Galatea Logo
ListyPomoc
Wilkołaki i zmiennokształtni
Mafia
Romans z miliarderem
Romans z dręczycielem
Powolnie rozwijający się romans
Od wrogów do kochanków
Romans paranormalny
Przeznaczeni sobie partnerzy
Historie sportowe
Powieści dziejące się na uniwersytecie
Historie o drugiej szansie
Zobacz wszystkie kategorie
Ocena 4,6 w App Store
Regulamin korzystania z usługiPrywatnośćPrawo do odstąpienia od umowyNota prawna
Galatea on FacebookGalatea on InstagramGalatea on TikTok
Cover image for Seria The Alien Tom 1: Wódz Obcych

Seria The Alien Tom 1: Wódz Obcych

Autorzy
A. M. Gilbert
Lektury
30.0K
Rozdziały
41
Autorzy
A. M. Gilbert
Lektury
30.0K
Rozdziały
41
😱Suspens👩‍❤️‍👨Prawdziwy partner💘Przeznaczeni partnerzy💪🏻Obrońca🧙‍♂️Paranormalne i fantasy💪🏻Samce alfa💪SIlne kobiety🥵Erotyka⚔️Akcja i przygoda🧌Potwory

Normalne życie Eleni kończy się w chwili, gdy zostaje porwana z wystawy NASA i budzi się lata świetlne stąd. Dwadzieścia pięć kobiet, jeden dziwny, nowy świat i niemożliwe zadanie – ocalić Ziemię, biorąc to, co do nich nie należy. Kiedy jednak ratują ją tubylcy z tej planety, Eleni uświadamia sobie, że nie wszystkie potwory są ludźmi. A zwłaszcza potężny, doprowadzający do szaleństwa swoją intensywnością wódz, który przysięga, że jest jego przeznaczoną partnerką. Havi jest nieustraszony, lojalny i o wiele zbyt cierpliwy, co skutecznie burzy jej spokój ducha. Pomiędzy cudami obcej planety, upartymi sercami i kosmicznym przyciąganiem, Eleni musi zdecydować, do którego świata – i do którego mężczyzny – tak naprawdę należy.

Rozdział 1: Nieznane

Mdłości uderzyły w Eleni ze zdwojoną siłą, a jej wzrok nie mógł się skupić. Rozmyte, białe kolory zlewały się w jedno i zbierało jej się na wymioty, gdy przewróciła się na obcym łóżku i prawie z niego spadła. Potrzebowała chwili, żeby oswoić się z otoczeniem, i kolejnej, zanim ogarnęła ją panika.
Eleni uświadomiła sobie, że zawroty głowy były wynikiem odurzenia lekami, a nieznany pokój oznaczał, że została porwana, jednak jej pamięć była równie niewyraźna co jej wzrok. Pamiętała tylko urywki tego, co się wydarzyło, zanim reszta stała się wielką niewiadomą.
Podniosła się na łóżku, mrugając, aż jej wzrok znów stał się ostry.
Była sama w prawie pustym pokoju. Łóżko było jedynym meblem, a pojedyncze drzwi z małym oknem były jej jedynym wyjściem. Eleni wiedziała, że musi myśleć logicznie; nie było sensu panikować, ponieważ wszystko, czego mogła uniknąć, już się wydarzyło.
Miała na sobie inne ubranie niż to, które sama wybrała, i zamiast swoich zwykłych legginsów i za dużej koszuli, była w elastycznych, czarnych dżinsach i szarej koszulce. Jej buty były grube i mocno przylegały do stóp, a jej nadgarstek opasał dziwny zegarek.
Eleni spojrzała w dół i zauważyła odliczanie. Na ekranie widniały liczby: osiem tysięcy siedemset sześćdziesiąt. Odliczanie było wstrzymane, a po szybkich obliczeniach uświadomiła sobie, że oznacza to trzysta sześćdziesiąt pięć dni.
Eleni dotknęła ekranu i podskoczyła, gdy małe okienko zawisło nad nim jak projektor. Przesunęła palcem i zobaczyła monitor pracy serca, ciśnieniomierz oraz ogólny zapis stanu zdrowia. Z każdym nerwowym oddechem jej stan był rejestrowany i wyświetlany na ekranie, a potem zauważyła osobisty dziennik.
Uznała, że był tam po to, by mogła zapisywać wszystko, co uzna za ważne, i zanotowała to sobie w pamięci.
Wspomnienia powoli wracały w przebłyskach: wystawa naukowa, jej urodziny, irytująca rozmowa telefoniczna z ojcem i spotkanie z najlepszą przyjaciółką, Alexis. Fragmenty wracały do niej falami, zanim uderzyło w nią ostatnie wspomnienie.
Wystawa naukowa była oszustwem, i to oni zabrali nie tylko ją i Alexis, ale też inne kobiety.
Z nowym gniewem i determinacją, by odnaleźć Alexis i resztę, Eleni wstała z łóżka i sprawdziła drzwi. Niczego się nie spodziewała i nie zdziwiła się, że były zamknięte, ale zaskoczyło ją to, co ujrzała przez małe okienko – korytarz, wzdłuż którego ciągnęło się mnóstwo drzwi wyglądających dokładnie tak jak jej.
Przez ułamek sekundy poczuła nadzieję, myśląc, że inne kobiety mogą być w tych pokojach. Eleni musiała je znaleźć; mogły wiedzieć, dlaczego je zabrano i gdzie się znajdują. Nie miała wielu bliskich, ale miała Alexis i jej rodziców. Będą ich szukać, a świadomość, że będą się martwić, sprawiała, że ona martwiła się jeszcze bardziej.
„Witaj, Obiekcie Piętnasty!”
Eleni niemal wyskoczyła ze skóry, gdy odwróciła się gwałtownie i zobaczyła na przeciwległej ścianie duży ekran, a na nim kobietę, którą rozpoznała. Nienawiść wezbrała w niej, gdy spojrzała w oczy osoby, która udawała ciepłą i przyjazną, a w rzeczywistości była powodem, dla którego Eleni znalazła się w tym miejscu.
Ekran wyglądał jak zwykły telewizor, ale to, że pojawił się znikąd, wzbudziło w niej jeszcze większe podejrzenia.
„Rozumiemy, że to może być mylące. Rozumiemy, że jesteś przerażona i masz do nas wiele pytań, ale teraz chcielibyśmy, żebyś posłuchała” – powiedziała kobieta, a jej twarz nie wyrażała żadnych emocji. Było to oczywiste, ale zacinający się na ekranie obraz oznaczał, że jest to nagranie. Nie miało znaczenia, co Eleni powie lub zrobi.
„Zebraliśmy dane, które odzwierciedlają, dlaczego to właśnie ty zostałaś specjalnie wybrana do udziału w tym projekcie. Utrzymywaliśmy ten projekt w tajemnicy przed światem, ponieważ rasa ludzka nie jest jeszcze gotowa, by dowiedzieć się, że poza naszym istnieją też inne rasy i światy.
„Przez ostatnie pięćdziesiąt lat odkrywaliśmy nowe planety i życie — życie podobne do naszego — a dzięki tym danym dowiedzieliśmy się, że możemy zdobywać surowce, które przyniosą korzyści naszej planecie i, miejmy nadzieję, pomogą nam w rozwoju. Ty, Obiekcie Piętnasty, posiadasz wysoce zaawansowany stopień naukowy z mikrobiologii. Tego rodzaju wiedza pomoże nam leczyć nowotwory i choroby, których nie potrafimy zwalczyć za pomocą tego, co posiadamy na Ziemi”.
Eleni skrzyżowała ramiona. Prowadziła już badania w tym zakresie i nie znalazła ani jednego rozwiązania, więc pomysł, że ta organizacja zmusiła ją do wykonywania ich poleceń, był absurdalny. Co kazało im sądzić, że inna planeta będzie kluczem do zasobów, których nie posiada Ziemia?
Nagle serce Eleni zamarło. Jeśli słowa tej kobiety były prawdą, oznaczało to, że nie ma jej już na Ziemi.
„Za dziesięć minut te drzwi się otworzą. Tam pójdziesz korytarzem w prawo, aż znajdziesz się na zewnątrz. Następnie rozpoczniesz nowe życie, przez kolejny rok zbierając próbki danych. Spałaś przez ostatnie sześć miesięcy; twoje ciało będzie potrzebowało czasu na regenerację. Jesteśmy jednak głęboko przekonani, że doskonale sobie poradzisz i sprawisz, że twój pierwszy dzień na nowej planecie będzie najlepszym z możliwych.
„Za chwilę ściana obok ciebie się otworzy, a tam otrzymasz zapasy, które pomogą ci przez najbliższe trzy dni. Potem będziesz musiała radzić sobie sama. Jeśli przypadkiem spotkasz inne dziewczyny, radzimy wam trzymać się razem. Będzie was dwadzieścia pięć i mamy nadzieję, że wszystkie dwadzieścia pięć wróci do nas za trzysta sześćdziesiąt pięć dni”.
Eleni zamrugała, powoli analizując każde słowo, w tym samym momencie gdy rozsunęła się ściana. Wstała i podeszła do zapasów, zauważając mały sztylet, łuk i dwanaście strzał, tasak, linę, apteczkę, plecak, trzy butelki wody i pięć batonów białkowych.
Eleni chciała mieć wybór. Chciała mieć coś do powiedzenia, ale powoli docierało do niej, że to, czego chciała, nie miało znaczenia.
Zaczęła zbierać wszystkie dostępne przedmioty i upychać je do plecaka. Łuk idealnie pasował do jej ciała, podobnie jak kołczan.
Plecak był trochę ciężki, ale znośny, a po przypięciu noże wygodnie przylegały do jej ud. Przez cały ten czas jej dłonie trzęsły się z powodu nerwów i adrenaliny.
Jej główny cel był prosty: znaleźć Alexis i pozostałe. Musiały trzymać się razem, ułożyć plan przetrwania, a potem może zebrać to, czego oczekiwali ci ludzie.
Eleni nie była głupia; ignorowanie ich żądań mogło stanowić o życiu lub śmierci. Wciąż jednak mała część niej samej chciała zbierać te dane – nie dla tej organizacji, ale dla samej siebie.
Badania bez ograniczeń i eksplorowanie nowej planety z nietkniętą glebą wywoływały w jej ciele dreszcz emocji, jakiego nie czuła, odkąd po raz pierwszy przekroczyła próg laboratorium.
„Nadszedł czas. Mam nadzieję, że udało ci się wszystko zebrać i jesteś gotowa zacząć nowe życie. O tej porze w przyszłym roku mamy nadzieję powitać cię ciepło i będziemy w stanie pomóc tysiącom ludzi”. Następnie zrobiła pauzę i posłała Eleni poważne spojrzenie. „Jeszcze jedno, zanim odejdziesz. Wszczepiliśmy ci do mózgu tutejszy język. Nie sądzimy, byś musiała mieć kontakt z tubylcami, ale uznaliśmy, że najlepiej będzie poznać ich mowę i zapisać te dane na chipie”.
Mając mętlik w głowie, Eleni ledwo odnotowała wzmiankę o potencjalnym humanoidalnym gatunku. Natychmiast nabrała wątpliwości, czy organizacja była w stanie zebrać wystarczająco dużo danych, aby wszczepić jej do mózgu chip umożliwiający komunikację, ale to nie był jej największy problem.
Co, jeśli tubylcy byli niebezpieczni? Co, jeśli ci ludzie nie chcieli obcych na swojej ziemi i zabijali na miejscu?
Z drugiej strony, inna część jej umysłu podpowiadała, że tubylcy mogą być przyjaźni. Mogli chcieć pomóc i zapewnić im bezpieczeństwo oraz ochronę, dopóki nie nadejdzie czas powrotu.
Co, jeśli Eleni i reszta kobiet pomogłyby tym ludziom odkryć lekarstwa i rozwinąć ich gatunek dla przyszłych pokoleń?
Jej myśli były jednym wielkim chaosem, a gdy usłyszała dźwięk otwieranych drzwi, wyobraźnia zaczęła podrzucać kolejne scenariusze jak nadjeżdżający pociąg. Nerwy brały nad nią górę i im bardziej chciała się buntować, usiąść na łóżku i nigdzie nie iść, tym silniej uświadamiała sobie, że prawdopodobnie właśnie teraz jest obserwowana.
Bunt mógł doprowadzić do krzywdy lub nawet do jej śmierci.
Alexis musiała być jej priorytetem, i im więcej o niej myślała, tym szybciej jej zdenerwowanie ustępowało, przeradzając się w twardą determinację.
Eleni zrobiła pierwsze kroki, po czym powoli ruszyła korytarzem, aż znalazła się na zewnątrz. Świat zewnętrzny w jednej chwili zaparł jej dech w piersiach.
Lasy i otwarte tereny, odgłosy dzikiej przyrody oraz zapach świeżego, rześkiego powietrza powitały ją w tym samym czasie, niemal całkowicie pozbawiając ją tchu. Niebo miało pastelowy odcień fioletu, ale była to jedyna główna różnica uświadamiająca jej, że nie jest już na Ziemi.
A potem zobaczyła niesamowicie uroczy widok. Puchate stworzenia, które wyglądały jak skrzyżowanie królika i kota, skakały wokół w małych grupach.
Ich oklapnięte uszy i długie ogony sprawiły, że głośno westchnęła. Tym samym spłoszyła je z powrotem między drzewa.
W tamtej krótkiej chwili zaczęła się zastanawiać, czy może, tylko może, to nowe miejsce nie będzie tak straszne, jak pierwotnie zakładała. Trwało to, dopóki ostatnie puszyste kulki nie zatrzymały się w miejscu i nie zaczęły węszyć w powietrzu, jakby były w pełnej gotowości.
Ich uszy drgnęły, a potem przez dolinę przetoczył się nagły, odległy ryk. Eleni nie mogła ustalić jego dokładnej lokalizacji, ale w tamtym momencie wycofała się ze swoich pierwotnych przemyśleń. To będzie rok z piekła rodem, o ile w ogóle uda jej się przeżyć.

Odkryj Galateę

Seria ekstaza 1: Rozkosz udawaniaPrzyjemność PartneraPięć rundWojownicy Torii Książka 3Opowieści z Regventus 4: Pierścień

Najnowsze publikacje

Niebezpieczny związek. Tom 2Zakochana w braciach mafii Księga 3Zakochana w braciach mafii Księga 2Druga szansaSeria Stado Ridge Mountain, tom 5: Przepowiednia

Listy książek

Wyświetl wszystko

Sięgnij do kolekcji romansów przygotowanych przez naszych czytelników

Hot

autor: goshka

liczba książek: 176

Vivienne Wren

autor: goshka

liczba książek: 9

Najlepsze

autor: IwonaT

liczba książek: 63

Zakończona

autor: Hinatka118

liczba książek: 156

Jen Cooper

autor: goshka

liczba książek: 12

Annie Wipple UpP

autor: Izabela28

liczba książek: 4

Evelyn Miller

autor: goshka

liczba książek: 6

Brak zakończenia

autor: Hinatka118

liczba książek: 79

Całe

autor: Aassiiaa

liczba książek: 68

Czytam

autor: Iwonna

liczba książek: 9

Fajne

autor: soft_melon_300

liczba książek: 89

Bestsellery

autor: Agnieszka

liczba książek: 15

Gotowe

autor: Marlena R

liczba książek: 19

Fajne

autor: Aleksandra W

liczba książek: 37

Czekające

autor: Martita

liczba książek: 10