na cud, który nie był możliwy…
„Killian?” zapytała Revna i podniosła głowę, gdy zauważyła, że z sekundy na sekundę staje się coraz bardziej napięty.
Killian został wyrwany ze swoich myśli przez rudowłosą i spojrzał na nią. „Przepraszam”, mruknął, po czym odwrócił się od okna i ponownie usiadł na krześle.
„Mera?” zapytała Revna, przechodząc na drugą stronę biurka i siadając na krześle. Wiedziała już, że o kimś myśli.
„Mama”, powiedział, pochylając się na krześle i spoglądając na akta na biurku.
Revna skinęła głową. „Pia i Elsa próbowały pomóc jej wyjść z kostnicy, ale jeszcze im się to nie udało. Przykro mi, Killian”.
Teraz, gdy przypieczętowała więź z Akselem, była samicą beta.
Zasłużyła na swoje imię, ponieważ była jedną z najlepszych, jakie spotkał.
Była jedyną samicą, jaką kiedykolwiek spotkał, która została wyszkolona na betę stada. Była jedynym dzieckiem bety stada Halvmåne, kierowanego przez alfę Arne i lunę Astrid.
Byli szczęśliwi, gdy dowiedzieli się, że Aksel jest jej partnerem, ale oznaczało to również, że gdy urodzi się szczenię Arne i Astrid, będzie musiał wybrać nową linię beta.
„Wiem, Revna. Po prostu informuj mnie na bieżąco”, poprosił, patrząc na nią.
Uśmiechnęła się do niego lekko. „Wiesz, że będę”, zapewniła, zanim drzwi się otworzyły.
„Dlaczego, kiedy nie mogę cię znaleźć, zawsze jesteś z naszym alfą?”
Obaj spojrzeli na Aksela i Kena, którzy weszli do środka.
Revna zachichotała, gdy jej partner mrugnął do niej i złożył na jej ustach głęboki pocałunek.
Killian uśmiechnął się do nich. Naprawdę cieszył się z ich szczęścia, ale nie mógł powstrzymać bólu w klatce piersiowej, gdy tęsknił za swoją partnerką.
„Jak sobie radzi stado?” zapytał, patrząc na swojego gammę, po tym, jak przełknął grudę w gardle.
„W ciągu najbliższych czterech miesięcy urodzą się trzy nowe szczenięta, a pięć nastolatków skończy piętnaście lat w ciągu najbliższych dwóch miesięcy”.
„Będziemy musieli zorganizować przewiezienie ich do Trøndelag i monitorowanie podczas ich pierwszej zmiany”, podsumował Ken.
Killian skinął głową. „Wyślij pięciu wojowników, żeby pilnowali nastolatków”.
Od czasu ataku nastolatkowie, którzy byli zabierani na zmianę, byli monitorowani i, w razie potrzeby, korygowani przez wojowników.
To dawało pewność, że sytuacja, jaka przytrafiła się im, nigdy więcej się nie powtórzy.
To jego ojciec dokonał tych ustaleń, a on egzekwował je również teraz.
„Tak zrobię. Poza tym stado jest teraz tak zadowolone, jak to tylko możliwe”.
„Wszystko, co się dzieje, obciąża stado i jest to zauważalne, ponieważ nie są już tak spokojni, jak przed festiwalem”, stwierdził Ken.
Stado tęskniło za swoją luną.
Dla Killiana było to już jasne, ponieważ czuł poprzez więź, że stado martwi się o nią, ponieważ był alfą.
„Dziękuję, Ken”, powiedział, zanim ponownie przejechał dłońmi po twarzy.
„Jakieś wieści od Edvina?” zapytał Aksel, kładąc dłoń na ramieniu Revny i spoglądając na przyjaciela.
„Tak, spotkali się z Reidarem, ale w tej chwili nie mogą nic zrobić. Zanim zrobimy cokolwiek, musimy przedyskutować dalsze działania”, stwierdził Killian, patrząc na swojego betę.
„Mam zorganizować spotkanie z innymi alfami?” zapytał Aksel.
Killian skinął głową.
„Dziś wieczorem. Im dłużej nic nie zrobimy, tym bardziej będzie cierpieć, a ja nie będę w stanie dłużej powstrzymywać mojego wilka, jeśli Mera nadal będzie torturowana”, powiedział, zanim warknięcie wydostało się z jego piersi.
Wziął głęboki oddech, by uspokoić siebie i swojego wilka.
„Ja wykonam te telefony”, zaproponował Aksel.
Killian wiedział, że Mera stała się siostrą dla Kena, Aksela i Edvina, a świadomość tego, co ci łowcy z nią robili, nie była czymś, z czym dobrze sobie radzili.
„Dziękuję”,powiedział. „Wam wszystkim”, dodał, patrząc na całą trójkę.
„Wspieramy cię, bracie”, zapewnił Aksel z lekkim uśmiechem.
