Usterka
Autorzy
Nella Thorn
Lektury
556K
Rozdziały
58
Ta historia wkrótce pojawi się na Galatei — bądź na bieżąco!
Zaryzykować
Starałam się ze wszystkich sił nie poślizgnąć na oblodzonym chodniku w butach na obcasie, które kazała mi założyć Catherine, kiedy mój telefon zadzwonił i sprawił, że się potknęłam.
„Cholera, cholera, cholera” – syknęła Cat i złapała mnie za ramię, żeby mnie przytrzymać. – „Powiedz mi, kto dzwoni, a skręcę mu kark”.
„Ciii” – syknęłam w odpowiedzi i wyciszyłam telefon, przez chwilę widząc imię Bena na ekranie. – „Jeśli moi rodzice mnie zobaczą, domyślą się, że nie idę do ciebie na noc”.
„Co takiego?” Odsunęła długą, brązową grzywkę z twarzy. „Powiem im, że przeniosłam swoją sypialnię do Old Joe’s”.
„Koniec gadania. Idziemy”. Ruszyłam w stronę ulicy, zostawiając za sobą mój dom.
Catherine poszła za mną i we dwie zdołałyśmy iść środkiem ulicy, gdzie sól chroniła asfalt przed zamarznięciem. Śnieg i lód pokrywały miasteczko Esterford w stanie Michigan.
Kolorowe i przesadne lampki choinkowe nadawały miasteczku bajkowy wygląd, a ja mogłam tylko pomarzyć o tym, jak wygląda to z wnętrza domu, gdzie nie było tak cholernie zimno. Kiedy ostatnio sprawdzałam, było minus dziesięć stopni. Moja kurtka nie wystarczyła, by powstrzymać szczękanie zębami, zwłaszcza że Catherine przekonała mnie do założenia sukienki. Wigilia, jak powiedziała, to czas na radość.
Rynek ożył dzięki ludziom. Zaczęli zbierać się przed kościołem Świętego Pawła na pasterkę, chociaż do północy było jeszcze daleko. Ludzie przychodzili wcześnie na narodziny Chrystusa i najgorętsze nowe plotki.
„Nie wierzę, że idę do Old Joe’s w Wigilię”. Naciągnęłam puszysty kaptur na głowę, mniej martwiąc się o fryzurę, a bardziej o to, że ktoś mnie rozpozna i doniesie rodzicom.
„Lila, już o tym rozmawiałyśmy”. Cat wyglądała na znacznie stabilniejszą na swoich obcasach, a ja chciałabym mieć taką pewność w utrzymywaniu równowagi. „Robisz wszystko, co ci każą. Jasna cholera, nie poszłaś ze mną na ani jedną imprezę w tym roku! I wiem, że to pewnie dlatego, że twoja matka uważa mnie za dziwkę...”
„Cat” – jęknęłam. – „To nieprawda. I wiesz, że w tym roku nie mogę za bardzo imprezować. Już i tak ledwo się wysypiam, zwłaszcza teraz, gdy dołączyłam jeszcze do kółka debatanckiego”.
„Tak, ponieważ twoi rodzice chcą, żebyś poszła na Princeton” – powiedziała. – „Ponieważ twój tata tam studiował”.
Zaśmiałam się. „Okej, rozumiem. Przecież wyszłyśmy, prawda? Nawet okłamałam rodziców. Jesteś dumna?”
Cat uniosła na mnie swoją idealną brew. „Jesteś pewna, że twoja matka nie boi się, że zrobię z ciebie małą puszczalską?”
„O mój Boże, ona wcale tak nie myśli”.
„Jasne, że tak”. Cat uczepiła się mojego ramienia. „I wcale się tak bardzo nie myli”.
Pół minuty później w zasięgu wzroku pojawił się bar Old Joe’s.
„Emma by mnie zabiła, gdyby wiedziała, że tu z tobą przyszłam” – powiedziałam. – „Ben zresztą też”.
„Dzwonił do ciebie wcześniej, prawda? Mam nadzieję, że to jedyny powód, dla którego o nim myślisz”.
„Myślę o nim, bo dzwoni do mnie codziennie od trzech tygodni”. Zatrzymałam się przed trzema schodkami prowadzącymi do wejścia Old Joe’s, skąd dobiegał stłumiony dźwięk muzyki.
„Szczerze mówiąc, to tylko potwierdza moją teorię. Byłaś z nim tylko dlatego, że twoi rodzice go lubili”. Cat złapała za klamkę. „Swoją drogą, gdzie jest Emma w ten piękny wieczór?”
„Twoja teoria nie ma sensu, bo z nim zerwałam”. Przechyliłam głowę. „A Emma jest z Timothym i zabiją mnie, jeśli dowiedzą się, że tu jestem”.
„Ugh”. Cat skrzywiła się przed otwarciem drzwi do baru. Muzyka i rozmowy stały się głośniejsze. „Masz szczęście, że jestem twoją przyjaciółką”.
Catherine bez problemu przeszła przez drewniane drzwi, podczas gdy ja musiałam wziąć głęboki oddech. Boże, co mnie podkusiło, żeby pójść do Old Joe’s w Wigilię? Nawet okłamałam rodziców, co, byłam pewna, miało mnie później ugryźć w tyłek.
Mimo to weszłam do środka. Drewniane ściany korytarza prowadzącego do baru pochłonęły mnie w swoim ciepłym uścisku, a dźwięk piosenki Johnny'ego Casha sprawił, że zapomniałam o mrozie. Poszłam za Cat do samego serca baru, gdzie lokalny zespół grał trochę fałszywie.
Skórzane loże wypełniały przestrzeń wokół podestu, a stołki stały wzdłuż baru, gdzie młodszy Joe serwował drinki. Jego ojciec, obecny Stary Joe, siedział na stołku obok baru, paląc cygaro i obserwując sytuację.
Old Joe’s był jedynym miejscem w mieście, gdzie podawano alkohol nieletnim, ponieważ uznawano, że lepiej spróbować go tu niż gdzieś indziej. Poza tym Stary Joe był odpowiedzialnym człowiekiem i wyrzucał każdego, kto zbytnio się upił.
„Chodź, mamy stolik”. Catherine złapała mnie za rękę i pociągnęła za sobą.
Bar nie był pełny, ale panował w nim tłok. Wszystkie miejsca były zajęte oprócz jednego stolika barowego z dwoma stołkami. Znajdował się on obok loży, w której siedzieli ludzie machający do Cat. Moje serce zabiło mocniej. Nie znałam tych ludzi na tyle dobrze, żeby się z nimi zadawać.
„Hej, Cat!” – krzyknęła rudowłosa dziewczyna z kilkoma kolczykami na twarzy. – „Tutaj!”
„Chodź”. Uścisk Cat na moim nadgarstku się zacisnął.
Kuzynka Cat, Natalie, siedziała w loży ze swoimi przyjaciółmi. Chociaż wyglądali znajomo, nie mogłam sobie przypomnieć, skąd ich kojarzę. Na szczęście Cat nie zawracała mi głowy przedstawianiem nas sobie. Usiadła na stołku bliżej nich, a ja dołączyłam po drugiej stronie.
Kiedy ona rozmawiała z ekipą, ja rozejrzałam się po okolicy. Znałam tych wszystkich ludzi z imienia albo z twarzy. W przeciwległym rogu siedziała grupa mężczyzn w średnim wieku. Jeden z nich był mechanikiem mojego taty. Przełknęłam ślinę, mając nadzieję, że nie wie, jak wyglądam.
Grupa dzieciaków z naszego liceum zajmowała największą lożę, najbliżej zespołu, i mieli oni najwięcej alkoholu. Zauważyłam też starsze dziewczyny, które skończyły szkołę kilka lat temu, i to, że siedziały tak, jakby przebywanie tutaj było obowiązkiem. Rozumiałam je. Ja też byłam tu z obowiązku.
Było tam kilka osób, które znałam lepiej: Sophie, cheerleaderka, która przez chwilę spotykała się z moim bratem Kyle'em; jej przyjaciółka, której imienia za nic nie mogłam sobie przypomnieć; oraz Upalony Stanley, który ciągle śmiał się z żartów Jake'a Millera.
Moje spojrzenie przeszyło Cat. „Więc dlatego tu jesteśmy”.
Przestała rozmawiać z Natalie i spojrzała na mnie. „Co takiego?”
„Jake Miller? Jeszcze nie skończyłaś za nim biegać?”
Cat odwróciła się do mnie całkowicie z wypiekami na twarzy. „Ciszej. A odpowiadając na twoje pytanie, w końcu to się wydarzy. Wiem to”.
Zaśmiałam się na głos. „Czy on nie spotyka się z tą modelką, która wyjechała do Detroit rok temu?”
„Simone Parker”. Cat wypowiedziała jej imię z obrzydzeniem. „Zerwali miesiąc temu”.
„To dobrze dla ciebie”. Zachichotałam.
„To się wydarzy”. Cat zdjęła kurtkę. „Tylko poczekaj”.
„Pozwolę ci cieszyć się twoimi złudzeniami”. Zdjęłam kurtkę i powiesiłam ją na oparciu, starając się nie czuć zbyt nieswojo w swoim ubraniu.
Cat powiedziała, że muszę założyć sukienkę, więc wybrałam czerwoną, koronkową sukienkę do kolan z długim rękawem, idealną na okres świąteczny.
Moja najlepsza przyjaciółka zmierzyła mnie wzrokiem. „O nie, powinnaś była wybrać coś bardziej skromnego” – powiedziała sarkastycznie.
Zmrużyłam oczy. „Co? Podkreśla moją figurę, a ja akurat lubię golfy”.
„Ktoś z takimi cyckami jak twoje nigdy nie powinien ich zasłaniać”. Cat wskazała na swój dekolt. „Ja staram się jak mogę, żeby pokazać te małe jagody, a ty ukrywasz swoje”.
Cat była dość płaska, ale to do niej pasowało, zwłaszcza że sukienki, które nosiła, wyglądałyby zbyt wulgarnie na kimś z cyckami.
„Nieważne, pokazuję talię, bądź zadowolona”.
„Po prostu próbuję ci znaleźć kogoś innego niż Ben”.
„Nie potrzebuję pomocy w tym dziale, dziękuję”.
„Szczerze w to wątpię”. Cat zmrużyła oczy, a jej złoty cień do powiek zabłysnął.
Catherine była szalenie seksowna; wiedziała, jak się zachować, jak odgarnąć brązowe włosy i zatrzepotać ciemnymi rzęsami, by wyglądać zmysłowo, ale niezbyt nachalnie. Wybierała jednak najgorszych facetów, takich jak Jake Miller, dawna gwiazda futbolu w liceum Esterford, zanim zniszczył sobie kolano, co potraktował jako wymówkę, żeby odrzucić całą swoją przyszłość, więc oblał jedenastą klasę. Nie żeby wcześniej nie był dupkiem.
„Hej”. Cat pochyliła się do przodu, a jej błyszczący cień do powiek świetnie kontrastował z jej czekoladowymi oczami. „Powiedz mi, czy Jake na mnie patrzy”.
Przewróciłam oczami i pod wpływem impulsu spojrzałam w stronę Jake'a. Przyłapałam jednak kogoś innego, kto patrzył prosto na mnie i przyglądał się mojej sukience.
Cole Harrison.
Natychmiast odwróciłam wzrok, a ponieważ Cat już przeglądała telefon, ja też chwyciłam za swój, podczas gdy serce biło mi mocno w piersi. On nie tylko zerknął w moją stronę; on patrzył na mnie. Znów podniosłam wzrok, a jego ciemne oczy wciąż tam były. Uśmiechnął się półgębkiem, po czym odwrócił się do Jake'a i skupił na tym, co mówił mu były futbolista.
Opuściłam wzrok na telefon, ale byłam wystarczająco blisko, żeby szpiegować go przez kosmyk blond włosów opadający mi na oczy.
Cole Harrison wyglądał jak wcielenie złej decyzji.
Ubrany w dżinsy i białą koszulę z podwiniętymi rękawami, z kilkoma pasmami ciemnych, zaczesanych do tyłu włosów opadającymi na równie ciemne oczy, był zniewalająco seksowny. Krzywy uśmiech igrał na jego ustach, łobuzersko uroczy, a krótki zarost pokrywający jego ostrą szczękę sugerował, że dzisiaj się nie golił, co sprawiało, że wyglądał na niesamowicie wyluzowanego.
Poznałam Cole'a Harrisona dwa lata temu, kiedy płakałam naszej szkolnej psycholog, że nie mam wystarczająco dużo wolontariatu w CV, a ona spróbowała namówić mnie na udzielanie mu korepetycji z chemii.
Zgodziłam się, myśląc, że do końca roku szkolnego zrobię z niego wzorowego ucznia, po czym odebrał mnie z domu na naszą pierwszą lekcję. Następnie obwoził mnie po mieście przez dwadzieścia minut, twierdząc, że musi coś odebrać, zanim zorientowałam się, że sprzedawał zioło studentom, którzy wrócili na przerwę świąteczną.
Nie trzeba dodawać, że odmówiłam mu kolejnych korepetycji. Ukończył szkołę, więc może znalazł kogoś innego.
„Więc, czy on patrzy?” – syknęła Cat.
„Od kiedy on zadaje się z Cole'em Harrisonem?” Wlepiłam wzrok w Cat, zbyt wyraźnie zdając sobie sprawę z obecności Cole'a i bojąc się, że przypadkiem znowu na niego spojrzę, a on pomyśli, że jestem dziwna.
„Od kiedy zaczął palić zioło w piwnicy Cole'a”. Cat wzruszyła ramionami. „Wszyscy jego przyjaciele wyprowadzili się po liceum”.
„Nie wierzę, że nie robią nic ze swoim życiem” – mruknęłam.
„Hej, nie bądź taka oceniająca”. Cat zmarszczyła brwi. W jej oczach błysnęła prawdziwa irytacja. „To, że nie poszli do ekskluzywnego college'u, nie znaczy, że ich życie jest do bani”.
„Wiesz, co mam na myśli”. Przechyliłam głowę. „Jake mógł gdzieś wyjechać”.
„Lila” – ostrzegła Cat. – „Nie każdy ma na tyle rozumu albo ochotę, żeby uczyć się bez przerwy”.
Otworzyłam usta, ale to nie był na to czas ani miejsce.
„Powinnam była wiedzieć, że chciałaś tu przyjść ze względu na Jake'a” – powiedziałam zamiast tego, wciąż czując się nieswojo w barze.
„No i co z tego? Ty tu przyszłaś, bo nie możesz się już zadawać z przyjaciółmi Bena”. Cat uniosła brew. „Obie mamy swoje powody. Po prostu cieszmy się wieczorem. Przynajmniej nie ma tu nikogo z ludzi, z którymi ty się zadajesz. Jesteśmy nietykalne”.
Ta subtelna zniewaga nie umknęła mojej uwadze, ale tej nocy puściłam to płazem. Cat i ja byłyśmy najlepszymi przyjaciółkami od pierwszej klasy, kiedy jeszcze byłyśmy ślepe na nasze różnice.
Ja, na przykład, byłam ślepa na niezadowolenie mojej matki za każdym razem, gdy mówiłam jej, że spotykam się z Cat. Ona z kolei była ślepa na bogactwo moich rodziców w porównaniu z jej rodziną. Nie pozwoliłyśmy, by to nas zniszczyło. Bałam się jednak, że to się w końcu zmieni.
„Może byś poszła przynieść nam coś do picia, a ja zostanę tu sama, więc może on podejdzie ze mną porozmawiać”. Cat złapała mnie za przedramię, a ja wypuściłam z siebie długie westchnienie.
„Dobra, ale ty stawiasz następną kolejkę”. Zeskoczyłam ze stołka i wzięłam telefon. Znowu dzwonił, wyświetlając imię Bena.
„O mój Boże, pozwól mi odebrać, proszę”. Cat sięgnęła po niego, ale ja go zabrałam.
„Nie odbiorę” – powiedziałam, a złość pulsowała mi w żyłach. – „Mówiłam mu już dziesięć razy, że to koniec; nie będę z nim więcej rozmawiać”.
„I dobrze”.
Przypomniałam sobie prawdziwy powód, dla którego pozwoliłam Cat zaciągnąć się do Old Joe’s w Wigilię. Nie mogłam znieść ani minuty dłużej matki, która suszyła mi głowę o zerwanie z Benem. Całował jak ryba i przez cały cholerny czas mówił o Yale. Musiałam uciec od wszystkich, którzy mówili mi, jak mam żyć.
„Idę po drinki”. Wrzuciłam telefon do torebki.
Jeśli ktoś jeszcze by do mnie dzisiaj zadzwonił, rano powiedziałabym mu, że zasnęłam.
Tej nocy byłam nieuchwytna.
