Gölgelerin Kavradığı

Melinda gece uyandığında, o kadar geç olmuştu ki uyku saatini geçmişti.

Fısıltılar yeniden başlamıştı; onu uyandıran da buydu.

Fısıltıların ne dediğini bilmese de niyetlerinin ciddi olduğunu biliyordu.

Melinda fısıltıları ilk kez okulda duymuştu. Bildiği en sessiz yere gitmişti: bazen öğle yemeğini götürdüğü tiyatronun yanındaki tek kişilik tuvalet.

Orada, sessiz yerinde bile Melinda fısıltıların ne dediğini anlayamıyordu.

Her zaman anlaşılmayacak kadar fazla boğuktular.

Sesler insan sesleri gibiydi. O kadarını biliyordu. Ama ayrıca tonları keskin ve sertti, kara tahtadaki tırnaklar gibi.

Melinda tuvaletten çıkmıştı.

Kısa bir süre sonra Dr. Mulligan ile görüşmeye başladı. Onun tavsiyesine uydu. Kulaklıklarında yüksek sesle pop hitleri çalıyor ya da en geveze kızların yanında duruyordu.

Fısıltılar beyaz gürültüymüş gibi davranmaya çalıştı.

Bu bir süre işe yaradı, fısıltıların gecenin bir yarısı gelmesi dışında. Yatak odasında yalnız olan Melinda, gürültünün beyaz dışında bir şey olduğunu biliyordu.

Melinda gözlerini açtı. Sayvanlı karyolasından mehtapla aydınlanmış yatak odasına baktı.

Yatağın narin beyaz gölgeliği erken ilkbahar esintisi etrafında dalgalanıyordu. Makyaj masasındaki ayna, penceresinin dışındaki değişen yaprakları yansıtıyordu.

Sadece...fısıltılar.

Ses devam etti, o kadar yükseldi ki Melinda kendi atan kalbini veya düzensiz nefesini duyamıyordu.

Duvar kâğıdındaki gül goncaları o kadar korkunç kavisliydi ki yılanlara benziyorlardı.

Melinda, boş şöminesine sanki cehennemin ağzının ta kendisiymiş gibi baktı.

Sonra gölgelerin kaydığını gördü.

Sanki uyku durumundaki şöminede bir gölge ateşi canlanmıştı.

Fısıltılar daha da yükseldi ve soğuk, karanlık ateş, gölge dumanı dökene kadar büyüdü.

Melinda kuş tüyü yastıklarına çekildi ancak duman, yatak odasının etrafında dalgalanarak gelmeye devam etti. Kara bulutlar makyaj masasının aynasındaki görüşünü... ve sonra makyaj masasının tamamını engelledi.

Duman her saniye karardı. Artık bir bulut değil, birkaç taneydi, hepsi Melinda'ya daha yakın yüzüyordu.

Yaklaştıklarında, ince ve uzun oldular. Daha az duman gibi ve daha çok...

Melinda gözlerini kırpıştırdı ve gözleri açıldığında ona yaklaşan beş figür neredeyse insandı.

Gölgeli siluetleri hiç değişmiyordu ama Melinda'ya doğru sürüklenirken hareketleri inkâr edilemez derecede insandı.

On gölge eli de, yatağında çaresizce otururken zavallı Melinda'ya uzandı, fısıltılar şimdi kulaklarını sağır ediyordu.

Parmakların olduğu yerde, gölge insanların sadece dumanları vardı.

Ona dokunmadan hemen önce çığlık attı. Tüm ailesini uyandıracak bir çığlıktı ama Melinda bu konuda endişeli değildi.

Kendi hayatı için çok endişeliydi.

Çığlık havada parçalanırken, Melinda tırnakları ısırılmış parmaklarıyla gözlerini kapladı ve bacaklarının arasında sıcak bir salınma hissetti.

Hepsi bir anda, fısıltılar durdu. Melinda, gözlerini açtığında tüm gölge insanların kaybolduğunu gördü.

"Ohh!" diye ağladı.

Ama kızın yatak odasının kapısı açılıp beş gerçek insan içeri koştuğunda huzurun tadını çıkarmak için neredeyse hiç zamanı olmamıştı.

"Hayatım, ne oldu?" Melinda'nın annesi aceleyle yatağa doğru ilerlerken talep etti.

"Bizi uyandırdın,” büyük abisi Jacob homurdandı.

"Hayali arkadaşların yine peşinde mi?" diye sordu kız kardeşi Libby kapıdan.

Melinda'nın babası ve en büyük kız kardeşi Rosie sessizdi.

Melinda'nın yanakları gecede yanıyordu.

"Önemli bir şey değildi. Özür dilerim," diye yanıtladı. "Sadece kötü bir rüya."

Annesi, elini Melinda'nın nemli alnına bastırdı.

Havayı kokladı.

"Ah, hayatım!" dedi. "Bu... koku nedir?"

Ne olduğunu anlayınca Melinda'nın midesi sıkıştı...

Bu da başka bir kâbustu. Ve gerçekleşmek üzereydi.

"Yaptın mı...?"

"Melinda yatağı ıslattı!" diye bağırdı erkek kardeşi, kız kardeşinin altındaki çarşafların üzerindeki ıslak noktayı işaret ederek. Gülmeye başladı.

Melinda gözlerini sıkarak kapadı.

Tüm ailesinin önünde kendini utandırmıştı. Bir değil, iki kez. Ve birkaç saniye içinde!

Hayat onun için neden bu kadar zordu?

"Aman tanrım," diye ağıt yaktı annesi. "Herkes yatağına dönsün!"

Ailenin geri kalanı odalarına geri döndü.

Melinda, annesinin kolunu çektiğini hissetti ama direndi.

"Çarşaflarımı değiştirebilirim anne,” diye inledi Melinda.

Ama annesinin tutuşu o kadar sıkıydı ki Melinda'nın yataktan kalkmaktan başka çaresi yoktu.

Aşağılanmış halde, ıslak pijamalarıyla ayağa kalktı.

Boş ve zararsız görünen şömineye bir göz atma riskini aldı.

"Git kendini temizle," diye emretti annesi yorganı yataktan koparırken.

Melinda banyoya gitti, hızlı ve sıcak bir duş aldı. Döndüğünde, yatak yapılmış, annesi gitmişti ve bir kez daha karanlıkta yalnızdı.

Libby, azalan mısır gevreği kâsesi üzerinden kız kardeşi Melinda'ya gülümsedi.

Libby, Melinda'nın dikkatini çekmek istiyordu ve Melinda'nın bunu ona vermemeye çalıştığını biliyordu.

Libby'nin annesi kapıdan, "Herkese okulda harika bir gün dilerim," diye duyurdu. "Ve Melinda, yarın sabah Dr. Mulligan'la randevumuz var."

Topukları koridordan aşağı ve ön kapıdan dışarı doğru takırdadı.

Libby, erkek kardeşi Jacob'a döndü. Bir bakış paylaştılar.

Babası, masanın başında gazetesini katladı ve kahve fincanını bir termosa döktü.

"Güle güle Johnson’lar," diye seslendi işe çıkarken.

"Güle güle baba," diye cevap verdi Melinda, süt bardağına bakarak.

"Yalaka,” Jacob alay etti.

Rosie kapının önünde belirdi. En büyük kız kardeşti; hiç kahvaltı etmezdi.

"Gitmeye hazır mısınız?" diye sordu.

Evden çıkarken, Johnson çocukları cep telefonlarını annelerinin evdeyken onları bırakmaları için ısrar ettiği mavi kâseden topladılar.

Libby genellikle önde oturmak için savaşırdı ama bugün Melinda ile arkada oturmak istemişti.

Rosie, kırmızı Mustang'in üstünü açtı. Mahalleden geçerken Libby'nin sarı saçları uçuşuyordu.

"Dün gece ne diyorlardı?" diye sordu Libby.

Melinda, "Beni rahat bırak," diye cevap verdi.

Libby camından dışarı baktı. Kız kardeşinin gizemli ziyaretçilerini gerçekten merak ediyordu ama Melinda'nın duygularına karşı gerçek endişeden çok okul arkadaşlarına anlatabileceği hikâyeyle ilgileniyordu.

Okula yaklaştıklarında Libby, Rosie'nin dikiz aynasında pembe dudak parlatıcısını uygulamasını izledi. Her zamanki gibi mükemmel görünüyordu.

Libby, o tür kızlara özgü şeylerin hiçbiriyle uğraşmıyordu. Zaten erkek çocuklarda işe yaramazdı.

Jackson'ın her zaman olduğu gibi beklediği normal park yerlerine yanaştılar.

Libby, Jackson'ın Rosie'yi öpmek için arabaya eğilmesini izledi. Okuldaki diğer her kız gibi onun çikolatalı gözlerine ve prens gibi kahverengi buklelerine kanmaktan kendini alamıyordu.

Jacob arabadan inerken ikizini, "Hadi gidelim," diye dürttü.

Libby ve Jacob, başını eğmiş yürüyen Melinda'nın peşinden gittiler. Rosie'yi Jackson'ı öper halde bıraktılar; hiçbiri veda etmeden.

Okulun içinde, koridor öğrencilerle doluydu. Libby ve Jacob isimlerinin çağrıldığını duydular ve merdiven boşluğunda takılan diğer genç gruplar arasında arkadaşlarını bulmak için yürüdüler.

Marissa tekdüze sesiyle, "Selam, Johnson’lar," dedi. Düzleştirilmiş saçlarını omzundan savurdu. "Baloyu duydun mu?"

"Hayır," dedi Libby.

"Temayı açıkladılar! Casino Royale!"

Libby, kimsenin ona sormayacağını bildiği için balo hakkında düşünmek istemiyordu. Neyse ki daha iyi bir konuya hazırdı.

"Balo kimin umurunda?" diye karşılık verdi ve tüm grup duymak için eğildi. Libby, Jacob'a gülümsedi.

"Ucube kız kardeşimiz dün gece yatağı ıslattı."

Melinda çalışma salonunda somurtuyordu.

Tam daha az popüler olamayacağını düşünürken lise, onun yanıldığını kanıtlamıştı.

Normal kaybedenler masası bile onu düşük tıslamalarla karşılamıştı, çişin sesini taklit ederek.

Şimdi bir masada Jared'la yalnızdı.

Jared otizmliydi ve yalnızlığı tercih ediyor gibiydi. Melinda yanına oturduğunda, ders kitabını eline almış ve ondan uzaklaşmıştı.

Melinda iç çekti. En hafif deyimiyle, dokuzuncu sınıfta uzun bir gün olmuştu.

Öğle yemeğini tiyatronun yanındaki tuvalette yemişti.

Melinda, Jacob ve Libby'nin okuldaki herkese dün geceden bahsettiğini biliyordu. Kızgındı ama bunu onlara gündeme getirme düşüncesi, dayanılmaz derecede utanç vericiydi. Onunla sadece daha fazla alay ederlerdi.

Umurunda değilmiş gibi davranmak zorundaydı.

Böyle davranmakta o kadar iyiydi ki, bazen davrandığı şeyin doğru olduğunu düşünüyordu.

Bu yetenek, fısıltılarla bile hayatının birçok alanında yararlı oluyordu.

Melinda fısıltıları umursamasaydı belki de yok olurlardı. Ve eğer onlar olmasaydı, Melinda normal olabilirdi.

Melinda gölge insanları da umursamıyordu.

O kadar umursamıyordu ki yukarı bakıp Liz’in–yıldız amigo kızın–arkasında bir gölge insan gördüğünde neredeyse hiç göz kırpmadı.

Kalp atışı neredeyse zar zor hızlandı.

Jared'ın dönük sırtına baktı ve onun arkadaşı olmasını diledi. Melinda, tüm dünyada konuşabileceği tek bir arkadaşı olmasını diledi.

Ama yoktu.

Büyük kalçalarına baktı ve tırnağını ısırdı.

Melinda aniden kendini bile şaşırtarak, “Selam,” dedi. Tükürüklü parmağıyla Jared'ın sırtına dokundu ki anında pişman oldu. Otizmli insanlar dokunulmayı sevmezdi.

Jared başını çevirdi ama hiçbir şey söylemedi.

"Matematik ödevimde bana yardım eder misin?" Melinda ödevini çıkarmamıştı bile. Sırt çantasında ders kitabına uzandı.

"Cebir 1 mi?" Jared alay etti.

"Şey, matematik benim güçlü yanım değil."

Jared bu yorumdan rahatsız görünüyordu.

Melinda büyük kitabı masaya indirdi.

"Anlamıyorum..." dedi Jared.

Melinda ona döndü, gözleri kısıldı. Jared tekrar konuşmaya başladığında daha çok sağ beyinli biri olduğunu açıklamak üzereydi. Ama ağzı hareket etmedi ve ses çıkmadı.

Melinda yutkundu.

Onun aklını mı okuyordu?

Jared devam etti: