Kırık Kraliçe Kitap 4
Yazar
Danni D
Okur
228K
Bölüm
30
Ariel ile Alex'in balayı, uçakları düştüğünde korkunç bir hâl alır ve ikili, gizemli seslerle ve ölümcül örümcek ağlarıyla dolu bir ormanda buluverir kendini. Doğaüstü tehditlerle boğuşurlarken Ariel'in kız kardeşi Natalia da kader eşi Charlie'nin peşine düşer. İki kız kardeşin yolları kadim güçlerle kesişir, gizli gerçekler ortaya çıkar ve aralarındaki bağlar sınanır. Ariel; kaderiyle yüzleşmek, güçlü tanrılarla karşı karşıya gelmek ve sürüsünün kaderini sonsuza dek değiştirebilecek kararlar almak zorundadır.
Uçaktaki Kurtlar 🌶🌶🌶
ARIEL
Gözlerim sarayın ön bahçesindeki çift pervaneli uçak ile yatak odamızın balkonunda yanımda dikilen Alex arasında gidip gelirken parlıyorlar.
"Nereye gittiğimizi söyle bana,” diyorum, elini serbest bırakıp omuzlarından onu sarsarak.
"Bana güvenmen gerektiğini söylemiştim. İhtiyacın olan her şeyi çoktan valize koydum bile."
"Bana bir ipucu ver,” diyorum. "Plaja mı? Dağlara mı? Ormana mı?"
"Senin gerçekten sürpriz kavramı hakkında bir bilgin yok, değil mi?" diye soruyor Alex gülerek.
"Ben bir savaşçıyım,” diyorum. "Sürprizlerden nefret etmek için eğitildim."
Kolunu belime doluyor. "Sana şu kadarını söyleyeyim, gideceğimiz yerde bizi bekleyen büyük rahat bir yatak, muhteşem bir manzara ve sınırsız alkol var."
Göğsüne yaslanıyorum. "Peki o yatağı hiç terk etmek zorunda mıyız?"
"İstemezsek hayır,” diye fısıldıyor kulağıma.
Balayımız çok gecikmişti.
Sonunda arzu ettiğimiz mahremiyeti elde ediyoruz.
"O zaman,” diyorum arkamı dönüp yanağına bir öpücük vererek, "Ne bekliyoruz?"
Bunu söyler söylemez yatak odamızdan fırlıyorum.
‘Birleşme Töreni denen felaketten sonra saçlarımı salmak, kokteyli fazla kaçırmak ve Alex'le tekrar tekrar sevişmek için sabırsızlanıyorum.
Ama koridordan giriş salonuna doğru koşmaya başladığımda Natalia'yı ön kapıya doğru yürürken görüp aniden duruyorum.
Kız kardeşim ve ben daha iyi anlaşıyoruz, ancak sürpriz balayıma benimle geleceğini düşünüyorsa, ona söyleyeceğim tek şey…
Asla.
~
"Hey Natalia, neler oluyor?"
"Hilal Ay Sürüsü'ne gidiyorum,” diyor kararlı bir şekilde.
Aniden nedenini anlıyorum.
Natalia kaderindeki eşini bulmaya gidiyor.
"Hemen mi?" diye soruyorum.
"Daha fazla bekleyemem."
"Hiçbir zaman çok sabırlı bir insan olmadın,” diyorum sırıtarak.
"Öyle olmadığımı biliyorsun,” diye cevaplıyor. "Bu gece Xavi'ye annem bakacak. Arada bir onu kontrol edip annemin onun canını sıkmadığından emin olabilir misin?"
"Aslında," diyorum, sarayın ön kapısına doğru yürüyüp kapıyı açarak, "Bugün buradan ayrılan tek kişi sen değilsin."
Çift pervaneli uçağı görünce gözlerini deviriyor.
"Güzel olmalı," diyor, "Lanet olası bir kralla birleşmek."
Ama sonra yüzü yumuşayıp gülümsüyor ve beni kendine çekip sarılıyor. "İyi eğlenceler Ariel."
Benim için mutlu olmasının kolay olmadığını biliyorum ama elinden gelenin en iyisini yapmaya çalışmasını takdir ediyorum..
Saraydan uçağa doğru yürürken Natalia'nın peşimden seslenişini duyuyorum. "Bekle..."
Arkamı dönünce gözlerinin korkuyla dolu olduğunu görüyorum.
"Ya benden hoşlanmazsa?" diye soruyor.
"Sen Natalia'sın!" diyorum ben de. "Erkekler her zaman senin ayaklarına kapanmışlardır!"
"Ama ya... Ya zaten başkasıyla birleşmişse?"
"Unuttuysan diye söylüyorum, benim kader eşimi başka birisi kapmıştı."
Boğazımı temizliyorum ve ona biraz sert bir şekilde bakıyorum. Rahatsız olmuş gibi ayaklarını yerde sürüyor.
"Ama işin sonunda her şey benim için oldukça iyi oldu," diye devam ediyorum. "Bu adam senin için doğru kişi olmayabilir, ama en azından öyle olup olmadığını merak ederek daha fazla zaman kaybetmezsin."
Başını sallıyor ve ben de uçağa doğru koşmadan önce ona güven verici bir şekilde gülümsüyorum.
Dom çantalarımızı bagaj bölümüne yükleme işini bitirirken geldiğimi görünce bana kocaman bir gülümseme gösteriyor.
"Bakın bakalım kim krallara layık yaşıyor," diyor. "Hayatı boyunca adamın en yakın arkadaşıydım ve benimle hiç özel bir kaçamak yapmadı."
Alex'in arkamdan "Sen bikini giydiğinde onun kadar iyi görünmüyorsun," dediğini duyuyorum.
Arkama dönünce Vivian'la beraber yaklaştıklarını görüyorum.
"Bikini! Yani bu bir plaj tatili!"
Alex sadece omuz silkiyor. "Yakında öğreneceksin. Ama önce Vivian bize Xavier hakkında son bilgileri vermek istedi."
"Bu sabah erken saatlerde sürü savaşçılarından oluşan bir ekip onun kokusunun izlerini bulmayı başardı."
Tüm dikkatimi ona veriyorum. Xavier bizden çok uzun zamandır kaçıyor.
"Batıya doğru gidiyor gibi görünüyor," diye devam ediyor. "Konumunu daha da daraltırlarsa size güncelleme gönderirim."
"Teşekkürler Viv," diyorum.
"En azından bunu yapabilirim… Sonuçta.. Gitmesine ben izin verdim."
"Ah doğru," diyorum gülerek. "Bu küçük detayı unutmuşum."
Ona bir veda kucaklaması veriyorum.
Alex, uçağın içine tırmanmadan önce Dom'a "Yokluğumda buraya göz kulak ol," diyor.
Eşim elini uzatıyor ve beni uçağa çekiyor.
"Vay canına!" diyorum içeriye göz gezdirirken. Alex gururla sırıtıyor.
İki yumuşak deri koltuğun önünde altın renginde bir masa ve üzerinde bir kovanın içinde bir şişe şampanya duruyor.
Hiçbir zaman lüksü arayan bir insan olmadım… Ama buna alışabilirim.
Pilot bizden sonra kapıyı kapatıyor ve kokpite tırmanıyor.
"Kendisinin adı Dusty," diyor Alex bizi tanıştırarak. "10 yaşımdan beri aile gezilerimizde bizi o uçuruyor."
"Tanıştığıma memnun oldum Majesteleri," diyor bana sırıtarak.
"Hadi artık buradan defolup gidelim,” diyor Alex.
Dusty aynı fikirdeymişçesine başıyla onaylıyor ve birkaç dakika sonra motorun çalıştığını duyup pervanelerin dönmeye başladığını görüyorum.
İşte o zaman kalbim çarpıyor.
Kolumu uzatıp Alex'in elini tutuyorum.
"Ne oldu?" diye soruyor. "Gergin misin?"
"Sadece... Daha önce hiç uçağa binmemiştim."
"Gerçekten mi?" diye soruyor.
Uçak hareket etmeye başladığında başımı sallıyorum.
Alex, "Beni her zaman daha iyi hissettiren bir geleneğim var,” diyor. "Ne zaman uçağa binsem, Ay Tanrıçası'na hep sessiz bir dua ederim."
Gözlerini kapatıyor.
Ben de kendiminkini kapatıyorum.
Selene. Lütfen gitmemiz gereken yere güvenli bir şekilde varmamıza rehberlik et, diyorum.
Ama duama cevap veriyorsa bile gökyüzüne çıkarken motorun sesinin daha da artmasından dolayı onu duyamıyorum.
ALEX
Duamı bitirip gözlerimi açıyorum ve koltuğuma yaslanıyorum.
"Hanımıma şampanya?" diye ona soruyorum, şişeyi açıyorum.
Ariel heyecanla başını sallıyor, gözleri tavana çarpan şişenin mantarını takip ediyor.
Şişeden bir yudum alıp ona veriyorum.
Dusty, "Sorunsuz bir yolculuk geçirecekmişiz gibi görünüyor," diye sesleniyor.
"Harika, harika. O zaman şimdi biraz dinlenebiliriz."
Oturma alanımız ile kokpit arasındaki kapıyı kapatıyorum.
Sonra Ariel'in elini dizimde hissedince parlayan ayçiçeği rengi gözlerine bakıyorum.
"Bunun için teşekkür ederim,” diyor bana.
"Seni her zaman krallıkla paylaşamam. Bazen seni sadece kendime saklamam gerekiyor."
Ve gideceğimiz yere varana kadar bunun için beklemek istemiyorum...
~
Şampanya şişesini elinden alıp kovaya geri koyuyorum. Ve sonra, bir anda, sandalyemden kalkıp onu sıkıştırıyorum.
"Biliyor musun,” diye kulağına fısıldıyorum, "Azgın bir gençken, eşimi bu uçağa bindirip uçakta seks yapanlar kulübüne ben de katılmayı hayal ederdim."
"Gerçekten mi?" diye soruyor.
Onu yavaşça başımla onaylıyorum.
"Peki ya şimdi?"
"Şimdi azgın bir yetişkinim."
Sertleşen penisim bacağının derinliklerine inerken "Bunu hissedebiliyorum,” diyor.
"Sen tehlikeli bir kadınsın Ariel. Emniyet kemeri takman gerektiğini bilmiyor musun?"
Emniyet kemerini kucağına çekip bileklerini sabitliyorum.
Kemer onu biraz rahatsız ediyor ama dudaklarının üzerinde onaylayan bir gülümseme görüyorum.
"Yolculuğun tadını çıkar,” diyorum yanağına yumuşak bir öpücük kondurarak.
Sonra sandalyesinin sol tarafındaki kolu çekiyorum. Koltuğu neredeyse tamamen geriye yaslanıyor.
Onu öpmeye devam ediyorum, boynundan aşağı ve göğüslerine doğru ilerlerken daha da sert öpüyorum.
Şimdiden inlemeye başlıyor.
Parmağımı dudaklarıma dayıyorum.
"Şşşşt," diyorum pilotla aramızdaki ince kapıyı işaret ederek.
"Ama şimdiden beni deli ediyorsun,” diye fısıldıyor.
Önünde diz çöküyorum ve pantolonunun düğmelerini çözüp pantolonunu aşağı çekiyorum.
İç çamaşırını yana doğru çekiyorum ve narin kıvrımlarına bir öpücük yerleştiriyorum.
Sonra dilimde sırılsıklam olduğunu hissediyorum.
Bu sefer daha yüksek sesle inlediğini duyuyorum.
Yüzüm vajinasına gömülmüşken, elimi tekrar yukarı uzatıp ağzının üzerine yerleştirerek ona sessiz kalması gerektiğini hatırlatıyorum.
Zevk çığlıklarını geri tuttuğu düşüncesi beni daha da sertleştiriyor.
En zevk aldığı yeri bulana kadar dilimi içeri sokuyorum.
Ama zaten sınırda olduğunu söyleyebilirim. Vücudu altımda titremeye başlamadan ve kolları onların dizginlemekle savaşmadan önce sadece birkaç sert öpücük daha gerekiyor.
Çığlık atmasını engellemek için dişlerinin avucumun etini ısırdığını hissediyorum.
Sonra aniden vücudundaki gerginlik diniyor ve deri koltuğa kendini bırakıyor.
Elimi ağzından çekiyorum ve sessizce iç çektiğini duyuyorum. "Bu. İnanılmaz. İyi. Hissettirdi."
Gülümsemeden edemiyorum.
Hiçbir şey bana onu tatmin etmiş olmaktan daha büyük bir haz veremez.
Tekrar ayağa kalkıyorum ve pantolonumu çıkarıp onunkinin yanına düşmesine izin veriyorum.
Sonra bacaklarını açıp onları sandalyenin kollarına yaslıyorum.
"Kulübe katılmaya hazır mısın?" diye soruyorum ona penisimin ucunu hafifçe bastırırken.
Heyecanla başını sallıyor ve daha fazla zaman kaybetmiyorum.
Kendimi en derine kadar itiyorum.
Tam da bir türbülansa girerken.
Bunun gücü beni onun mükemmel sıcaklığına daha da itiyor.
Kendi inleyişimi bastırmak için yüzümü onun saçlarına gömüyorum.
Penisimi içeri ve dışarı yönlendirmeye devam ederken kendimi sabit tutmak için koltuğa tutunuyorum...
Daha sert, daha sert ve daha sert...
~
Ta ki şampanya gibi mantarım patlayana ve içindeki tüm sıvım akana kadar.
Son damlasına kadar.
~
O tatlı, mükemmel anın ardından büyük bir rahatlamayla kendimi onun üzerine bırakıyorum.
"Vay canına, kontrolü ele almana bayılıyorum," diye fısıldıyor.
Ona tatmin edici bir şekilde gülümsüyorum. Sonra üzerinden kalkıp ellerini emniyet kemerinden kurtarıyor ve koltuğuma oturuyorum.
O kendininkinin düğmelerini kapatmaya başlarken ben de pantolonuma uzanıyorum ve neredeyse kafamı kokpit kapısına vuruyorum. Türbülans henüz sona ermemiş halde.
Gittikçe daha da şiddetleniyor. Ve kıyafetlerimizi giymeyi zorlaştırıyor.
Tamamen giyinmeyi başardıktan sonra eşime bakıyorum ve yüzündeki büyük coşku hızla kaybolmadan önce onu görüyorum.
Türbülanstan korkuyor ve benim de sinirlerime dokunmaya başladığını inkar etmem.
"Hey Dusty," diye sesleniyorum. "Her şey yolunda mı?"
"Garip bir şey var,” diyor. "Hava durumu uyarısı almadım, ama görünüşe göre büyük bir fırtınayla karşılaşacağız."
Pencereden dışarı bakınca karanlık gri bulutların tehditkar bir şekilde yaklaştığını görüyorum.
"Dusty, bana iyi bir haberler ver," diyorum.
"Bunun için uğraşıyorum, majesteleri,” diyor.
Yoğun türbülanstan sonra uçak sonunda yeniden istikrarlı bir şekilde gidiyor gibi görünüyor.
Ariel'in elini sıkıp ona "Her şey yoluna girecek," diyorum. "Bunların hepsi normal... Tüm bunlar her za…"
Ama bu sözler ağzımdan çıkarken pencereden tekrar bakıyorum.
Ağır çekimde pervanelerden birinin kırılıp uçağın yan tarafından geçip gittiğini görüyorum.
Bu da ne?!
~
Bu kesinlikle normal değil.
~
Uçak ani, dik bir iniş yaparken hayatım uğruna koltuğun kolçaklarına tutunuyorum.
ARIEL
Uçak düşerken kalbime bir ağrı saplanıyor.
Adrenalinin her zerresinin vücuduma saldırdığını hissediyorum ve Alex'e hissettiğim her şeyi anlatan bir bakış atıyorum:
Mahvolduk.
~
"Hayır," diyor, aklımı okumuşçasına. "Bugün ölmeyeceğiz."
Ama artık yapacak bir şey yok.
Dua etmek dışında yapacak bir şey yok.
Gözlerimi kapatıp Tanrıça'yla tekrar bağlantı kurmaya çalışıyorum.
"Tanrıça, lütfen" diyorum ona. “~Lütfen bizi kurtar. Bu uçağın yavaşça aşağı inmesini sağla. Lütfen Tanrıça, bugün ölmemize izin verme."
~
Daha önce birçok kez olduğu gibi sesinin zihnime sızmasını bekliyorum, ama onu duyamıyorum.
”Selene, neredesin? SELENE?"
~
Uçak gittikçe hızlanarak düşmeye devam ediyor.
Alex Dusty'e sesleniyor. Kapı sıkışmış halde olduğu için kapıyı bir levyeyle açmaya çalışıyor.
Gözlerimi kapatıyorum ve sesini bastırmaya çalışıyorum. Ve sonunda kafamın içinde başka bir ses duyuyorum.
"Benden çok uzun zamandır kaçıyorsun," diyor ses. "Artık benim olacaksın."
~
Ne...?
~
Bir sorun var.
Ses Tanrıça'nın sesine benziyor ama onun sesi değil.
Çok daha derin. Çok daha baştan çıkarıcı. Ve çok daha uğursuz.
"Sen kimsin?" diye soruyorum, umutsuz bir şekilde bir cevap arıyorum.
Ama hiçbir cevap alamıyorum.
Tam o anda uçak daha da dik bir şekilde düşmeye başlıyor.
Gökyüzünden düşmeye devam ederken kokpitten yüksek bir çarpışma sesi duyuyorum.
Dünya etrafımda dönmeye başlıyor.
Ve şimdi biliyorum ki daha önce haklıydım.
Biz gerçekten de kadere mahkumuz.
~
