Długi strzał
Autorzy
Ophelia Bell
Lektury
18.0K
Rozdziały
94
Trzy serca. Dwie zdrady. Jeden niemożliwy wybór.
Sześć lat temu psycholog DEA Nina Palmer straciła ukochanego mężczyznę przez tajną operację — i pogrzebała żal tak głęboko, że niemal ją to złamało. Kiedy Chris Longo powrócił z martwych, nic nie było już takie samo. Ani dla niej, ani dla człowieka, któremu nauczyła się ufać w czasie żałoby.
Wyatt Booth nigdy nie planował zakochać się w Ninie. Nigdy nie chciał uwikłać się w jej przeszłość. Został jednak mimo wszystko — przez ciszę, przez blizny, przez noc, która zmieniła wszystko.
Wspólna noc lekkomyślnej, palącej intymności rozbija ich kruchy trójkąt na kawałki. Rankiem Chrisa już nie ma. Wyatt zostaje. A Nina ucieka.
Teraz Nina pracuje pod przykrywką w jaskini lwa — infiltruje środowisko jako terapeutka dwóch królów kartelu, których sojusz może powstrzymać globalny szlak handlu ludźmi... albo wysadzić całą operację w powietrze. Chris i Wyatt krążą wokół tej samej misji z przeciwnych stron, ale ich kurs kolizyjny nie jest tylko zawodowy. Jest osobisty. Gwałtowny. I intymny w sposób, do którego żaden z nich nie jest gotowy się przyznać.
Ponieważ kochanie Niny oznacza zmierzenie się z prawdą: nigdy nie walczyli tylko o nią. Zaczęli zakochiwać się także w sobie nawzajem.
Porywający, brutalny i parząco intymny, Longshot to gorący thriller romantyczny o przetrwaniu, wstydzie i surowej, przerażającej potędze bliskości. Zawierająca wątki biseksualnych bohaterów, uzdrowienia poprzez poliamorię oraz więzi wykutej w traumie, która nie daje się rozerwać, jest to opowieść o nauce tego, jak zostać — gdy każdy instynkt nakazuje ucieczkę.
Rozdział 1: Ostatnia szansa, by się wycofać
NINA
„Jeśli będziesz o tym za dużo myśleć, wszyscy stchórzymy”.
Słowa Chrisa wibrują mi na gardle, gdy zatrzaskuje kopniakiem drzwi pokoju hotelowego za nami. Cofa mnie w głąb pokoju, aż wpadam na twardą pierś Wyatta, którego dłonie oplatają mnie w pasie od tyłu, podczas gdy Chris napiera na mnie z przodu.
Weselny szampan szumi mi w żyłach, nie na tyle, by zamglić mi umysł, ale wystarczająco, by uciszyć głos rozsądku, który próbuje mnie powstrzymać przed zrobieniem czegoś tak szalonego i wspaniałego. To głos Callie. Nie żebym kiedykolwiek go słuchała. Zresztą ona na pewno i tak jest teraz pieprzona przez swojego nowego męża.
Potrzebuję tego, nawet jeśli nie do końca pamiętam, jak się tu znalazłam.
Trzy godziny temu wznosiłam toast jako druhna. Teraz jestem wciśnięta między mojego byłego chłopaka a mężczyznę, którego przez ponad pięć lat uważałam za zmarłego, gdy obaj ściągają ze mnie sukienkę, jakby to wcześniej przećwiczyli.
„Ona znowu myśli” – mruczy Wyatt, a jego wargi muskają moje ucho. Jego dłonie są pewne i opanowane, co stanowi wyraźny kontrast dla naglącego uścisku Chrisa. „Czuję, jak analizujesz, Nino”.
„Zamknij się” – udaje mi się powiedzieć. Sięgam do tyłu i wsuwam palce we włosy Wyatta.
Jego usta znów odnajdują moje i przez chwilę wracam wspomnieniami na wesele... do późnych godzin po pokrojeniu tortu, gdy starsi goście już poszli spać. Drużbowie i ich partnerki zsunęli krzesła wokół stołu pełnego kieliszków po szampanie i z poluzowanymi krawatami oraz zdjętymi szpilkami opowiadali historie z bezpardonową szczerością, która pojawia się tylko po północy na rodzinnym weselu.
„Co jest najlepsze w posiadaniu trzech facetów?” – ogłosiła Elle, na tyle głośno, by Marco zachłysnął się whiskey. „Każdy z nich daje mi coś innego. Drake to stabilność, Ben to przygoda, a Baz...” Uśmiechnęła się łobuzersko. „Baz to chaos, którego potrzebuję”.
Teraz Chris zsuwa suwak mojej sukienki i ściąga materiał z moich ramion. Dłonie Wyatta podążają za opadającą tkaniną. Doskonale rozumiem, co Elle miała na myśli, mówiąc o różnych potrzebach zaspokajanych przez różnych mężczyzn.
„Ostatnia szansa, żeby się wycofać” – mówi Wyatt. Jego dotyk zdradza pożądanie.
„Jeśli któryś z was teraz przestanie, naprawdę was obu zamorduję” – mówię. Kręcę biodrami, żeby pomóc sukience opaść na podłogę.
Chris uśmiecha się przy moich ustach. „Oto i ona”.
Nie mam pojęcia, co on w tej chwili widzi, bo sama siebie nie poznaję, stojąc w czarnym, koronkowym staniku i majtkach między dwoma mężczyznami, z których obaj w różnych momentach mieli kawałek mojego serca. Ale kiedy patrzyłam wcześniej na Maddoxa obejmującego ramieniem Celeste oraz dłoń Leo spoczywającą luźno na jej udzie, gdy rozmawiali o zaufaniu i granicach, coś we mnie nagle pękło.
Wzdycham głośno, gdy Wyatt przesuwa dłonie po moich żebrach od tyłu, a Chris pada przede mną na kolana. Są tak różni: Wyatt metodyczny i pełen szacunku, a Chris głodny i porywczy.
W moim brzuchu budzi się dawny strach, ale udaje mi się go stłumić. Zbyt mocno i zbyt długo tego pragnęłam. Tak bardzo, że nie obchodzi mnie, jak to jest ryzykowne – nie tylko pod względem emocjonalnym, ale dla samej głębi mojej psychiki.
„Myślałem o tym od czasu tej jazdy windą” – mruczy Chris w mój brzuch. „Od kiedy pocałowałaś nas obu”.
Drzwi ledwo się zamknęły, a Chris już przyparł mnie do ściany windy, z gorącymi i zaborczymi ustami na moich. Odsunęłam się bez tchu i odwróciłam do Wyatta, spodziewając się zazdrości, ale w jego oczach znalazłam tylko żar. Kiedy potem pocałowałam jego, dłoń Chrisa ani na chwilę nie opuściła mojej talii.
„Pytanie nie brzmi, czy poradzisz sobie z dwoma facetami, Nino” – powiedziała wcześniej Sadie, przechylając się przez stół z psotnym błyskiem w oku. „Pytanie, czy dwóch facetów poradzi sobie z tobą”.
I może to był ten moment, w którym tego wieczoru wszystko się zmieniło.
Teraz Wyatt obraca mnie w swoich ramionach. Jego oczy badają moje, podczas gdy Chris posuwa się w górę moich ud. Jego zęby wbijają się w mój pośladek, a palce przesuwają się niebezpiecznie blisko mojej cipki wzdłuż krawędzi koronki, która wciąż mnie zakrywa.
„Jesteś pewna?” – pyta Wyatt, a jego palce gładzą mój policzek. W tym pytaniu kryje się więcej, niż widać na pierwszy rzut oka: nasza wspólna, choć krótka przeszłość, i moja znacznie dłuższa historia z Chrisem.
Szalona. Jak wtedy, gdy miałam szesnaście lat i kręciłam bączki samochodem Chrisa podczas nauki jazdy, a on śmiał się i trzymał kurczowo siedzenia. Byłam w nim zakochana od podstawówki – w starszym, nieosiągalnym bracie Callie – a kiedy w wieku dwudziestu dwóch lat w końcu mnie zauważył, myślałam, że mam wszystko. A potem on umarł.
„Jestem pewna” – mówię i po raz pierwszy niczego nie analizuję. „Chcę was obu”.
Słowa zawisają w powietrzu na moment, zanim pęka ostrożna powściągliwość Wyatta. Jego pocałunek jest głębszy niż Chrisa, bardziej świadomy. Poznawał moje ciało przez wiele miesięcy, podczas gdy Chris odkrywa je na nowo po latach. To zderzenie przeszłości z teraźniejszością przyprawia mnie o zawrót głowy, ale w najlepszy możliwy sposób. Wyatt był pierwszym mężczyzną w tej dekadzie, którego pragnęłam na więcej niż jedną noc, pierwszym, który sprawił, że zaczęłam zapominać.
„Zabezpieczenie?” – mruczy Wyatt przy moich ustach.
„Mam to pod kontrolą” – zapewniam go. W normalnych okolicznościach nadal nalegałabym na prezerwatywy oprócz mojej wkładki domacicznej, ale dziś w nocy nie chcę niczego między nami – żadnych barier, żadnych granic, niczego, co oddzielałoby mnie od tych dwóch mężczyzn, którzy tak długo zajmowali różne zakamarki mojego serca.
Chris podnosi się za mną i znów jestem wciśnięta między nich, kiedy palce Wyatta rozpinają mój stanik, a usta Chrisa całują moją łopatkę.
„Powiedz nam, czego chcesz” – mówi Chris głosem chropowatym od pożądania.
Co za pytanie.
Chcę przestać się bać, przestać między nimi wybierać. Zrozumieć, jak Sadie potrafi patrzeć na Marco, Katrinę i Jake'a z równym pożądaniem i jak Celeste może opierać się na Leo i Maddoxie z całkowitym zaufaniem.
Ale przede wszystkim muszę poczuć wszystko: każdy dotyk, każdy pocałunek, każdy moment bliskości, którego odmawiałam sobie przez mury analizy i strachu.
„Wszystkiego” – szepczę. „Chcę wszystkiego”.
Kiedy kładą mnie na łóżku, zdaję sobie sprawę, że przestałam myśleć o tym, jak się tu znalazłam.
Myślę tylko o tym, co jest teraz.
***
Słońce przebija się przez szparę w hotelowych zasłonach, przecinając moją twarz jasną linią nieproszonego światła. Jęczę i odwracam się na drugi bok, a moja dłoń ląduje na chłodnej, pustej pościeli w miejscu, gdzie powinny być ciepłe ciała.
Dociera to do mnie, zanim jeszcze otworzę oczy: jestem sama.
Głowa mi pęka, bardziej z przeciążenia emocjonalnego niż od trzech kieliszków szampana, gdy pod powiekami migają mi urywki zeszłej nocy: usta Chrisa na moich piersiach, pewne dłonie Wyatta na moich biodrach, sposób, w jaki poruszali się razem z zaskakującą harmonią, jakby wcześniej zaplanowali to zderzenie ciał i przeszłości.
Zmuszam się, by usiąść, krzywiąc się na ból mięśni w miejscach, które potwierdzają, że to nie był sen. Pokój dopowiada historię, której moja pamięć nie potrafi ułożyć w całość: krawat przewieszony przez krzesło przy biurku (Wyatt), moja sukienka starannie powieszona w szafie (też Wyatt), hotelowa szklanka na szafce nocnej z rozmazaną szminką (zdecydowanie moja).
Żadnej kartki. Żadnego SMS-a. Żadnego śladu po Chrisie poza fantomowym uczuciem jego zarostu na wewnętrznej stronie mojego uda.
Wiem, co to jest. Lata nauki dały mi słowa na to, co i tak już czułam. Chris nie uciekł dlatego, że mu nie zależy, lecz dlatego, że zostanie oznaczałoby zmierzenie się z całym ciężarem jego uczuć. Bez wahania rzuciłby się pod kulę, by mnie ocalić, ale nie potrafi przetrwać cichego, czułego poranka po wszystkim.
Zrozumienie psychologii nie sprawia wcale, że puste łóżko boli mniej.
A Wyatt, który powiesił moją sukienkę w szafie, jakby chował cenne wspomnienie, prawdopodobnie wyszedł, bo przez cztery miesiące prosiłam go o dystans – akurat w ten jeden poranek, kiedy oddałabym wszystko, by zignorował moją prośbę.
„Dobra robota, Nino” – mruczę, odgarniając splątane włosy z twarzy. „Oficjalnie wszystko skomplikowałaś”.
Mój telefon wibruje gdzieś w pokoju, a ja podążam za dźwiękiem do mojej torebki, porzuconej przy drzwiach, gdzie przycisnęli mnie do siebie, podczas gdy Chris rozpinał moją sukienkę. To wspomnienie wywołuje we mnie zdradzieckie gorąco, które nie powinno istnieć obok mojego porannego niepokoju.
Callie
Nadal spotykamy się na śniadanie przed naszym wyjazdem? Potrzebuję wszystkich weselnych plotek, zanim Mason zaciągnie mnie na pełne morze.
Rzeczywistość uderza we mnie z pełną siłą: ślub mojej najlepszej przyjaciółki, jej wyjazd w podróż poślubną i prawdziwy świat poza tym alternatywnym wymiarem, do którego weszłam zeszłej nocy z dwoma mężczyznami, których nie potrafię kochać osobno, a co dopiero jednocześnie.
Nina
Będę w restauracji za 30 minut. Kryzys kawowy.
Pod prysznicem pozwalam, by gorąca woda przywróciła mi choć trochę trzeźwego myślenia.
Profesjonalna psycholog DEA, doktor Nina Palmer, która pomaga agentom przetrwać traumy po akcjach i kryzysy tożsamości, szczyci się swoją inteligencją emocjonalną i ma dosłownie oprawiony w ramkę dyplom poświadczający zrozumienie ludzkich zachowań, jakimś cudem uznała, że przespanie się z byłym chłopakiem i mężczyzną, którego opłakiwała przez ponad pięć lat, to genialny pomysł.
Co gorsza, jakaś zbuntowana część mnie już zastanawia się, kiedy to mogłoby się powtórzyć. Nie powinno. Nie powinno było się to wydarzyć nawet ten pierwszy raz.
Mój telefon znów wibruje na blacie.
Wyatt
Wszystko okej?
Dwa słowa wykonujące całą ciężką robotę. Troska z bezpiecznej odległości, czyli dokładnie to, o co prosiłam, i dokładnie to, czego w tej chwili wcale nie chcę.
Mój telefon wibruje po raz trzeci. Tym razem spodziewam się wiadomości od Chrisa.
Zamiast tego to przypomnienie o moim popołudniowym locie powrotnym do Denver. Rzeczywistość w cyfrowej formie.
Zamykam walizkę z większą siłą, niż to konieczne, jakbym mogła upchnąć wspomnienia z zeszłej nocy tak samo łatwo, jak moje ubrania. Pokój prawie powrócił do swojego hotelowego stanu, a wszystkie ślady naszej obecności zostały zatarte, z wyjątkiem granatowego jedwabnego krawata Wyatta, który wciąż oskarżycielsko wisi na krześle.
Przez chwilę gapię się na niego, zastanawiając się, czy go zostawić, czy zabrać, by oddać później. Obie opcje wydają się nieść za sobą ogromne znaczenie, z którym nie jestem gotowa się zmierzyć.
Z cichym przekleństwem chwytam krawat i upycham go do zewnętrznej kieszeni walizki. Zastanowię się, co z nim zrobić później, gdy będę bezpieczna w Denver, z tysiącem mil dzielącym mnie od zeszłej nocy.
Gdy po raz ostatni rozglądam się po pokoju, mój telefon znowu wibruje: to wciąż Wyatt, wciąż bez odpowiedzi.
Zarzucam torbę na ramię i wychodzę na korytarz. Ostrożnie unikam patrzenia na miejsce, gdzie to wszystko się zaczęło.
Za mną drzwi zatrzaskują się z cichym kliknięciem, a wewnątrz mojej torby telefon znowu zaczyna wibrować.
Idę przed siebie.
