Mateo Santiago Kitap 2
Yazar
Katlego Moncho
Okur
118K
Bölüm
30
Kurt adamların, cadıların ve kadim lanetlerin çarpıştığı bir dünyada Juniper ile Mateo'nun aşkı, karanlık kehanetler ve güçlü düşmanlarla sınanıyor. Juniper, gerçek soyunu ve geçmişinin sırlarını keşfederken, kendisini Mateo'nun hafızasından silmekle tehdit eden ölümcül bir laneti bozmak için tehlikeli bir yoldan geçmek zorundadır. Büyülü müttefiklerin yardımıyla ve mistik Vaulsino labirentine yaptığı yolculukla Juniper, aşkını geri kazanmak ve sürüsünü yaklaşan felaketten korumak için mücadele eder.
Juniper’ın Yeniden Doğuşu
⏪Mateo Santiago'nun önceki bölümünde...⏪
Odessa tehdidini çoktan atlatmış Mateo ve Juniper eşleşmiştiler ve her zamankinden daha mutluydular. Ama yükselen yeni bir tehdit var. Ve Juniper güçlerinin kontrolünü ele geçiremezse Mateo'yu sonsuza dek kaybedebilir...
2. SEZON
Hikâye: Katlego Moncho
Yapımcı: Adam Sharp
Yazan: Ilan Benjamin
ZEUS
Kovalamaca başlamıştı.
Koşuyorduk. Süratle koşuyorduk. Bacaklarımızın bizi götürebildiği kadar hızla çalıları yırtıp geçiyorduk.
Kürkümü kırbaçlayan rüzgârın tadını çıkararak, ayaklarımın altındaki toprak hissi ve açlık ile ileri doğru fırlarken, ağzımdaki köpek dişlerimden salyalar akıyordu...
Açgözlü bir şekilde yemek, parçalamak ve her lokmayı daha önce hiç hissetmediğim kadar güçlü tüketme ihtiyacına sahiptim.
Bugün öldürecektim.
Ve Tanrıça, ne kadar da özlemiştim.
Sakin ol Zeus.
İştahı olan tek kişi sen değilsin.
Ama şu anda Mateo'yu dinlemiyordum. Kurdumun devralmasına, vahşi ve özgür olmasına izin vermeyeli çok uzun zaman olmuştu.
Uzak bir ağacın arkasından zıplayan dört bacak gördüm, benden kaçmaya çalışıyordu ve tempomu arttırdım.
Avımın benden kaçmasına imkân yoktu.
Bugün olmaz.
Mateo ve benim yaşadıklarımdan sonra olmaz.
Havada zıpladım, yükseldim ve pençelerimi geyiğin arka ayaklarına çarparak yere yığdım. Ne olduğunu anlayamadan boynuna saldırdım.
Kan çenemi doldurdu, demir ve tuzun tadı duyularıma bir merhem gibiyken, muzaffer bir uluma saldım.
Sonunda sadece koşmak için değil, kendi yemeğimi yakalamak için de yeterince güç toplamıştım. Odessa'nın şiddetinden kurtulmak kolay olmamıştı.
Ama altımdaki eti parçalarken açlığım doyumsuzdu, sonunda iyileşmekte olduğumu biliyordum. Yine tam kurdum olmuştum.
Ve tıka basa yediğimde, Mateo'nun bir kez daha izinsiz girmesine izin verdim.
Bu gece bir ziyafet olacak, Zeus... Juniper ve Starlet'e de yetecek kadar yiyecek bırakırsan.
Starlet.
Eşimin sadece adını düşünmek, kurdumun başka bir açlıkla hırlamasına neden oldu. Son birlikte koşuşumuzun üzerinden çok fazla zaman geçmişti. Son zamanlarda her şey Mateo ve Juniper'la ilgiliydi.
Ama şimdi sağlıklı olduğumuza göre, bunu kısa sürede düzeltmek niyetindeydim.
Ne dersin Zeus?
Hanımlara biraz yiyecek ayıracak mısın?
Son bir ısırık aldım ve etrafımdaki görkemli vahşi ormanı incelemek için geri adım attım. Vistas Ay Sürüsü toprakları. Benim evim.
Evet, Mateo, diye cevapladım.
Kızlara unutamayacakları bir yemek verelim.
JUNIPER
Tepelerin ve yeşil meraların manzarasına sahip üç katlı etkileyici sürü evinin balkonunda duruyordum, rüzgârın saçımın buklelerini sarmasını ve güneş ışığının muhteşem sıcaklığıyla yanaklarımı sıyırmasını hissettim.
Odessa'yı sürgün ettiğim o vahim geceden bu yana iki ay geçtiğine inanamıyorum. Mateo ve benim o kadar uzun süredir eşleştiğimizi düşünmek...
Kalbim saf minnettarlıktan patlayabilirmiş gibi hissettim.
Bir zamanlar arkadaşım olan Royce'un ve bir zamanlar babam olan Dayton'ın hâlâ dışarıda olduğunu ve kim bilir ne planladıklarını biliyorken...
Şu anda, her şeyi unutmak çok kolay geliyordu. Sadece minnettar olmak. Ve hava, benim eğilimime uyuyor gibiydi. Çünkü gökyüzündeki bulutlar bile gülen yüzler şeklindeydi.
Aşağıda, sürüden birkaç çocuk gördüm, çimlerin arasında yatıyorlar, çeşitli şekilleri işaret ediyor ve sırıtıyorlardı.
Eğer istersem onlar için küçük bir gösteri yapabilirdim. Güçlerime bu denli güvenecek kadar geliştirmiştim.
Bizim güçlerimiz, diye hatırlattı Marissa.
Starlet, biraz şımarıklıkla
Evet, evet, dedi.
Ne kadar harika olduğunun hepimiz farkındayız Marissa.
Hey, ben söylüyorum sadece, diye cevapladı Marissa. Tüm bu havalı sihirlerin bir kaynağı var.
"Sessiz olun, siz ikiniz,” dedim, gülerek. İçimdeki cadıyla kurt, kimliğimin bir parçası olmakla birlikte aynı zamanda kendi arzu ve tuhaflıklarına da sahiptiler.
Şu anda, konu kime teşekkür edileceği değildi. Minnettar olmakla ilgiliydi. Nokta.
"Hey, çocuklar," diye bağırdım. Balkona baktılar.
"Merhaba Luna," diye bağırdı içlerinden biri.
"Bir daha yapar mısın June, lütfen?" diye sordu başka bir tanesi.
Kıkırdadım ama kabul etmeye karar verdim. Çok az şey bana sürü çocuklarının kahkahaları ve heyecanı kadar neşe getirirdi.
Derin bir nefes aldım, ellerimi kaldırdım ve güçlerimin içimde dalgalandığını hissettim, elementler parmaklarımı hareketlendiriyordu. Güneş aniden kayboldu ve bulutlar kayıp şekillenmeye başladı, üzerimizde muhteşem bir buhar takımyıldızına dönüştü.
Çocuklar huşu içinde baktılar...
Bulutların kalın girdabında bir delik açıldı ve güneş içinden taştı, bir ışık ışını halinde çocukların oturduğu çim noktasını aydınlattı. Sanki tüm dünya, kısa bir süre için onlara odaklanmış gibi.
Çocuklardan birinin, "ÇOK HAVALI," diyerek nefesi kesildi.
"Büyüyünce June olmak istiyorum," dedi bir başkası neşeyle.
Gözlerimin köşelerinde yaşlar hissederek güldüm. Bu saf ruhlar bana genç halimi çok hatırlatıyordular, büyükannesinin evinden çıkmasına bile izin verilmeyen Litmus Sürüsü’ndeki küçük bir kız.
Çok şey çok çabuk değişmişti. Mateo ile tanıştığımdan beri... Sanki tüm dünyam altüst olmuştu. Ve daha iyiye doğru.
Umarım o ve Zeus bugün koşularının tadını çıkarıyordular. Her geçen gün gücünü, bir Alfa olarak hâkimiyetini, hatta bunaltıcı yoğunluğunu geri kazandığını görmek...
Yaşadığımız tüm acı ve korkuyu neredeyse buna değermiş gibi gösteriyordu.
Aşağıdaki çocuklara baktığımda, beni mühürlediği gece bana söylediklerini tekrar düşündüm.
"O zaman başlasak iyi olur, sence de öyle değil mi?"
Bir gün çocuk sahibi olabileceğimiz fikri, beni kısa sürede çok fazla heyecan ve özlemle dolduruyordu. Sanki önümüzde koca bir hayat vardı ve hiçbir şey yolumuza çıkamazmış gibi hissetmiştim.
Uğursuzluk getirme June, diye alay etti Marissa.
Haklı olduğu bir nokta var, diye onayladı Starlet.
Başımla onayladım. Bu ikisi bana karşı birtakım olduklarında, karşı koymaya çalışmak anlamsızdı. Sadece gülümsedim ve sürü evine adım attım.
"Siz ne derseniz hanımlar."
MATEO
Zeus ve ben geyik leşi ile sürü evine döndük ve anında meşgul ve düşüncelerinde kaybolmuş Beta'm, en iyi arkadaşım ve en güvenilir danışmanım Orion'a rastladık.
"Alfa," dedi sert bir şekilde başıyla selam vererek. "Tekrar kendin gibi hissettiğini görmek güzel."
Karşılığında başımla onayladım. "Teşekkürler, Orion. Her şey yolunda mı?"
"Evet, ben sadece," diye başladı iç çekerek. "Dayton ya da Royce'un yerini henüz bulamadığımız için hayal kırıklığına uğradım."
İstemsiz bir hırçınlıkla dudağımın seğirdiğini hissettim. O şerefsiz Dayton'ı tekrar gördüğümde kendimi durdurabilecek miydim bilemedim.
Juniper'ın babası olduğunu biliyordum. Ama adam her şeyden önce kötüydü. O kadar şeyin arasında, o kötü cadı Odessa ile komplo kurmuş olması...
Böyle bir zulüm cezalandırılmayı hak ediyordu.
Orion'ın omzuna elimi koydum. "Sorun değil, dostum," dedim. "Sana güveniyorum. Ayrıca takipçilerimden en iyi ikisi kokularını takipte."
Şaşkınlıkla kaşlarını kaldırdı. "Sürünün dışından mı demek istiyorsun?"
Başımla onayladım. Sır olarak tutmanın şanslarını arttıracağını umarak bu hususta Orion'a ya da başka birine bilgi vermek istememiştim.
Orion akıllıca, "Kim olduklarını sormayacağım,” dedi. Sonra buraya sürüklediğim yemeğe göz ucuyla baktı. "Lütfen herkese yetecek kadar olduğunu söyle."
Yürekten güldüm. "Sadece en iyisi için. Önce eşimi beslemem gerek. Ama sen bunu biliyorsun."
Başıyla onayladı, acımasız yüz hatları biraz gevşedi. "Daha fazla düşündün mü? Ona ne zaman soracaksın?"
O anda Juniper'ın sürü evinden çıkıp bir grup çocuğa doğru koştuğunu gördüm. Bir oyun oynuyorlardı. Çok güzeldi.
O çok güzeldi.
Zeus, hâlâ aç bir şekilde, Starlet ile yalnız kalma arzusuyla hırladı içimden. Ve onu suçlayabilir miydim?
Orion'a baktım. "Doğru anı bekliyordum,” diye itiraf ettim. "Ama şimdi sen söyleyince, neden bekleyeyim ki?"
Juniper’a olan sevgim her geçen gün sadece artıyordu ve benim için tam olarak ne kadar önemli olduğunu bilmeyi hak ediyordu .
Orion gülümseyerek, "Pekâlâ," dedi. "Ne bekliyorsun?"
JUNIPER
O gece Mateo, yakaladığı avla tüm sürü liderleri için büyük bir şölen hazırladı. Mükemmel pişmiş etten bir ısırık alarak, içimde gururun kabardığını hissettim.
Eşim bunu kendi çıplak dişleriyle yakalamıştı. Yeniden tam olarak kendisi olmuştu.
Bana doğru baktığında, ısırığın ortasında, gözleri yaramazlıkla parıldarken, bana ilk gözlerini diktiğinde hissettiğim kelebeklerin aynısını hissettim midemde.
"June," dedi. "Biraz yürüyelim."
"Tamam," dedim merakla. "Nereye gittiğimiz hakkında bir ipucu var mı?"
"Bu eğlenceyi bozar, bunu biliyorsun."
Elimi tuttu ve beni koridorda yönlendirdi, Orion'a başıyla işaret verdi, o da bana sadece merakımı daha da artıran bir şekilde göz kırptı. Bütün bunlar neydi?
Belki şimdi de sana geyik avlatacaktır, diye ileri sürdü Starlet.
Evet, tabi, diye cevapladı Marissa.
June'un tek yapması gereken elini sallamak ve akşam yemeğinde yirmi geyiğimiz olur.
Hayatta sihirden fazlası var, Rissa. Her şeyin kovalamacayla ilgili olduğunu bilmiyor musun?
Çocuklar! diye bağırdım.
Bana ve Mateo'ya bir saniye verir misiniz?
Vistas Sürüsü’nün arazisine adım atarken mutlulukla sessizleştiler. Gökyüzü yıldızlı ve berraktı, ağzı açıkta bırakan bir manzara oluşturuyordu.
Tam merkezde tek başımıza durduğumuzda, sessizlik devraldı. Tek eşlik edenimiz, uzak ağaçlardaki cırcır böcekleriydi.
Mateo'nun söyleyecek önemli bir şeyi varmış gibi görünüyordu. Sanki onu içten içe yiyordu. Zeus'la nasıl söyleyeceği konusunda tartışıyormuş gibi.
Güçlü çenesini tuttum, sağlam ve sert bir dokunuşla ve bakışlarını benimkine getirdim.
"Ne oldu Mateo?" diye sordum. "Bana her şeyi anlatabilirsin."
Derin bir nefes aldı, sonra gülümsedi. "June... Bu son iki ay hayatımın en güzel günleriydi. Ama hissettim ki... Bir şeyler eksik."
Gülümsemem kayboldu. Hayır, olamaz, yanlış bir şey mi yapıyordum? Sürüsüne iyi bir Luna olmamış mıydım? Tepkimi okumuş olmalı çünkü kafasını salladı.
"Öyle değil,” dedi. "Bu iyi bir şey. Yani..."
Gergin görünüyordu. Alfa'nın hayatında hiç gergin olduğunu görmemiştim. Ama neden? Gerginliğinin, korkusunun, heyecanının ondan yayılışını hissedebiliyordum.
Kendimi ateş gibi yoğun bir sıcaktan etkilenmiş, yanıyor buldum. Serin gece havasını bunaltıyor.
Bana ne oluyordu?
Mateo yavaşça dizi üzerine çöktü.
Neler olduğunu fark ettikçe yanaklarım al al olmaya başladı.
"Juniper Santiago," dedi. "Benimle evlenir misin?"
