Mężczyzna z lasu Książka 2
Autorzy
Midika Crane
Lektury
105K
Rozdziały
24
W świecie rządzonym przez Widmowe Wilki i potężnych Alfów, Thea zostaje wciągnięta w sieć sekretów, magii i niebezpiecznych sojuszy. Gdy dowiaduje się o swojej przeznaczonej przemianie w Widmowego Wilka, jej życie zmienia się nie do poznania. U boku tajemniczego Jaspera, Thea musi przejść trudną drogę pełną miłości, zdrady i nieuniknionych żądań Przeznaczenia. Odkrywając ukryte prawdy i stawiając czoła groźnym wrogom, Thea walczy o przetrwanie i poszukuje swojej prawdziwej tożsamości.
Rozdział dwudziesty ósmy
Mężczyzna z lasu. Alfa Jasper: Księga druga
Thea
Jasper spaceruje przede mną.
Siedzę na krawędzi łóżka z nogą wyciągniętą przed siebie. Koc nadal jest owinięty wokół mojej talii, ale szczerze mówiąc, nie obchodzi mnie to już.
Zbyt wiele rzeczy pływa w moim umyśle, próbuję się gdzieś dopasować, ale nie udaje mi się, pozostawiając mnie z uczuciem pustki i odrętwienia.
– Nie chcę umierać – mówię cicho, obserwując Jaspera, jak myśli.
Malik dał nam trochę przestrzeni, aby omówić różne rzeczy i porozmawiać o tym, jak Jasper ma zamiar zakończyć moje życie.
Jednak w chwili, gdy jesteśmy sami, Jasper uświadamia sobie, że będzie musiał zatrzymać bicie mojego serca, a ja zdaję sobie sprawę, że to się dzieje naprawdę.
– Przepraszam, że wciągnąłem cię w ten bałagan – mruczy Jasper, w końcu się zatrzymując. Nigdy nie widziałam, żeby wyglądał na tak zagubionego, tak zrozpaczonego w jakiejś sytuacji.
Nie trzyma się tak dobrze, jak go widziałam, a to nie pomaga moim nerwom.
Oddycham głęboko, próbując nabrać powietrza do płuc. – To nie twoja wina. To nie... Byłabym już martwa.
Jasper przerywa, po czym robi coś zaskakującego. Pada na kolana tuż przede mną.
Czy może zajrzeć pod mój koc? Tak. Czy mnie to obchodzi? Nawet w najmniejszym stopniu. W jego oczach jest tyle emocji, że to przytłacza.
Klęczący przede mną mężczyzna pokazuje coś, czego nigdy w życiu nie widziałam u mężczyzny: szczerość, uczciwość i coś oznaczającego więź ze mną. On naprawdę się o mnie troszczy, nawet jeśli tylko w tej chwili.
– Sprawię, że będzie to dla ciebie tak bezbolesne, jak to tylko możliwe – obiecuje, a ja bez wahania mu wierzę. – Możemy cię najpierw uśpić...
Błyskawicznie potrząsam głową, czubek igły łaskocze mnie w myślach. Sama myśl sprawia, że mam mdłości, mój umysł wiruje przez kilka sekund przy samym pomyśle tego. Burze i igły to mój największy lęk.
Ktokolwiek wymyślił tak bolesny mechanizm podawania leków, jest moim najgorszym koszmarem.
– Nie mogę... tylko nie to – mruczę, wciąż kręcąc głową w jego stronę, aby pomóc mu zrozumieć mój punkt widzenia.
Szczęka Jaspera zaciska się, a ja niemal widzę, jak przesiewa pomysły na sposoby zabicia mnie. Chory temat, ale wolałabym zostać uduszona na śmierć, niż żeby igła przebiła mi skórę.
To może być dziwne w oczach niektórych ludzi, ale to jest strach, który mam od dziecka.
– W porządku – uspokaja mnie Jasper. – Mógłbym cię utopić...
Wzdrygam się na sam dźwięk tego, ale to nic w porównaniu do igieł, w moich oczach. Woda nie jest czymś, z czym jestem zaznajomiona.
Jasne, jest niezbędnym towarem, ale nie spędziłam zbyt wiele czasu pływając w niej.
– Im więcej mówisz, tym bardziej normalne wydaje się umieranie – mówię z zapartym tchem, próbując wprowadzić trochę komizmu do sytuacji. Jasper uśmiecha się wbrew sobie.
– Więc jak to działa? I jak zamierzasz mnie sprowadzić z powrotem?
Tak naprawdę nie było czasu, w którym pytałam Jaspera na temat jego mocy i tego, do czego jest zdolny, poza czasem, kiedy pierwszy raz się spotkaliśmy.
Szczerze mówiąc, sama myśl o tym, co mógłby mi zrobić w jednej chwili, sprawia, że się denerwuję, niepewność wobec jego każdego ruchu jest czymś, na co chcę mieć oko.
Szczególnie po tej chwili, którą mieliśmy w sypialni. Z jego rękami w moich spodniach...
– Muszę cię ugryźć – mówi mi ostrożnie. Moje oczy rozszerzają się. – To sposób działania klątwy. To nie ma nic wspólnego z ugryzieniem partnera. Jeśli to jest to, o co się martwisz.
Czy martwię się, że przypadkowo mnie naznaczy? To raczej nie jest teraz na mojej głowie.
Bycie skojarzonym z Jasperem i tak nie byłoby najgorszą rzeczą na świecie, skoro porzuciłam nadzieję na znalezienie mojego towarzysza, nie wiem jak Jasper.
– Nie martwię się o to. Jak umarłeś?
Twarz Jaspera nagle pociemniała, a ja mogę stwierdzić, że właśnie poruszyłam bolesny temat. Został zabity przez swojego ojca... a przynajmniej tak mówią legendy.
Co prawda nie wiem zbyt wiele o jego legendzie, biorąc pod uwagę, że nigdy nie zadałam sobie trudu, by ją poznać. Zwłaszcza nie tak dogłębnie, jak zrobiła to June.
– Zostałem dźgnięty.
Oboje przez chwilę trwamy w milczeniu. Jasper wciąż jest na kolanach przede mną i nie wygląda, jakby miał się w najbliższym czasie ruszyć.
– Przykro mi – mówię mu. Jasper patrzy w dół i widzę, że ukrywa przede mną emocje. Trudno się dziwić... bycie pchnięty nożem jest takie... intymne. I to przez własnego ojca?
Mnie boli nawet sama myśl o tym. Zwłaszcza, że znam się na posiadaniu okropnego ojca.
– Mówią, że utonięcie jest jak zapadnięcie w sen, chociaż nikt nie może być całkowicie pewien, czy to prawda – mówi mi Jasper, odsuwając od siebie wszelkie dalsze rozmowy o swoim ojcu. Nie mam nic przeciwko...
Jak zasypianie? To jest coś, w czym jestem dobra.
– Jeśli będzie to mniej bolesne niż śmierć przez jakąkolwiek truciznę, którą podał mi członek Stada Pożądania, to wcale mi to nie przeszkadza – mówię mu szczerze.
Ból w mojej nodze pojawia się i znika, a kiedy przychodzi, dezorientuje mnie, zostawiając mój umysł wirującym, a moje ciało drży.
– Jutro... Wtedy trzeba to zrobić – mówi mi, a ja niechętnie przytakuję. Chcę zadać mu tyle różnych pytań o to, jak to jest być martwym.
Jak to jest być Widmowym Wilkiem, ale on mi przerywa.
Jasper rusza nagle do przodu, wstając z powrotem na nogi. Kładzie ręce po obu stronach mnie, na łóżku, pochylając się bezpośrednio nade mną. Cały oddech w moich płucach znika.
– Nie mogę przestać myśleć o tej nocy – szepcze Jasper.
Nastrój w pokoju zmienił się o 180 stopni. Poważny Alfa, który dyskutował o sposobie, w jaki zamierzam umrzeć, zniknął, zastąpiony teraz przez zalotnego, zmysłowego mężczyznę, od którego nie mogę oderwać wzroku.
Jego bliskość pozwala mi poczuć ciepło jego ciała, jego twarz znajduje się centymetry od mojej. Jego gorący oddech delikatnie owiewa mój policzek, a jeśli się poruszę, nawet nieznacznie, jego usta znajdą się na moich.
Sam pomysł sprawia, że moje serce trzepocze, a mnóstwo nieodpowiednich myśli, które zanieczyszczają mój umysł, sprawia, że jestem wdzięczna, że Jasper obiecał nie czytać go dłużej.
– Ja też nie mogę – odpowiadam bez tchu, a twarz rumieni mi się na te słowa. Jak jeden mężczyzna może sprawić, że czuję się tak gorąca?
Nawet bez dotykania, jestem całkowicie oczarowana.
Thea! Weź się w garść.
– Twój ostatni dzień życia będzie najlepszym, jaki kiedykolwiek miałaś – obiecuje Jasper, a jego głos jest łagodny i miękki. Dzięki temu mam do niego zaufanie z każdym wymawianym słowem. – Zadbam o to.
Jego oczy przemykają w dół do moich ust i przez chwilę jestem pewna, że mnie pocałuje.
Odpowie na oczywiste przyciąganie między nami, które wzbierało się przez ten krótki czas, kiedy się znamy.
To gorący rodzaj chemii, której nawet ja nie mogę zaprzeczyć, pomimo mojej przeszłej historii z partnerami seksualnymi. Jasper jest inny...
Już mi to udowodnił.
Więc co mnie powstrzymuje? Gdy wpatruję się w mężczyznę, przygryzając delikatnie wargę, zastanawiam się, dlaczego nie skaczę na niego.
Luca! Jego oczy nagle nawiedzają mój umysł w błysku ciemnych kolorów i potężnych wspomnień.
Odskakuję.
I pękam.
– Hej! Hola! – Jasper wykrzykuje ze zdziwieniem, gdy czołgam się do tyłu po łóżku, aż moje plecy zostają przyciśnięte do wezgłowia.
Żądło dłoni Luki na mojej surowej skórze powraca do mnie, gdy zaciskam oczy, próbując go wyprzeć. Jego cień góruje nade mną, a jego oczy ciemnieją w czystym gniewie.
Okrutny grymas na jego twarzy nie podlega dyskusji. Znajomy.
Czuję kogoś obok siebie, ale jestem zamrożona, moje kończyny są sparaliżowane. Łzy parzą gorąco o moje policzki; to wysyła mnie dalej i głębiej w tę noc.
Tej nocy, kiedy Luca…
– Thea, wszystko jest w porządku – słyszę głos Jaspera w moim uchu. Biorąc głęboki oddech, wychodzę na zewnątrz. Jestem tutaj, w rzeczywistości.
Wtulając twarz w klatkę piersiową Jaspera, nie dbam o plamy łez na jego koszuli. Nie obchodzi mnie jego zakłopotanie. On jest tutaj. Jest prawdziwy, a ja tego pragnę.
Zmuszając go do położenia się na łóżku, owijam ramiona wokół jego smukłej talii i szlocham.
Uwalniam emocje, które ukrywałam przez całe życie. Przed moimi przyjaciółmi i rodziną.
– Nigdzie się nie wybieram – mruczy miękko Jasper, gdy przylegam do niego. Moja linia życia, ziemia pod moimi stopami.
Nie zamierzał nigdzie iść, a kiedy mój oddech zaczyna się uspokajać, krew przestaje pędzić w moich uszach, słyszę go.
Pozwalam mu pieścić fragment moich włosów. – Mów do mnie.
Mój głos jest uwięziony wewnątrz mojego gardła. Jak zawsze...
Powoli, odsuwam się. Włosy przyklejają się do moich wilgotnych policzków, moje oczy są spuchnięte, tak jak gardło. Patrząc na Jaspera, widzę jego troskę i dostrzegam zmartwienie. Ale on nie zrozumie, nikt nie może zrozumieć.
– Nic mi nie jest – skrzeczę, a kłamstwo wyraźnie ociera się o głowę Jaspera.
Wątpliwości są widoczne na całej jego twarzy. – Co się stało, Thea? Byłaś w porządku, a teraz jesteś wyraźnie przygnębiona. Porozmawiaj ze mną, proszę, nie mogę znieść widoku ciebie w takim stanie.
Przesuwam dłońmi po policzkach, biorąc głęboki oddech, żeby się naprawić. To nie jest mój pierwszy powrót do zdrowia i nie będzie ostatnim. Jestem silniejsza niż to. Jestem silna sama ze sobą.
Jasper może i wyrwał mnie z transu, ale nie mam zamiaru przyznać się przed nim do tego, co zrobił mi Luca.
Przeszłość to przeszłość.
– Obiecaj mi, że nie będziesz czytać w moich myślach – mówię szybko, ale stanowczo.
Podnoszę się na nogi i szybko przechodzę przez pokój, trzymając koc mocno przy sobie. Schylając się, przeglądam kilka rzeczy, które ze sobą przyniosłam, szukając jakichś dłuższych spodni do założenia.
Cokolwiek, co zakryje tę brzydką, bolesną przypadłość, zadaną mi przez równie brzydkiego i bolesnego mężczyznę.
– Oczywiście – mówi oszołomiony Jasper, wciąż siedząc na łóżku.
Kiedy spoglądam na niego z powrotem, dziwnie na mnie patrzy. Jego koszula ma obciążającą mokrą plamę od moich łez, a jego włosy są zmięte.
W oczach widać zakłopotanie i sensowne byłoby to wyjaśnić. Ale nie mogę się zmusić do przyznania się do tego.
– Czy ja cię skrzywdziłem? – pyta, wstając z łóżka. Potrząsam głową i wydaje się, że trochę mu ulżyło. – Więc o co chodzi?
Kręcę na niego głową. – Proszę, nie teraz...
– W takim razie później – nalega, podchodząc bliżej. Tym razem zostawia między nami przyzwoitą ilość miejsca. Daje mi czas na myślenie i jestem za to wdzięczna.
Ale i tak delikatnie naciska na mnie, szukając powodu mojego załamania.
– To ma być dobry dzień – mówię mu, próbując zmienić temat. Wszystko, byle nie poruszać... tego.
Wzdycha głęboko, przeczesując palcami włosy. Obserwuję, jak jego wyraz twarzy uspokaja się, gdy zdaje sobie sprawę, że nic ze mnie nie wyciśnie.
Pokazuję mu, że mogę być silna, nawet jeśli nie ma pojęcia, dlaczego jestem tak zdesperowana.
– Musisz mi w końcu powiedzieć – oddycha. – Dziś będzie dla ciebie dobry dzień, obiecuję. A wieczorem jest coś, co musisz wiedzieć, zanim... rozpoczniemy to.
