All For Show 2. Kitap: Aşk Uğruna
Yazar
J. B.
Okur
228K
Bölüm
39
Annalise’in tek bir isteği var: Gerçek. Ancak tehlike kapıyı çaldığında, onu kurtarmasını beklediği son kişi, gücüyle hem korkutan hem de aklını çelen Gavin’dir. Gavin’in dünyası keskin köşeler ve sırlarla doludur ve Annalise’i bu dünyanın içinde, kendi kurallarıyla istediğini açıkça belli etmiştir. Her dokunuş koruma ile mülkiyet arasındaki çizgiyi bulanıklaştırır, her kelime Annalise’i onun çekim alanına biraz daha derinlemesine çeker. Ancak Annalise’in de sırları vardır ve eğer bunlar gün yüzüne çıkarsa, her şey paramparça olabilir. Arzu ile direniş arasında, güven tehlikeli bir oyuna dönüşür. Ve kalpler söz konusu olduğunda, çekip gitmek artık bir seçenek olmayabilir.
Sahil Evi
ANNA
Elleri her yerdeydi. Tenimin her hassas noktasına dokunuyor, her zerresini kavrıyor ve okşuyordu. Bedenlerimiz birbirine her değdiğinde, aramızdaki ateşle alev alev yanıyorduk.
“Seni lanet olasıca çok özledim, Annalise,” diye mırıldandı. Boğuk sesi kulağımı gıdıklıyordu.
“Hmm,” diye mırıldandım karşılık olarak. Çenesindeki o tanıdık sabah sakalını hafifçe ısırdım. “Öp beni.”
Beni öptüğünde, dudaklarının arasında inledim. Tadı o kadar tanıdıktı ki sanki evime dönmüş gibiydim.
Geri çekilirken, “Gavin,” diye fısıldadım. “Ben de seni özledim.”
Tanrım, bu adam için ne kadar yanıp tutuşmuştum. Aylarca onun sevgisinin küçücük bir anı için hasret çekmiştim. Ve o nihayet buradaydı. Nihayet—
Bip! Bip! Bip!
Gözlerim fal taşı gibi açıldı. Doğrudan güneşin altın rengi ışıklarıyla yıkanan tavana baktım.
“Ugh!” Yatağa çocuk gibi ayaklarımla vururken tam anlamıyla bir çığlık atmamak için kendimi zor tuttum. “Yine mi?!”
Anubis yatağımın ucundaki yerinden sızlandı. Sonra yanağımı hafifçe yalamak için yavaşça bana doğru süründü.
Karışmış saçlarımı hızla yüzümden çektim. Görünüşe göre yatakta epey dönüp durmuştum. Rüyalarım adı-lazım-değil kişinin başrolde olduğu yaramaz kaçamaklarla doluyken bu hiç de şaşırtıcı değildi.
“Ben iyiyim, dostum,” dedim tüylü arkadaşımın pofuduk başını iç çekerek okşarken. “Sadece kötü bir rüyaydı.”
İç sesim kötü kötü güldü. O... yaptığında hiç de kötü gelmiyordu—
Dişlerimi sıkarak bu düşünceyi kafamdan attım. Ardından aniden bacaklarımı yatağın kenarından aşağı sarkıttım.
Tanrım, ondan nefret ediyordum. Ondan o kadar çok nefret ediyordum ki canım yanıyordu. Yüzlerce mil uzaktan bile, iletişim kurmaya yönelik her çabasını haftalarca görmezden gelmeme rağmen, hâlâ aklımdan çıkmıyordu.
“Lanet olası bir veba gibi.” Gıcırdayan ahşap zeminlerde ayaklarımı yere vura vura banyoya yürüdüm.
En azından, kendime bunu söylüyordum. Durumun gerçeği çok daha karmaşıktı. Yakıcı bir öfke, içimi parçalayan bir çöküntü, hissiz bir kabulleniş ve ara sıra gelen inkar arasında gidip geliyordum. Tek bir telefon görüşmesiyle onu geri kazanabileceğimi hiç şüphesiz bilmem de işleri kolaylaştırmıyordu.
Rehberimdeki adına tek bir dokunuşla, zilyon dolarlık çatı katı dairesine dönen özel bir jette olabilirdim. Arkadaşlarımdan birkaç sokak ötede, hayatımın aşkının kollarında—
Başımı iki yana salladım. Hayır, oraya gitmiyorum. Hâlâ ondan nefret ediyorum.
Geri dönmek için para yeterli olsaydı, her şey çok daha kolay olurdu. Eğer lüks beni tatmin etseydi, Gavin'in beni sevip sevmediğini ya da ona güvenip güvenmediğimi dert etmezdim. Duygusal bir karmaşa yaşamadan, ortaklar olarak hayatımıza devam edebilirdik. Belki de yalanları umursamazdım.
Ama bu sadece bir hayaldi. Oyunlar oynamak ve yarı doğrular söylemek istiyorsa, onun karısı olmak istemiyordum. Bu nasıl bir hayattı? Daha fazlasına ihtiyacım vardı.
Kafamın içindeki o alaycı küçük ses şarkı söylercesine fısıldadı: Neden bu kadar kızgın olduğunu biliyorsun. Bunun o rüyanla pek bir ilgisi yok.
İnledim ve aynadaki yansımamın yorgun yüzüyle karşılaştım. Evet, neden gerçekten üzgün olduğumu biliyordum. Ama bunu düşünmek istemiyordum. Ya da genel olarak onu düşünmek istemiyordum. Görünüşe göre libidonun başka planları vardı. Lanet hormonlar.
New York'tan ayrıldığımdan beri eski nişanlım her hafta saat gibi düzenli çiçek gönderiyordu. Her hafta kapıma el yazısıyla yazılmış, içten mesajlar eşliğinde harika ve çok pahalı buketler geliyordu. Kendime bunun sinir bozucu olduğunu söylüyordum. Bana rahat bir nefes aldırmamasından nefret ediyordum.
Sonra bir teslimatı kaçırdı.
Gözlerimi kapattım ve derin bir nefes aldım. Belki de sonunda pes etmişti.
İstediğim de bu değil miydi? Yoksa neden onu on hafta boyunca bile bile görmezden geleyim ki?
Umutsuz bir vaka olduğuna karar vermeden önce saçlarımı taramaya çalıştım. Duş başlığını gıcırdatarak açtım ve hafif terli pijamalarımı çıkardım.
Beni yalnız bırakmasını istemiştim. Ama şimdi yalnız bıraktığı için çıldırmak üzereydim. Onu tanıdığım kadarıyla, bu onun planı olabilirdi. Belki de onun peşinden koşma ihtiyacı hissedeyim diye benden uzaklaşıyordu.
Eğer öyleyse, en azından bir bakıma işe yaradığını itiraf etmeliydim. Geçen haftanın her gecesini, kalbimi feci şekilde kıran adamın hayalini kurarak geçirmiştim. Uyanık olduğum saatlerde ona hâlâ çok öfkeli olsam da, en azından merak ettiğimi inkar etmek giderek zorlaşıyordu.
Özür dilediği ve sonsuz aşkını ilan ettiği birer sayfalık mektuplarını okuduğumda, onu ofisine ya da belki Millbrook evine kapanmış, tıpkı benim gibi perişan ve yıkılmış bir halde hayal etmek kolaydı. Kaçtığımdan beri ilk kez, onun ne halt yediğini fena halde bilmek istiyordum.
Ilık duş suyunun altına girdim ve suyun tenimden akıp gitmesine izin verdim. Görmezden gelmek için elimden gelen her şeyi yaptığım o yıpratıcı yalnızlığı silip süpürmesi için dua ettim.
Dürüst olmak gerekirse, Gavin'in gerçekten bu işi bitirmiş olma ihtimali yüksekti. İkimizin barışma fikrinden vazgeçmiş olabilirdi. İlişkimiz zaten bir yalandan pek de fazlası üzerine kurulmamıştı. Muhtemelen nankörce geri çevirdiğim yeri dolduracak başka güzel, saf bir kız bulmuştu.
Bana gösterdiği çabayı o kıza da gösterip göstermeyeceğini merak ediyordum. Suyun üzerinde yaptığı o içten evlilik teklifi ve Millbrook seyahatimizin anıları zihnimde canlandı. Hepsi artık uzak bir rüya gibi geliyordu.
Ona aşık olmaktan kendimi alıkoyabileceğimi düşünmek ne kadar da aptalcaydı. O olağanüstü biriydi. Bazen güneşten bile daha parlak görünüyordu. Ve bir şekilde onun yörüngesinde güvenle kalabilmenin bir yolu olduğunu düşünmüştüm. Çok yaklaşmadan ama onun sıcaklığının tadını çıkarabileceğimi sanmıştım.
Sonunda bu yeterli olmadı. Onu ve olabileceğimiz her şeyi bilip nasıl uzak durabilirdim ki?
Bunun yerine karanlık ve yalanlarla dolu, soğuk ve uzak bir boşluğa düşmüştüm. Kalbimi kendi isteğimle verdiğim adamın, bizi yok etmeye yeminli o kadının yanında dünyanın karşısına çıkmasını izlemiştim. Lanet Chelsea Marks. Bir bakıma planı işe yaramıştı ama aslında o kazanmamıştı.
Ben gitmiştim ve Gavin, Powell Incorporated'ın tüm gücünü onun üzerine salmıştı. Anlayabildiğim kadarıyla, o yardım balosundan beri kimse ona iş vermek istememişti.
İçimden bir ses ona biraz üzülmem gerektiğini biliyordu. Belki de onun en büyük kusuru, benim de aşık olduğum adamı bir türlü unutamamasıydı.
Öte yandan, onun müdahalesi olmasaydı mutlu bir şekilde —ya da en azından halimden memnun olarak— Gavin ile evli olacağımızdan hiç şüphem yoktu.
Derin bir nefes aldım. Suyun yüzüme çarpmasına izin verdim ve yanaklarımdan süzülen ıslaklığın sadece duş suyuymuş gibi davrandım.
Onu özlemiyordum. New York'tan ayrıldığımdan beri kendime hep bunu tekrarlıyordum.
Duygularını bu kadar açıkça önemsemeyen bir adamın hasretini hangi insan böyle umutsuzca çekerdi? Onu manipüle eden ve bu kadar kolay yalan söyleyen bir adamı?
Hayır, ben sadece olabileceklerin hayaline aşıktım. Buna inanmak aklımı başımda tutuyordu. Buna inanmak beni onun çatı katına geri koşmaktan alıkoyuyordu.
Keşke ayrıldığım gece hissettiği kederin, gözlerindeki o gerçek acının anısını silebilseydim.
Cildim buruşmaya başladığında, isteksizce uzanıp suyu kapattım. Bu uykulu kasabada sessiz bir günle daha yüzleşmenin zamanı gelmişti.
Başlangıçta bu yavaş tempo ihtiyacım olan bir mola olmuştu. Şimdiyse sadece geçmiş acılar üzerine düşünüp durmak için çok fazla zamanım olduğu anlamına geliyordu.
Tavana bakıp sessizce güç için dua ederken, elim karnımda gezindi. Neredeyse hiç belli olmayan o şişlik, somut bir hatırlatıcı olarak avucuma baskı yaptı.
Eski hayatımdan ne kadar uzaklaşmak istersem isteyeyim, beni oraya bağlayan bir şey her zaman olacaktı. Sonuçta, Gavin Powell'ın bebeğine hamileydim.
Birdenbire, telefonumun yüksek sesle çalması düşüncelerimi böldü ve neredeyse yerimden sıçramama neden oldu. Banyodaki tezgahın üzerinden telefonumu almak için acele ettim.
“A-alo?” diye kekeledim.
Karşı taraftaki o tanıdık, derin ses “Bayan Miller, iyi misiniz? Sesiniz telaşlı geliyor,” dedi.
Bu sesi duyunca içime bir sıkıntı çöktü. Ses kalbimi sarmış ve beni o geceye, çatı katının kapılarının olabileceklerin üzerine kapanışını izlediğim ana geri çekmiş gibiydi.
“Beni bu numaradan asla aramayacağını söylemiştin.”
