Ostatnia Omega ze Stada Thunderclap
Autorzy
Sarah Tribus
Lektury
376K
Rozdziały
44
Davina dorasta otoczona miłością i ochroną Alice, kobiety, która przed laty znalazła ją ranną i samotną w lesie i bez wahania ją przygarnęła. Davina pamięta jedynie swoje imię, lecz drzemie w niej cicha siła, która nie umyka niczyjej uwadze – zwłaszcza jej uderzające, szaroniebieskie oczy. Życie wydaje się ciepłe, bezpieczne i niemal zwyczajne, wypełnione wspólną codziennością i bezgranicznym oddaniem.
Jednak zarówno Davina, jak i Alice skrywają fragmenty przeszłości, która nie chce pozostać w zapomnieniu. Gdy Davina wkracza w dorosłość, echa tego, kim jest i kim może się stać, zaczynają przybierać na sile. Miłość daje jej oparcie, tajemnice zacieśniają krąg, a świat, który zna, zaczyna zmieniać się w nieoczekiwany sposób.
Rozdział 1
DAVINA
Poczułam ten zapach, zanim w ogóle dotknęłam klamki. Krew.
Mój wilk, Donner, krzyknął w mojej głowie. Uważaj!
Zobaczyłam pięść lecącą w moją stronę, ale było za późno na ucieczkę. Ból eksplodował na moim policzku.
Siła uderzenia odrzuciła moją głowę do tyłu, prosto na twarde drewno drzwi. Obraz rozmazał mi się przed oczami.
Jakaś dłoń chwyciła mnie za kołnierz koszuli. Zostałam rzucona o ścianę, jakbym nic nie ważyła. Zalała mnie kolejna fala bólu.
Potem wszystko zrobiło się czarne.
Ostatnią rzeczą, jaką usłyszałam, był słaby, błagający głos mojej matki. „Błagam! Puść ją! Ona nie ma z tym nic wspólnego!”
***
Kiedy się obudziłam, czułam się, jakby przejechała mnie ciężarówka. Wszystko bolało mnie jak cholera.
Spróbowałam podnieść rękę do pulsującej z bólu głowy, ale moje ramiona ani drgnęły. Byłam związana.
Z trudem otworzyłam oczy. Zimny, obcy męski głos przebił się przez zamglenie. „Ach, Alice, naprawdę myślałaś, że zdołasz mi uciec? A potem jeszcze miałaś dziecko z kimś innym? Zapłacisz za to.”
W pokoju rozległo się głuche uderzenie, a po nim jęk mojej matki.
„Mamo!” krzyknęłam.
Mój wzrok w końcu się wyostrzył i ją zobaczyłam. Leżała na podłodze, a nad nią pochylał się mężczyzna z uniesioną pięścią.
Zamarł tuż przed ciosem. W jego piersi zabrzmiał cichy warkot. Potężna aura alfy wypełniła pokój. Była tak silna, że wyrwała z mojego gardła cichy pisk.
Moja natura omegi miała pozostać w ukryciu, ale nie mogłam powstrzymać tej reakcji. Nie przy tak silnej aurze.
„Proszę, proszę. Urodziłaś słabeusza”, mruknął mężczyzna.
Odwrócił się w moją stronę i po raz pierwszy zobaczyłam jego twarz. Była strasznie oszpecona.
Wyglądał na rówieśnika mojej matki. Miał krótkie włosy i zaniedbaną brodę. Ale to zadrapania przykuły moją uwagę.
Głębokie, krwawiące rany przecinały jego skórę. Moja mama stawiła mu opór.
Ale on był wilkiem. Wilkiem alfa. Sam ten fakt wywołał we mnie falę czystej paniki.
I te jego oczy... Jego ciemnobrązowe oczy były pełne ogromnej nienawiści, gdy na mnie spojrzał. Gdybym nie była przywiązana do krzesła, krzyczałabym i uciekała, ratując życie.
Owszem, matka mnie trenowała, ale nie miałam szans z umięśnionym, agresywnym alfą. Ta świadomość tylko potęgowała mój strach.
Zaczął iść w moim kierunku. W jego oczach płonęła wściekłość, a moje serce waliło w klatce piersiowej. Nigdy w życiu nie bałam się nikogo tak bardzo.
Jego szorstka dłoń uderzyła mnie w policzek. „Nie jest brzydka, muszę ci to przyznać, Alice.”
Sposób, w jaki wypowiedział imię mojej matki, brzmiał tak, jakby chciał zniszczyć cały świat.
„Zabieraj od niej ręce”, błagała moja matka. „Chcesz mnie, nie jej. Puść ją, a pójdę z tobą dobrowolnie.”
On tylko się roześmiał. To był okrutny, ostry dźwięk, który wypełnił pokój. Zamarłam, nie mogąc się ruszyć nawet o milimetr.
Ten mężczyzna był potworem. Bijąca od niego aura sprawiała, że cała drżałam. Odbierała mi zdolność myślenia i mówienia.
Nawet Donner, mój wilk, skomlał głośno w mojej głowie. Był całkowicie przerażony.
„Nawet jeśli jakimś cudem ukryłaś jej prawdziwą naturę, ślepy by zauważył, że jest omegą”, powiedział mężczyzna. Na jego twarzy pojawił się przerażający uśmiech.
Jego zimne, chciwe spojrzenie przesunęło się po moim ciele. Ku mojemu przerażeniu, dodał: „Twoja matka pewnie cię nie nauczyła, że omega powinna spuszczać wzrok przed alfą. Ale nie martw się. Nauczę cię, jak masz się przy mnie zachowywać.”
Z każdym wypowiedzianym słowem stawał się coraz bardziej przerażający.
Zanim dotarło do mnie, co się dzieje, jego dłoń zacisnęła się na moim gardle. Ścisnął tak mocno, że nie mogłam oddychać.
„NIE! PUŚĆ JĄ!” krzyknęła moja matka.
Jego uścisk tylko się zacisnął. Do moich oczu napłynęły łzy.
Wolną ręką rozerwał moją bluzkę i brutalnie złapał mnie za pierś. Jego palce wbiły się we mnie boleśnie. Na jego ustach wykwitł okrutny uśmiech. „Alice, już cię nie chcę. Ta mała dziewczynka jest o wiele cenniejsza od ciebie. Pójdzie ze mną. Da mi to, czego ty nie chciałaś mi dać!”
Moja klatka piersiowa się zacisnęła, a obraz zaczął ciemnieć na krawędziach. Przez tę ciemność zobaczyłam, jak moja matka podnosi się z podłogi, zmienia się w wilka i rzuca na niego.
Ugryzła go mocno w ramię. Puścił moją szyję z krzykiem, ale siła uderzenia przewróciła krzesło, do którego byłam przywiązana.
Nowa fala bólu przeszyła moje ciało, gdy uderzyłam o podłogę. Świat zawirował wokół mnie.
Widziałam tylko niewyraźny obraz ich walki. Widziałam poruszające się cienie, błyski ataków.
Potem, znikąd, mężczyzna wydał z siebie ogłuszający krzyk. Usłyszałam, jak coś ciężkiego uderza o podłogę.
Dźwięk się powtórzył. A potem... cisza.
Ta cisza była jeszcze bardziej przerażająca niż walka.
„Mamo?” wyszeptałam. Mój głos był słaby i pełen desperackiej nadziei.
Nikt nie odpowiedział.
Łzy rozmazały mi obraz. Kiedy w końcu spłynęły z oczu, wyraźnie zobaczyłam ten koszmar.
Oboje leżeli na podłodze. Leżeli w kałużach własnej krwi.
„Mamusiu, proszę”, wykrztusiłam. Słowa uwięzły mi w gardle.
Wtedy zauważyłam drobny ruch. Poruszyła się i powoli, z trudem, doczołgała się do mnie. Jej palce szarpały moje więzy, aż w końcu mnie uwolniła. Potem opadła z sił.
Moje własne ciało krzyczało z bólu, ale zignorowałam to. Usiadłam i wzięłam ją w ramiona. Jęknęła, a ja natychmiast rozluźniłam uścisk.
Wtedy to zobaczyłam. Wielką, otwartą ranę na jej brzuchu.
„Mamusiu, proszę, wytrzymaj jeszcze trochę. Wezwę lekarza,” błagałam. Mój wzrok błądził po pokoju w poszukiwaniu telefonu, ale jej dłoń dotknęła mojego policzka i mnie powstrzymała.
„Kochanie, lekarz już mi nie pomoże”, wyszeptała. Na jej ustach pojawił się słaby uśmiech, po czym jej ciałem wstrząsnął atak kaszlu. „Musisz być silna. Musisz pozwolić mi odejść.”
„Mamo, nie...”, zaczęłam, ale mi przerwała.
„Poradzisz sobie”, wyszeptała ponaglającym tonem. „Musisz spakować swoje rzeczy, podpalić dom i pojechać do ciotki Isolde. Nikt nie może znaleźć naszych ciał. Obiecaj mi to.”
Pociągnęłam nosem i skinęłam głową. Nie mogłam zrobić nic, by ją uratować, ale moje serce krzyczało, nie chcąc się z tym pogodzić.
„Dobra dziewczynka”. Jej głos stawał się coraz słabszy. „Wysłałam do niej dwa listy. Jeden dla Isolde, a drugi dla ciebie. One wszystko wyjaśnią”. Wzięła drżący oddech. „Chciałabym ci powiedzieć znacznie więcej, ale nie ma czasu. Dbaj o siebie. Nie pozwól nikomu cię przygnębić.
„Jesteś silna, moja droga. Zajdziesz tak daleko. Nie pozwól, by ten żal zjadł cię żywcem. Ciesz się życiem”. Jej głos był teraz zaledwie szeptem. Zamknęła oczy. Jej serce się zatrzymało. A ja kompletnie się załamałam.
Krzyczałam. Płakałam. Skomlałam, aż nie zostało we mnie nic poza pustym bólem.
Nie wiedziałam, jak długo ją trzymałam. Moją przybraną matkę, Alice.
Słońce zaszło i pokój wypełnił się mrokiem, ale ja nie mogłam się ruszyć. Czułam, jakby moja klatka piersiowa się zapadała. Właśnie straciłam jedyną osobę, którą kiedykolwiek naprawdę kochałam.
Poczucie winy było jak trucizna. Rozprzestrzeniało się z każdą mijającą sekundą. Byłam zbyt słaba. Nie potrafiłam jej uratować. Byłam tylko omegą. Tylko tym byłam. Nie miało znaczenia to, że matka zawsze mi powtarzała, że jestem silna i wyjątkowa.
Dlaczego jestem taka słaba?
Dawno przestałam płakać, ale wilk w moim wnętrzu wciąż wył z rozpaczy. Dokładnie wiedziałam, co czuł.
W końcu znalazłam w sobie siłę, by wstać. Miałam obietnicę do dotrzymania. Złapałam moją torbę ratunkową i zaczęłam pakować do niej rzeczy. Nawet nie patrzyłam na to, co biorę.
Szybki prysznic zmył krew, ale nie wymazał jej z pamięci.
Kiedy się ubrałam, po raz ostatni rozejrzałam się po domu. To był koniec. Żegnaj na zawsze. Wzięłam zapalniczkę. Podeszłam do okna, do zasłon, które moja matka tak bardzo lubiła, i je podpaliłam. Ogień zrobi to, do czego ja nie mogłam się zmusić. Zamieni ciało mojej mamy i tego alfy w popiół, zanim ktokolwiek ich znajdzie.
Zasłony stanęły w płomieniach.
