Colt Kitap 2
Yazar
Simone Elise
Okur
467K
Bölüm
30
Summer'ın hayatı; fırtınalı bir boşanma, Colt'la yaşadığı yeni bir aşk ve motosiklet kulüplerinin karanlık dünyası arasında tehlike ve tutkuyla dolu bir kasırgaya dönüşüyor. Geçmişi bugünüyle çarpıştığında sırlar ortaya dökülür, ittifaklar sınanır. Summer ve Colt, rakip çetelerden gelen tehditlerle ve içerideki ihanetlerle yüzleşirken kime güvenebileceklerine ve aşklarını, hayatlarını korumak için ne kadar ileri gitmeye razı olduklarına karar vermek zorundadır.
Şeytanın Çocuğu
Summer
Geçmişi düzeltemez ya da geleceği tahmin edemeyiz, ama hepimiz geleceğimizin neler taşıyabileceğini değiştirebiliriz. Boşanma avukatımın yanında otururken ben de tam olarak bunu yapıyordum.
Oda buz gibiydi. Kollarımı birbirine dolayarak kendimi ısıtmaya çalıştım ve yanlışlıkla Elliot'la göz göze geldim. Birkaç ay önce çok iyi tanıdığımı sandığım adamla. Hayatımı kabusa çeviren ve şimdi de bunun belirtisi olan yara izlerim ve anılarımdan başka bir delilimin olmadığından emin olmaya çalışan kişi.
Elliot'un avukatı, "Müvekkilim boşanma şartlarını reddediyor," dedi. "Bayan White'ın sadakatsizliği ortada."
Avukatım, "Müvekkiliniz kadar eğitimli birinin evlilik sözleşmesi hakkında bir bilgisi var mı?" diye sordu. "Kendisinin ve Bayan White'ın arasında bir evlilik sözleşmesi yok. Bu da demek oluyor ki müvekkilim mal varlığının %50'sini alabilir. Bay White'ın geçmişine de bakılırsa... bunun adil bir anlaşma olduğunu söyleyebilirim."
Avukatıma gülümsedim. Elliot'a karşı güçlü birinin karşısına çıkmak için güçlü biri gerekirdi.
Elliot'un avukatı masanın karşısından "O zaman mahkemeye çıkacağız," dedi. "Bu günlerde duruşmalar altı ay öncesinden planlanıyor ve mal varlıkları o zamana kadar dondurulacak."
Göz bebeklerim genişledi. Avukatıma döndüm.
"Bunu yapabilirler mi?" diye fısıldadım ama o beni susturdu, gözleriyle endişelenmemem konusunda beni uyardı.
Elliot'un avukatı şöyle devam etti: "Ancak, müvekkilimi yeniden müzakere etmeye ikna edebilecek bir koşul var. Çocuğun babalık hakkı."
Ellerim otomatik olarak karnımdaki küçük tümseği kapatmak için hareket etti. Daha zeki bir kadın olsaydım, yalan söylemeyi düşünebilirdim. Elliot'tan sonsuza dek kurtulmak istemiştim. Bedeli ne olursa olsun.
"Elliot onun babası değil."
"O zaman mahkemede görüşürüz." Elliot'ın avukatı gülümsedi.
Avukatım ayağa kalktı, elleriyle sandalyesini tırmalamaya başladı. Masanın etrafında dolaşırken onu takip ettim.
Elliot, "Bir şeytanın tohumu en başından beri lanetlenmiştir," dedi. Durdum. "Bu senin son şansındı, bebeğim."
Ve ona baktığımda içim hemen pişmanlıkla doldu. Çünkü gözlerinde kötü bir şey vardı. Sanki olacakları görebiliyordu ve korkuyu iliklerime kadar hissetmemin normal olduğunu biliyordu.
***
Yağmur bir süredir olmadığı kadar yoğun yağıyordu. Bardaktan boşanırcasına yağıyor, tekrar tekrar çakan gök gürültüsünün sesiyle sonsuz görünüyordu. Gözümü ondan alamadım.
"Summer."
Yağmur damlaları düşmeye ve ben de onlara bakmaya devam ettim.
Bütün vücudum sanki dışarıda çimlerin arasında durmuş ve kemiklerime kadar sırılsıklam olmuşum gibi titredi.
Ama içerideydim.
Kuruydum.
Altı gündür şehirdeydim. Elbette bu son birkaç ay deniz aşırı kaçırılmamı atlatmak için yeterli bir zamandı. Ve bazı günler iyi gitti. Dün güzel bir gün oldu; tek başıma dışarı çıkabildim. Ama bugün... Bugün zordu.
"Summer. Summer." Sonunda pencereden kafamı çevirip Scarlett'in endişeli gözlerine baktım. "Söylediğim şeyi duydun mu?"
Onun yumuşak sesine, simsiyah saçlarının yumuşak dalgalar halinde omuzlarının üzerine düşüşüne dikkat ettim. Bana güven verici bir şekilde gülümsedi. Sakince. Scarlett, babası sayesinde MC hayatının içine doğmuştu. Babası, Şeytan'ın Yandaşları'nın başkan yardımcısıydı. Ona güvenebileceğim konusunda Colt bana güvence vermişti.
"Dün gece uyudun mu?"
Ağzımdan çıkan tek şey "Mmm," oldu.
"Sana yardımcı olacak bir şey almak istersen..." Scarlett cevabımı çoktan biliyordu.
“Ben bebeği—"
"Bebeği tehlikeye atmak istemezsin," diyerek cümlemi bitirdi. "Güvenilir bir şey olmasaydı sana güvenilir olduğunu söylemezdim."
"Biliyorum."
"Ben bir hemşireyim."
"Biliyorum."
Gözlerim pencereye geri döndü.
"Seni yine kaybettim," dedi Scarlett.
"Özür dilerim," diye başladım, yere baktım ve ayaklarımın altımda kıvrılmasını izledim. "Yağmurdan dolayı. Bana şeyi hatırlatıyor..."
"Bu konuda konuşmak zorunda değilsin."
Aklımdakileri atamadım. "Çok fazla yağmur vardı. Ben oradayken yani. Sanki... O an sadece acaba yüzüme su akmadan gökyüzüne bakıp gökyüzünü görebilir miyim diye düşündüm. Ya da her yeri kıpkırmızı görmeden ıslak toprağa tekrar bakabilecek miydim... Bütün kanlar birbirine karışmış halde."
"Artık güvendesin Summer. Evine döndün."
Ev. Burası ev değildi. Pek sayılmaz. Ama şehrin diğer tarafındaki puro dumanı ve Elliot'un kolonyası kokan boş malikane de ev değildi.
En azından Scorp'la yaşamak etrafımın tanıdık ve benim için endişelenen insanlarla çevrili olması demekti.
Her şey aynı görünüyordu. Sanki hiç ayrılmamış gibiydim. Sanki bana hiçbir şey olmamış gibi. Ama her şey... Her şey çok farklı hissettiriyordu.
Oturdum, aniden yeni bir başlangıç duygusuyla bu duyguların üstesinden gelmeye başladım. Karnımın içinde bir bebeğin büyüdüğü yerde bir umut ışığı vardı. Bebeğimiz.
Colt'un gözlerinin zihnimde parladığını gördüm.
Bu yeni bir başlangıçtı.
Bizim başlangıcımız.
Ve karakolun dışında beni kollarına aldığından beri onu beş saniyeden fazla görmemiş olmama ve o ve Scorp yeni kulübü sıfırdan inşa etmekle ve kendilerini kanıtlamakla meşgul olmalarına rağmen hiçbir şeyi değiştirmek istemezdim.
Eski hayatım artık bitmişti. Artık Elliot yoktu, rol yapmak yoktu.
Demleme çayımdan bir yudum aldım, ağzımı yakması hoşuma gitti.
Kanım damarlarımda heyecanla pompalandı. Bu, beni önemseyen insanlarla beraber yönetmek için doğduğum hayattı.
Uzun zaman sonra ilk defa kendimi canlı hissettim.
Colt
Oda sigara dumanıyla gölgelendi. Masa, Kaosun Efendileri toplantısının olduğu bir oda ne kadar dolu olabilirse o kadar doluydu. Burası küçük bir kulüptü ama sekizimiz de her şeyimizi bu kulübe verirdik. Kulüpte tek bir kural vardı: Herkesin kalpleri attığı sürece kanları bana aitti. Uzun, yağlı saçlı olan yeni adayımızı bile gerçek bir KE eylemine girmek için ağzı köpürüyordu.
Scorp soluma oturduğunda dizinin seğirdiğini hissettim. Uzun zamandır iyi bir adrenalin patlaması yaşamamıştık. Elbette, bu kulübü kurmak için bir sürü şey yapmıştık, ama kapıların iş için açılmasının zamanı gelmişti.
Viper'ların dağılması ve tüm Viper ambleminin kapanmasıyla her zaman bana ait olan şeyi geri alabilecektim.
Tek sorun şuydu; Viper'lar kadın kaçakçılığı yaparken diğer kulüpler ve özenti suçlular Kaosun Efendileri bölgesine sızmıştı.
O piçler de kimin arazisinde olduklarını öğrenmek üzereydiler.
"Bu gece o gece," dedim havaya bardağımı kaldırırken. "Onlara kim olduğumuzu göstermenin zamanı geldi."
Diğer bardaklar havaya fırladı, birer yudum almadan önce herkes bağırdı: "Siktir, evet," ve "Şimdi tam zamanı,"
"Kolay bir kural olmalı. Biz olmadan yaşayamazlar. Bu kadar basit."
"Kimse bize hayır diyemez,” diyen aday, kendine bir viski daha dökerken güldü. Çirkin yüzüne bakarken içkiyi kafasına dikişini izledim.
Lanet olasının adı neydi? Heder mi? Hoder mı? Öyle bir şey işte.
Yine şişeye uzandı.
"Heder, viskiyi bırak," dedim.
"Hunter".
"Ne?"
"Benim adım Hunter."
Huh. adı Hunter olan biri gibi görünmüyordu.
"Adının ne olduğu umurumda değil." Ve yine gözlerinden sinirlendiğini anladım. "Kapa çeneni ve dediğimi yap." Gözlerim Scorp'a döndü. “Hepiniz yapın.”
Summer
Akşam geliyor musun?
Colt
Gelemem. Yama işimiz var
Summer
oh
Summer
tamam
Colt
her şey yolunda mı??
Çocuklar toplantı odasından çıkarken elimdeki telefona bakarak tereddüt ettim. Sonra Scorp'a döndüm.
"Scarlett bu gece Summer'la mı kalacak?"
"Hayır, hayır. Vardiyası var. Summer’la kalmak için bu seferki damgalama toplantısını es geçmeyi düşünüyordum."
"Hayır, sen git. Summer'la ben kalırım."
"Hayır," dedi.
"Ciddiyim. Git sen."
Scorp bana emin olmadığını gösteren bir bakış attı. İşe geri dönmek için can atıyordu ama Summer'ı hayatındaki her şeyden daha çok umursuyordu.
"Ben hallederim, Scorp." Sonunda başını salladı.
"Bu gece dışarıda adayımızı öldürtme,” dedim kapıdan çıkarken.
"Söz veremem."
***
Tanrı aşkına, bu yağmur da neyin nesiydi? Kapalı kapıyı tekrar çaldım ve Summer kapıyı açtı. O an nefesim kesildi.
Lanet olsun. Beyaz bluzu porselen gibi olan vücuduna yapışmış ve uzun saçları omuzlarını kapatmıştı.
"Merhaba,” dedi.
Başka bir şey söyleyemeden onu havaya kaldırdım ve içeri taşıdım, kapıyı sırtımla kapattım.
"Peki ya yama toplantısı?"
"Bizimkiler hallediyor."
Dudaklarını benimkilerle birleştirdiğimde onlara bağımlı olduğumu hatırladım. "İstersen gidebilirsin... gitmen gerekiyorsa..."
"Sensiz üç ay hapisteki 13 yıldan daha zordu. Bir daha yanından ayrılmayacağım yavrum."
Göz bebekleri büyüdü. Sonra şimdiye kadar hissettiğim en yumuşak ellerle yüzümü tuttu ve tekrar öpüştük.
"Burada olduğun için mutluyum."
"Daha erken olamadığım için üzgünüm. Kulüp işi—"
"Sorun değil," diye sözümü kesti. "Burada olduğun için mutluyum."
Onu yatak odasına taşıdım ve yatağa oturttum. Çok kırılgan görünüyordu. Acısını saklamaya çalışıyordu ama ben onu görüyordum. Kardeşlerimin gözlerinde bu bakışı görmüştüm. Dönmemeleri gereken gezilerden eve dönerlerken.
"Biraz uykuya ihtiyacın var. Hadi.” Arkama yaslandım ve onu kucağıma aldım, kollarının göğsümün üzerinde düşmelerine izin verdim. Nefesimle yükselip düşmelerini izledim. Sıcaklığını hissetmenin beni başka hiçbir şeyin sakinleştiremediği gibi sakinleştiriyor olması çılgınca geldi.
***
Uyandığımda onun vücudunun altındaki elimi sıcak bir şeyle ıslanmış hissettim.
Neydi ki bu?
Onu uyandırmak istemedim.
Lambayı sessizce açmaya çalıştım ama işe yaramadı.
Işık odayı aydınlattığı anda Summer'ın gözleri açıldı.
Kanı ikimiz de aynı anda gördük.
