İkinci Şansım 1. Kitap
Yazar
Summer Mathewson
Okur
17.0K
Bölüm
62
"Bir dakikaya çıkıyorum!" Daisy'nin KENDİ yeni duşundaki çıplak ve dövmeli yabancıdan beklediği karşılama tam olarak bu değildi. 🚿
Zoraki hamilelik baskısı ve cehennemden gelen bir kaynana ile taçlanan nişanından arkasına bakmadan kaçan Daisy; bir asistanlık teklifi ve bir kamyon dolusu güven sorunuyla Montana'da hayata yeniden başlıyor. Bir de Axle var: yakışıklı, huysuz, otoriter ve ona sanki çoktan onunmuş gibi bakan o adam.
Daisy, kendisine sahip olduğunu sanan bir adamdan henüz yeni kurtuldu. Bir başkasına kanmaya hiç niyeti yok. Ancak Axle, Carter gibi değil. O gerçekten değer veriyor. Ve eski nişanlısı aynı restorandan içeri girdiğinde, Axle sadece izliyor. Bekleyerek.
Bölüm 1: En İyi Haber
DAISY
Yemek odasındaki masada duran altın şamdanları kibritle yakmadan önce saate baktım. Carter on dakika içinde evde olmalıydı. Haberimi ona vermek için büyük bir heyecan duyuyordum!
Onun da en az benim kadar heyecanlanacağını biliyordum! Onu daha erken aramış ve bu gece harika bir haber vermek için özel bir yemek planladığımı söylemiştim. O da eve zamanında geleceğine söz vermişti.
Eti soslarken arabasının çakıllı yolumuza girdiğini duydum. Eti fırından çıkardım ve masanın ortasına koydum. Havuçları ve patatesleri kusursuz görünecek şekilde dizdim. Heyecandan ellerim titreyerek ekmekleri ve taze fasulyeleri yeniden düzenledim ve yemeği beğenmesi için dua ettim.
Ön kapının açıldığını duydum. Sahip olduğum tek elbise olan siyah elbisemin önünü düzelttim ve ellerimi önümde sıkıca birleştirdim. Haberi aldığımdan beri o kocaman gülümseme yüzümden hiç silinmemişti. Yanaklarım yanmaya başlamıştı ama bu umurumda bile değildi.
Kapıyı ardına kadar açarken anahtarları kilitte şıngırdadı. “Daisy? Harika kokular geliyor!” diye seslendi Carter. Ayakkabılarını çıkardı ve anahtarlarını kapının yanındaki kâseye attı. Yemek odasında onu heyecanla beklediğim yere, koridora doğru yürürken ayak seslerini duyabiliyordum.
Onun için hazırladığım masayı gördüğünde gözleri kocaman oldu. Sonra bakışları beni buldu. Gözlerini aç bir şekilde vücudumda gezdirdi. Bu beni her zaman utandırırdı. Yanıma geldi, kollarını belime doladı ve dudaklarını nazikçe dudaklarıma bastırdı.
“Bunlar harika görünüyor. Bütün bunlar ne için?” diye sordu sonunda. Ardından geri çekildi ve masanın başındaki yerine oturdu.
Tabağını aldım ve bolca yemekle doldurmaya başladım. Tabağı tekrar önüne koydum ve şarap kadehini doldurdum. Kendi tabağıma odaklanamayarak hemen yanına oturdum.
Haberi bir an önce vermeliydim, yoksa heyecandan patlayacaktım. Artık içimde tutamıyordum. “Sana iyi bir haberim var! Hatta harika bir haber. En iyi haber,” diye heyecanla konuştum. “Yani, bence harika bir haber ve sana söylemek için o kadar heyecanlandım ki. Henüz annemi bile aramadım—”
“Daisy, bekle, bekle, bekle. Yavaşla,” dedi gülerek. “Böyle aşırı heyecanlandığında seni anlayamadığımı biliyorsun.”
Utançtan yanaklarım ve boynum kızardı. Sessizce özür diledim. Hızla çarpan kalbimi yavaşlatmak için derin bir nefes aldım. “Bugün nihayet Montana'daki uzmanlık eğitimine kabul edildiğimi öğrendim! Gelecek ay bile başlayabilirim!”
Heyecanımı yatıştırmak için ellerimi birbirine kenetledim. Ancak ona doğru eğilirken gülümsemem daha da büyüdü. “Sence de harika değil mi?” diye sordum nefes nefese.
Şaşkınlıkla bana bakarken gülümsemesi yüzünde donup kalmıştı. Uzun ve garip bir sessizlikten sonra, “Yani, bekle... sen hamile değil misin?” diye sordu.
“Hamile mi?!” diye bağırdım dehşet içinde ve ondan geriye doğru çekildim. “Ne? Hayır! Tabii ki hamile değilim!” diye haykırdım titreyerek. Uzmanlığa başlamadan hemen önce bir bebek sahibi olmak benim için en kötü kâbus gibi bir şeydi.
Bebek fikrine karşı değildim, sadece şimdi sırası değildi. Tek çocuk olarak büyümüştüm ve her zaman bir kardeşim olsun istemiştim. Bir gün en az iki çocuğum olacağını biliyordum, belki de daha fazla. Ancak önce evlenmek ve mesleğimde sağlam bir yer edinmek istiyordum.
“Sadece anlamıyorum. Şimdiye kadar işe yaramalıydı,” diye kendi kendine mırıldandı ve başını öne eğdi. Gözlerinde gördüğüm şey hayal kırıklığı mıydı? Onun bu tepkisi kafamı o kadar karıştırmıştı ki gülümsemem yüzümden silinip gitti.
Şu an ne oluyordu böyle? “Neden hamile olabileceğimi düşündün ki, Carter?” diye sordum sessizce. Midemde kötü bir his büyüyordu. “Doğum kontrol hapı kullandığımı biliyorsun.”
Gözleri hızla benimkilerle buluştu ve hemen ardından kaçtı. İçimdeki o kötü his daha da büyüdü ve beni tamamen ele geçirdi. Yüzünde bir anlığına suçluluk belirdi ama sonra bunu her zamanki duygusuz ifadesiyle gizledi. Bu çok kısa sürmüştü ama istesem bile bunu gözden kaçıramazdım.
Sesimi tam olarak bulamayarak, “Ne yaptın sen?” diye fısıldadım. Ondan uzaklaştım; içimdeki her şey bana koşarak oradan kaçmamı söylüyordu.
“Abartma,” diye alay etti, gözlerime bakmaktan kaçınarak.
“Bana bak, Carter,” diye ısrar ettim. Onu dikkatle izlerken kaşlarım çatılmıştı. Bütün vücudu bir tahta gibi kaskatı kesilmişti ama gözleri hiçbir şey ele vermiyordu. Yüzü tamamen umursamaz bir ifadeye bürünmüştü. “Neden bahsediyorsun? Sen ne yaptın?”
“Elbette doğum kontrol hapı kullandığını biliyorum,” diye alay etti. “Sadece bebek konusunda fikrini sonunda değiştirmiş olabileceğini umuyordum. Heyecan verici bir haberin olduğunu söylediğinde, ben de sadece...” Omuz silkerek cümlesini yarım bıraktı.
Yalanın kokusunu kilometrelerce öteden alabiliyordum. Bu sefer daha sert bir sesle, “Ne yaptın sen?” diye sordum. Gözlerinde altın rengi bir parıltı belirdi. Bu bana, kurdunun yüzeye çok yakın olduğunu ve ses tonumdan hiç hoşlanmadığını söylüyordu.
Sırtımdan aşağı bir korku yayıldı ve far görmüş tavşan gibi donakaldım. Bu bakışı daha önce başka insanlara yönelttiğinde yeterince sık görmüştüm. Sonuçta Carter sürüsünün en güçlü savaşçısıydı ve tank gibi yapılıydı. Kurdu gözlerinde parlarken attığı uyarıcı bir bakış, genellikle karşısındaki kişinin Carter müdahale etmeden önce kendine çeki düzen vermesi için yeterli olurdu.
Fakat bana her zaman sadece aşk ve şefkatle bakmıştı. Ta ki şimdiye kadar.
Ön kapının açıldığını ve ardından ahşap zeminde yürüyen yüksek topuklu ayakkabıların sesini duydum. Midemdeki o kötü his daha da derinlere indi. Bu tek bir anlama gelebilirdi. Annesi Jennifer gelmişti.
Köşeyi dönerken, “Üzgünüm, özür dilerim Carter ama bir saniye daha bekleyemedim. Çok heyecanlıyım! Söyle bana, erkek mi yoksa kız mı?!” diye heyecanla ellerini çırparak çığlık attı.
Carter oturduğu yerde hızla dönüp ona sessiz olması için hırlarken ben de kadına ağzım açık bakıyordum. Kadın kapının eşiğinde durdu, ikimiz arasında bariz bir şaşkınlıkla gidip gelen bakışlar attı. Artık Carter'a bu kadar yakın kalmaya dayanamayarak sandalyemden fırladım ve odanın diğer köşesine doğru geriledim.
Onlara öfkeyle bakarken, “Biriniz bana şu an burada ne haltlar döndüğünü açıklamak ister mi?” diye bağırdım.
