Poważana 2,5: Baby I'll Haunt You – wydanie halloweenowe
Autorzy
Isabell R
Lektury
16.1K
Rozdziały
7
Kiedy Angélique organizuje swój pierwszy bal halloweenowy, jej szwagierka Aurora uznaje to za niewybaczalną zdradę. Zdeterminowana, by zrujnować uroczystość, psotna wiedźma wypełnia noc przeklętą muzyką, duchami, potworami i zabójczymi zaklęciami.
Gdy zabawa pogrąża się w chaosie, na jaw wychodzą niebezpieczne sekrety, a dawne więzi zostają poddane próbie. To, co zaczęło się jako drobna zemsta, szybko zmienia się w coś znacznie groźniejszego, dowodząc, że nawet najbardziej figlarna magia może nieść za sobą niszczycielskie skutki.
Rozdział 1: Zaproszenie
AURORA
Wiatr stawał się chłodny, a jabłka były już dojrzałe. Jadłam śniadanie w ogrodzie, ciesząc się rześkim jesiennym powietrzem.
To była moja ulubiona pora roku. Jesień oznaczała, że mogłam w końcu zacząć przygotowania do mojej corocznej imprezy na Halloween, co sprawiało mi największą radość.
To był jedyny moment w roku, kiedy inni ludzie doceniali moje pomysłowe żarty. Mój mąż wyszedł z domu, machając czymś w dłoni.
Uśmiechnęłam się do niego, ciesząc się jego widokiem w białej lnianej koszuli i podwiniętych piaskowych spodniach. Byliśmy małżeństwem od prawie dwustu lat i nigdy nie miałam dość patrzenia na niego.
„Przyszedł list od Angélique”, zawołał, gdy się zbliżał.
„List?” zaśmiałam się. „Jak oficjalnie”.
„Znienawidzisz to”, uśmiechnął się złośliwie, podając mi czarną kartkę. Zmarszczyłam brwi, gdy wzięłam ją z jego dłoni.
„Ona chyba żartuje!” syknęłam. To było zaproszenie na jej pierwszy bal halloweenowy na jej nowym dworze. Datę wyznaczono na trzydziestego pierwszego października, w ten sam dzień, w którym ja zawsze urządzałam swoją imprezę.
„Nie idziemy!” powiedziałam stanowczo i trzasnęłam zaproszeniem o stół.
„Rozumiem cię, ale kilkoro mojego rodzeństwa też dostało zaproszenia, a Bella napisała mi SMS-a, pytając, czy moim zdaniem pójście tam będzie dla niej bezpieczne”. Damion uniósł brew.
Przy innej okazji ten pomysł bardzo by mi się spodobał, ale Halloween to była moja specjalność. „Bella idzie?” zapytałam rozczarowana.
Nie mogłam się doczekać, aż dołączy do nas na kolejne Halloween, szczególnie teraz, gdy pamiętała używanie magii i mogła docenić moje umiejętności. „Na to wygląda. Możesz spróbować przekonać ją, żeby zamiast tego przyszła na twoją imprezę, ale wiesz, co ona myśli o duchach”. Damion uśmiechnął się krzywo.
Wypuściłam głośno powietrze, wyraźnie zirytowana. „Ale ironia”.
Mój mąż się roześmiał. Ten dźwięk prawie uspokoił moją złość, ale wtedy zadzwonił mój telefon.
Moje spojrzenie stwardniało, gdy patrzyłam na telefon. To była Angélique. „Czemu zawdzięczam tę przyjemność, Angélique?” zapytałam po odebraniu, utrzymując uprzejmy ton głosu.
„Bonjour, Aurora”, zachichotała. Mój uścisk na telefonie zacieśnił się. „Dostałaś moje zaproszenie?”
„Jeśli mówisz o tej ładnej, małej czarnej kartce ze złotymi literami, która zaprasza nas na bal trzydziestego pierwszego października, to tak”, powiedziałam, mając nadzieję, że zrozumie aluzję.
„Wiem, że zazwyczaj robisz swoją imprezę w tym terminie”, tłumaczyła się, sprawiając, że mlasnęłam językiem ze złości. „Ale miałam nadzieję, że w tym roku pomożesz mi z moją”, mówiła dalej. Co za tupet.
„Na pewno przy takim dworze jak twój nie jestem ci do niczego potrzebna”, parsknęłam.
„To prawda, ale przydałby się magiczny akcent. Czy mogłabyś, tylko w tym roku, pomóc mi zorganizować niezapomniany bal halloweenowy na moim nowym dworze?” zapytała. Jej głos był bardzo rzeczowy, co było dla niej typowe.
Miałam zamiar jej odmówić i się rozłączyć, ale wtedy nagle wpadłam na pewien pomysł i na moich ustach pojawił się złośliwy uśmiech. „Pewnie, Angélique. Pomogę ci zorganizować bal halloweenowy, którego nigdy nie zapomnisz”.
Angélique podziękowała mi, zanim się rozłączyła. Oczywiście, że to zrobiła. Przecież nie widziała mojej twarzy.
„Bądź grzeczna, Aurora”, ostrzegł mnie Damion.
„Zawsze jestem grzeczna, kochanie”. Uśmiechnęłam się złośliwie. Zamierzałam zorganizować noc, której ona nigdy nie zapomni. To powinno dać tej suce nauczkę.
„Mówię poważnie, kochanie. Nie zepsuj jej tego. I tak nie będziesz mogła cieszyć się tym Halloween tak, jak zazwyczaj”, mruknął Damion, gładząc mnie po policzku.
Oparłam się o jego dłoń i spojrzałam na niego, ukrywając przed nim swoje złośliwe plany, gdy w moim brzuchu zaczęło rosnąć pożądanie. „Masz rację. W tym roku po prostu będę się bawić inaczej”. Uśmiechnęłam się do niego. To nie było kłamstwo. Zamierzałam się dobrze bawić.
„Obyś mówiła poważnie, skarbie”, zaśmiał się Damion, unosząc mój podbródek, żeby móc spojrzeć mi w oczy.
Uśmiechnęłam się do niego zadziornie. „A może powinnam zostać ukarana za moje niegrzeczne myśli?”
W jego oczach pojawił się błysk, a potem pociemniały, gdy jego kciuk przejechał po mojej dolnej wardze. „Myślę, że masz rację. Może powinienem odciągnąć cię od twoich złośliwych planów”.
Wstałam z krzesła, cały czas patrząc mu w oczy. Położył drugą dłoń na dole moich pleców i przyciągnął mnie bliżej.
„Mówię poważnie, Aurora. Nie zrób niczego złego. Ten bal wiele znaczy dla Angélique i nie chcemy, żeby jej władza została podważona przed jej dworem”, powiedział cichym, groźnym głosem.
Jego słowa wywołały gorąco pod moją skórą, ale mój łobuzerski wyraz twarzy się nie zmienił. „Taki poważny”, zachichotałam i oparłam głowę na jego ramieniu, wdychając zapach jego wody kolońskiej.
Rześkie jesienne powietrze było teraz ostatnią rzeczą, o której myślałam. „Wiesz, że sprawiasz, że chcę być niegrzeczna, kiedy twoje oczy tak wiele obiecują”, mruknęłam uwodzicielsko.
„A ty wiesz, że nie musisz być wredna, żeby przyciągnąć moją uwagę, kochanie”, zaśmiał się mrocznie, a jego dłoń przesunęła się po mojej szyi, po czym mocno złapał moje włosy.
Odciągnął moją głowę do tyłu, sprawiając, że musiałam znowu spojrzeć mu w oczy. Płonęły, dokładnie tak, jak chciałam. Odpowiedziałam mu uśmiechem, prowokując go.
„Obiecaj mi, że nie zrobisz niczego głupiego”, zażądał.
Po tym wszystkim nadal się nie nauczył i to było wspaniałe. „Myślę, że potrzebuję trochę przekonywania”, zamruczałam, nawet nie próbując wyglądać niewinnie.
Kącik ust Damiona uniósł się, ale jego spojrzenie wcale nie ostygło. „Bogowie, jesteś taką irytującą kobietą”, zaśmiał się, po czym jego usta mocno wpiły się w moje.
Rozpłynęłam się w jego ramionach, kiedy nasze języki walczyły o władzę. Złapał moją wargę między zęby i pociągnął ją delikatnie, zanim ją puścił. Zadrżałam, gdy zimny wiatr owiał moją gorącą skórę.
„W takim razie lepiej się przygotuj. Spodziewam się, że to trochę potrwa”. Damion uśmiechnął się złośliwie, a z jego oczu zniknęły wszelkie ślady dobroci – został w nich tylko mrok zarezerwowany dla mnie.
„Pokaż, na co cię stać”, rzuciłam mu wyzwanie. Zamierzałam przyjąć jego piękną furię i cieszyć się nią. A potem... pozwoliłabym mu myśleć, że będę grzeczna.
