Jeźdźcy Tyru 2: Hellhound
Autorzy
Adelina Jaden
Lektury
1.0M
Rozdziały
38
Rage, znany w swoim klubie motocyklowym jako Hellhound, szuka ukojenia w bólu, bez względu na to, czy jest to ból innych czy jego własny. Aż do momentu, gdy spotyka Iris, mechaniczkę prześladowaną przez jej przeszłość na ulicach. Oboje są głęboko zranionymi duszami, ale wciąż mają jedną nadzieję: miłość. I są gotowi przejść przez piekło – ponownie – aby uleczyć się nawzajem.
Nieoczekiwany spokój
Rage
Kolejny dzień wdziera się w moje życie, a ja budzę się na tyle wcześnie, by przywitać go gniewnym warknięciem. Pierwsze, co robię, to odpalam papierosa. Z trudem zwlekam się z łóżka, a w mojej głowie dudni rytm czystej frustracji.
Nie zawsze potrafię stwierdzić, czy nie śpię, czy śnię, czy po prostu jestem pijany. Jedyną rzeczą, która się nie zmienia, jest to paskudne, drapiące uczucie pod skórą, przez cały pieprzony czas.
Wlokę się do łazienki i rzygam do brudnego kibla. Kiedy podnoszę wzrok, z pękniętego lustra patrzy na mnie moje odbicie – zniekształcona, krwawa miazga, którą jakiś czas temu zrobiłem własną głową. Nie poznaję człowieka, który na mnie patrzy. Jak bardzo to jest spierdolone? Mógłbym minąć siebie na ulicy i nawet o tym nie wiedzieć. Lekarze mają na to nazwę. Gówno mnie to obchodzi. Jestem żywym trupem.
„Rage” – rozlega się głośny głos przed moim pokojem. „Tor chce cię widzieć w swoim biurze”.
Wydaję z siebie niezadowolony pomruk i po prostu chcę stąd wyjść. Tor to mój Król, szef naszego gangu. Lubię go. Jest sprytny i nigdy nie boi się mnie wykorzystać, gdy potrzebuje na dobre pozbyć się niewygodnych ludzi. A tak się składa, że jestem w tym całkiem dobry.
Wciągam czarne dżinsy na nagie ciało i zarzucam na ramiona skórzaną kamizelkę. Otwieram drzwi z taką siłą, że niemal wyrywam je z zawiasów, a ktokolwiek stał po ich drugiej stronie, pędem bierze nogi za pas.
***
Powietrze w biurze Tora jest gęste od dymu cygarowego i kłamstw. Nie siadam. Przemierzam wytarty fragment dywanu przed jego biurkiem, podczas gdy ciężar noża stanowi w mojej dłoni chłodną obietnicę. Podrzucam go do góry, obracając z końca na koniec, a stal odbija słabe światło. Rzut. Obrót. Chwyt.
„...prosta sprawa” – rzuca Tor do Runnera, który opiera się o ścianę, niewzruszony jak zawsze. „Przychodzą pogadać o interesach w trakcie imprezy. Będzie mnóstwo hałasu i masa ciał, więc nikt nie zauważy. Ja po prostu nie trawię tych skurwysynów”.
Rzut. Obrót. Chwyt. Nóż wydaje się być naturalnym przedłużeniem moich drżących palców, a drugą ręką nerwowo pocieram czaszkę, przeczesując krótkie włosy po bokach mojego irokeza.
„Wy dwaj po prostu macie mieć na nich oko” – kontynuuje Tor, rzucając mi przelotne spojrzenie. „Upewnijcie się, że wszystko pójdzie gładko. Bez żadnego efekciarstwa i bałaganu. Jeśli zrobią coś głupiego, to ich sprzątnijcie”.
Mój nóż zastyga mi w dłoni. Krew. Dziś w nocy będę mógł zabić. Czuję smak krwi w ustach.
„Ale tylko wtedy, gdy wam pozwolę. Do tego czasu żadnego bałaganu”.
Żadnego bałaganu. Te słowa są dla mnie jak klatka. Obiecał mi robotę i zabójstwo, a mój mózg już wyobrażał sobie polowanie, trzask łamanych kości i chlapnięcie gorącej krwi. Tymczasem on mówi o obserwowaniu. O zwykłym niańczeniu.
Z klatki piersiowej wyrywa mi się cichy pomruk. Czuję, jak Ogar Piekielny się szarpie, a jego łańcuch wrzyna mi się w szyję.
„Rage”. Głos Runnera jest cichym ostrzeżeniem.
Patrzę na Tora i zgrzytam zębami. Muszę się ruszyć. Muszę coś zniszczyć.
„Zrozumiałeś, bror?” – pyta Tor, a jego oczy mrużą się.
Odpowiadam mu pojedynczym, stanowczym skinieniem głowy, które jest tak mocne, że prawie łamie mi kark. To jedyna odpowiedź, jakiej mogę z całą pewnością udzielić. Runner odpycha się od ściany i kładzie mi dłoń na ramieniu, a ten kontakt przypomina rzucenie iskry na benzynę. Wzdrygam się odruchowo, ze wściekłym warkotem wyrywającym się z mojego gardła, a on natychmiast cofa ręce z powrotem i podnosi je do góry.
„Spokojnie, bracie” – mówi. „Chodźmy”.
Wychodzimy z biura i idziemy do baru. Cisza wokół sprawia, że czuję się źle. Czuję silny nacisk za oczami i w zaciśniętych pięściach. Moja skóra wydaje się zbyt ciasna. Nie potrafię wziąć pełnego oddechu.
Żadnego bałaganu. Tylko obserwować.
Uderzam dłonią w ścianę, a siła uderzenia posyła wstrząs wzdłuż mojego ramienia. Oprawione w ramkę zdjęcie jakiegoś dawno zmarłego brata spada z hukiem na podłogę. Szkło rozpryskuje się na kawałki. Ten dźwięk jest dobry. Ale to nie wystarczy. Muszę wyjść, muszę się przejechać. Potrzebuję mojego motocykla i otwartej drogi, gdzie będę mógł krzyczeć, a nikt mnie nie usłyszy. Jestem napięty jak sprężyna, jak naładowana broń pozostawiona w słońcu, gotowa wypalić w każdym możliwym kierunku.
Kurwa – warczę głośno, całkowicie tracąc nad sobą kontrolę. Nie potrafię dłużej tłumić w sobie tej furii, muszę...
I wtedy otwierają się drzwi baru.
W drzwiach pojawia się pewna postać. Nie wygląda do końca na kobietę, to raczej dziewczyna. Jest drobna, ma naciągnięty na głowę kaptur, a jej dłonie tkwią w kieszeniach zbyt dużych dżinsów.
Kiedy wchodzi do środka, wzrok każdego mężczyzny w barze od razu ląduje na niej. Jest środek dnia, więc na miejscu przebywa zaledwie garstka z nas.
Stig zaszył się w sali komputerowej, a Vince przy barze zrzuca z siebie trudy wczorajszych podbojów nad kubkiem kawy. Za barem stoi kandydat – którego klub nazywa thrallem – a ja wiem, że Tor przebywa w biurze Króla. Dziewczyna wchodzi głębiej do pomieszczenia, a ja widzę, że jest młoda, zbyt chuda, wręcz krucha.
Nie widzę zbyt wiele z jej twarzy przez ten kaptur, ale nie potrafię przestać na nią patrzeć.
„Potrzebujesz czegoś, złotko?” – Runner wstaje.
„Ja... yyy...” – jej głos jest bardzo cichy.
W jej głosie jest coś, co sprawia, że moje nerwy są napięte do granic możliwości. Dziewczyna jest przestraszona. Nie tylko przestraszona, ona jest przerażona i to wcale nie dlatego, że znajduje się w jaskini wyjętego spod prawa klubu motocyklowego.
Jej strach przenika do szpiku kości, to jej nieodłączny towarzysz. Rozpoznaję go, bo sam to czułem. Szlag by to, znam to uczucie doskonale. Moja dłoń instynktownie wędruje do noża w kaburze, a w chwili, gdy dotykam rękojeści, zalewa mnie fala spokoju.
„Przyszłam w sprawie pracy” – odzywa się głosem ledwie słyszalnym ponad szept.
„Och, to dobrze”. Runner kiwa głową na thralla. „Idź po Tora”.
Thrall pędzi korytarzem prowadzącym do biura Tora. Zaciskam palce na rękojeści noża, czerpiąc ulgę z jego znajomego ciężaru. Sam nie wiem, dlaczego przybycie tej chudej dziewczyny tak mnie denerwuje i dlaczego nagle potrzebuję pocieszenia ze strony mojej broni.
Czuję, jak rośnie we mnie wzburzenie – pożar w brzuchu, którego nie da się ugasić. Nie potrafię usiedzieć w miejscu, więc wstaję, a moje krzesło głośno szura po podłodze. Vince odwraca się w moją stronę, z twarzą pełną blizn wykrzywioną w grymasie niezadowolenia.
Obaj bracia patrzą na mnie tak, jakbym zaraz miał wybuchnąć. Przez połowę czasu obawiam się, że tak właśnie się stanie. Z kolei przez drugą pragnę tego z całych sił, byle tylko z tym wszystkim skończyć.
„Wszystko w porządku, bracie?” – Vince wstaje i wygląda na zmartwionego.
„Rage?” – Runner podchodzi bliżej.
Prawie ich nie słyszę, kiedy przeczesuję palcami włosy. Szlag! Znowu się zaczyna! Czuję nagły przypływ adrenaliny, dudnienie w uszach i ciśnienie narastające w klatce piersiowej. Jęczę z bólu, a ten dźwięk jest głęboki i gardłowy.
„Bror” – mówi głośno Vince.
Ściskam mocniej nóż z zaciśniętą aż do bólu szczęką. Przed oczami widzę mroczki, a moje myśli to jeden wielki bałagan. Od początku wiedziałem, że to będzie zły dzień. Muszę wydostać się z baru, z dala od braci.
Oni są przyzwyczajeni do moich złych momentów, ale ta dziewczyna...
Na samą myśl o niej natychmiast przenoszę na nią wzrok. Wciąż trzyma się za kaptur, ale kiedy się do niej odwracam, pozwala mu luźno opaść. Zastygam w bezruchu i nagle cały świat staje w miejscu. To tylko chwila, jednak wciąż ma miejsce.
Patrzę na nią tylko przez sekundę, ale to wystarczy. Ma ciemne włosy, niedbale spięte w kok do tyłu. Jej czarna bluza jest za duża, a rozpięty zamek odsłania starą czarną koszulkę. Materiał jest w kilku miejscach podarty, przez co widać jej pępek.
Jej dżinsy też są za duże i zwisają nisko na jej wąskich biodrach. Wszystkie jej ubrania wyglądają, jakby należały do kogoś innego. Ale to nie one przykuwają moją uwagę. Robią to jej oczy. Jej cholerne oczy! Są uderzająco szare i całkowicie dominują na jej małej, szczupłej twarzy.
I ona patrzy na mnie. Patrzy na mnie tymi cholernymi oczami.
„Jesteś tu w sprawie pracy?” – głos Tora przerywa cichą chwilę.
Przenosi swój wzrok ze mnie na Tora, a ja odczuwam to jak fizyczny cios. Chcę ją złapać i zmusić, by ponownie na mnie spojrzała, wyciszając głosy w mojej głowie. Ale nie mogę. Jest już wystarczająco przerażona i nie potrzebuje szaleńca depczącego jej po piętach.
Podążam za jej wzrokiem w stronę Tora i widzę, że jej oczy i jego zbiły z tropu, a na jego ustach błąka się delikatny uśmiech.
Nazywają mnie Rage, i tym właśnie jestem. Prawie dwa metry wzrostu i sto kilo czystych mięśni. Moje prawdziwe imię nikogo nie obchodzi, a najmniej mnie samego. Ale widok Tora, który pożera wzrokiem tę szarooką dziewczynę, każe mi się zastanowić, czym tak naprawdę jest wściekłość.
Ściskam nóż jeszcze mocniej i łapię butelkę wolną dłonią. Biorę głębokie wdechy, uspokajając wznoszącą się klatkę piersiową. Głosy w mojej głowie cichną. Ale Tor to mój brat, który zawsze dobrze mnie traktował, więc nie mogę...
„Chodź, usiądź!” – mówi Tor do dziewczyny, ale ona waha się.
Następnie ponownie przenosi swój wzrok na mnie. Jej oczy przyszpilają mnie do miejsca i przez kilka krótkich sekund głosy w mojej głowie uciszają się. Czuję, jak jej spojrzenie wypala we mnie dziurę i zagląda do mojej duszy. Nie podoba mi się to, co może w niej znaleźć, dlatego odwracam wzrok i zaciskam dłoń na butelce.
Czuję, że się odsuwa, więc wypijam bursztynowy płyn, po czym z powrotem opadam na siedzenie.
„Jak masz na imię, złotko?” – słyszę, jak pyta ją Tor. Biorę kolejny duży łyk whiskey.
Uwielbiam swojego Króla, ale w tej chwili nienawidzę go za to, że to on może z nią porozmawiać. Nienawidzę go też dlatego, bo wiem, że jeśli Tor zwróci na nią uwagę, to dziewczyna ostatecznie wyląduje w jego łóżku.
„Ja... przyszłam w sprawie pracy” – powtarza.
„Okej”. Tor kiwa głową.
Niewiele dziewczyn, które przychodzą do pracy w barze, podaje swoje prawdziwe imiona. Ksywki same do nich przylegają i to właściwie tyle. Tak to po prostu działa, ale ja naprawdę chcę poznać jej imię.
„Masz chyba jakieś inne ubrania, co?” – pyta ze śmiechem Tor.
„Dlaczego?” – Jej głos jest cichy i nieśmiały.
„Spokojnie, złotko. Nie jesteśmy u Hootersa, nie mamy mundurków. Krótkie spódniczki czy obcisłe dżinsy w zupełności wystarczą, chociaż nie miałbym też nic przeciwko, gdybyś pokazała trochę brzucha”.
W moich uszach rozbrzmiewa ogłuszające dzwonienie, gdy słucham, jak prawi jej komplementy. Doskonale zdaję sobie sprawę z jego reputacji wśród kobiet. Widzę niekończący się strumień dziewczyn wchodzących i wychodzących z jego pokoju. Zupełnie nie obchodzą mnie kobiety, które Tor przyprowadza do siebie dla własnej przyjemności.
Ale nie chcę, żeby to ona szła po tych schodach do pokoju Króla. Tylko nie ona. Nie potrafię wyjaśnić, dlaczego tak czuję.
„Ja... nic z tego nie rozumiem” – jąka się i przygryza dolną wargę. „Kobieta, która dała mi ten adres...”.
Wyciąga kawałek papieru z kieszeni dżinsów. Jej ruchy są płynne, lecz nerwowe, jakby bała się, że jakikolwiek gwałtowny gest może zdenerwować Tora.
„Jaka kobieta?” – pyta Tor.
„Pani jeżdżąca Priusem. Ava”.
Wszyscy patrzą teraz na dziewczynę. Słucham bardzo uważnie, kiedy słyszę imię Avy. Ava to kobieta Bjorna. Jest jego Walkirią i wkrótce wezmą ślub.
Gówno mnie to obchodzi. Widziałem, jak Ava powala mężczyznę jednym pchnięciem noża, a to wystarczy, żeby zyskać mój szacunek. Jest mózgiem klubowych usług towarzyskich, więc wszyscy ją lubią albo się jej boją.
Znakomicie radzi sobie z nożem, nie boi się zabić i nie wzdryga się na widok krwi, nawet własnej. Jak na moje standardy, jest prawdziwą Walkirią.
„Ava cię przysłała? Do pracy w barze?” – Tor wygląda na zdezorientowanego.
„W barze?” Dziewczyna rozgląda się nerwowo wokół, jakby dopiero dotarło do niej, gdzie się znajduje. „Nie, to jakaś pomyłka. Ja nie...”.
Dziewczyna zrywa się gwałtownie, a na jej twarzy maluje się strach. Widok jej bezbronności, gdy ciaśniej owija się bluzą, uderza w czułą strunę we mnie. Odkładam butelkę i pomimo kojącego szumu whiskey, jestem w pełnej gotowości.
Każdy, kto spróbuje ją skrzywdzić, będzie miał ze mną do czynienia. Wstaję i robię krok w jej stronę, obrzucając ostrzegawczym spojrzeniem wszystkich zgromadzonych w sali.
„Hej, hej” – mówi Tor, ale nawet nie patrzy na mnie. „Mów mi tu. Nie chcę mieć do czynienia z pierdolonym gniewem Avy”.
„Mówiła, że jest praca. W warsztacie”.
„W... w czym?” – twarz Tora wygląda na bardzo zdezorientowaną.
„W warsztacie”.
Nawet Stig wychodzi ze swojej komputerowej jaskini, żeby popatrzeć na dziewczynę. Przyglądam się jej drobnej sylwetce, próbując zrozumieć, o czym mówi. Co taka dziewczyna jak ona mogłaby robić w warsztacie?
Wydaje się taka krucha, w ogóle nie przypomina mechanika. Tor jako pierwszy otrząsa się z szoku i odrzuca głowę do tyłu, wybuchając śmiechem. Dziewczyna stoi przy loży i rozgląda się nerwowo, podczas gdy Tor bawi się w najlepsze.
Wzbiera we mnie gniew, więc z całej siły uderzam dłonią w stół, uciszając śmiech Tora. On odwraca się do mnie, a ja przechylam głowę na bok, strzelając karkiem.
„Posłuchaj, dziewczyno”. Tor wstaje. „Jesteśmy klubem motocyklowym. Wiesz coś o Harleyach?”.
Ona tylko kiwa głową.
„Cóż, warsztat to nie mój rewir. Chodź za mną”. Tor rusza do drzwi.
Dziewczyna idzie za nim. Kiedy mnie mija, rzuca mi ostatnie spojrzenie. Jej krok nie słabnie, ale oddech więźnie jej w gardle – to ciche zachłyśnięcie, które odczuwam we własnej klatce piersiowej. Jej wzrok nie widzi tylko potwora; widzi mężczyznę, który powstrzymuje go przed atakiem, a to niszczy mnie bardziej niż jakikolwiek krzyk. Kusi mnie, by pójść za nią i upewnić się, że nic jej nie grozi. Wiem jednak, że muszę się powstrzymać. Ona nigdy nie będzie bezpieczna w moim towarzystwie, nie z takim zniszczonym psycholem jak ja.
Jakby na potwierdzenie moich myśli, w momencie, w którym drzwi się za nią zamykają, głosy powracają, o wiele głośniejsze niż wcześniej, a ból znów daje o sobie znać. Wyciągam nóż i mu się przyglądam. Ostrze gładko sunie po mojej skórze, gdy dociskam je tylko na tyle mocno, by poleciała krew.
Widok ciepłej, czerwonej krwi spływającej po moich palcach sprawia, że czuję się lepiej. Uśmiecham się i piję więcej whiskey. Wiedziałem, że to będzie zły dzień.
