Azrail'in İddiası Kitap 2
Yazar
Simone Elise
Okur
469K
Bölüm
30
Abby, sadakatin sınandığı ve hayatta kalmanın belirsiz olduğu Hellbound çetesinin tehlikeli dünyasına dolanıp kalır. Bu tehlikeli yolda ilerlerken geçmişi ve bugünü çarpışır; eski aşklarıyla, aile bağlarıyla ve kendi kimliğiyle yüzleşmek zorunda kalır. İkiz kız kardeşi Kim ve eski sevgilisi Reaper yanı başındayken Abby, karanlığı mı kucaklayacağına yoksa bir kurtuluş şansı için mi mücadele edeceğine karar vermek zorundadır. Bir çıkış yolu bulabilecek mi, yoksa çetenin pençesi fazla mı güçlü çıkacak?
Ağrı kesiciler
SEZON 2
Yapımcı: Jenn Sherman
Yazan: Ilan Benjamin & Ellis Stump
Ses: Oskar Allen & Fionn McNeill
ABBY
Buraya nasıl geldim? Burayanasıl düştüm?
Etrafımdaki adamların bir direkten aşağı kayan yarı çıplak kızlara para atışını izlerken kendime bunu sorup durdum.
Hiçliğin ortasındaki birinci sınıf bir striptiz kulübü olan Kızıl Çiçek'te, havadaki iğrenç tatlı parfüm ve sigara kokusuyla, yabancı insanların arasında peluş bir koltukta oturuyordum.
Şeytan'ın Oğulları bölgesinin iki saat doğusunda.
Evimden iki saat uzakta. Babamdan, ikiz kız kardeşimden, ondan...
Kade.
Ama artık bunların bir önemi yoktu. Yeni bir evim, yeni bir amacım vardı. Striptiz kulüpleri umurumda ya da değil, şu anda dikkatimi dağıtmak için iyi bir nedenim vardı.
Adamlardan biri zavallı bir kıza para yağdırarak, “Güzelim, seni eve götürüyorum!” diye bağırdı.
Gözlerimi devirdim. Striptizci olsun ya da olmasın, hiçbir kadın o şişko kıllı hıyara üç metrelik bir direkle bile dokunmaz.
Yine de, adamların ona bakıyor olması, bana bakmadıkları anlamına geliyordu.
Ve bununla yaşayabilirdim.
Tüm pişmanlıklarımı yutmaya çalışarak ve geçmişin üzerinde durmamak için elimden geleni yaparak viskimden bir yudum daha alırken, birinin yanımdaki koltuğa kaydığını hissettim.
“Şov hoşuna gidiyor mu?”
Döndüğümde Damon'ı gördüm; elinde bir cin tonik vardı ve kaz ayağı desenli özel dikim takımı kaslarını sarıyordu.
Adam kafes dövüşçüsü gibi iri biri olsa da giyimiyle insanları etkiliyordu. Alaycı açık kahverengi gözleri nasıl bir oyuncu olduğunu ortaya çıkarıyordu.
Gözlerine yeterince uzun bakarsanız, onun koruyucunuz olduğuna yemin edebilirdiniz. Kadınlar ona akın ediyordu. Sanırım bu konuda ben bile suçluydum.
Ama, kesinlikle bir erkeğin kurlarına teslim olmayacaktım. Yaşadıklarımdan sonra, bana kalırsa erkeklerin hiçbiri bir saniyeme bile değmezdi.
“Daha önce görmediğim bir şey yok,” dedim, viskimden sıkkın bir yudum daha alarak yanmanın tadını çıkardım.
Damon kıkırdayarak, “Sende hoşuma giden bu, Abby,” dedi. “Çıplak bir kız seni şaşırtamaz. Tepeden tırnağa şık bir adam da öyle.”
Ceketinin altındaki tabancasının ana hatlarını fark ettim. Görünüşe göre kısa burunlu bir tabancaydı.
Motorcuların etrafında büyüyünce, bu tür detayları tanımayı öğrenirdiniz.
Bezgin bir şekilde, “Şu anda bir kucak dansı almak yerine benimle konuşmanın bir sebebi var mı?” diye sordum.
Başını sallayarak “Var,” dedi. “Ve ne hakkında olduğunu çok iyi biliyorsun.”
İş.
Anlamam için söylemesine gerek yok. Damon'la eyaletler arası ona ait olduğu ortaya çıkan ucuz bir barda tanıştığımdan beri, onun için ne anlama geldiğimi açıkça belirtmişti.
Sadece bir çift güzel memeli sivri dilli biri değildim. Hayır, Damon'ın gördüğü şey potansiyeldi. Bende bir soğukluk, bir vahşet görmüştü. Buna sahip olduğumu ben bile bilmiyordum. Ta ki…
Ta ki Azrail söz verdiği onca şeyden sonra beni terk edene kadar.
Ta ki kalbim milyonlarca parçaya bölünene kadar.
Ta ki Şeytan'ın Oğulları'ndan ayrılıp nereye varacağımı bilmeden, aklımda tek bir amaç ile yola çıkmaya karar verene kadar: Her zaman Abby Harrison olarak düşündüğüm kişiyi yok etmek.
Ve yeni biri olmak.
Damon beni Zebani Çetesi ile tanıştırdığında ilk başta temkinli davrandım.
Yamaları ya da Harleyleri yoksa ne olmuş? Onlar hâlâ bir grup katildi.
Görkemli görünüşleri beni bir saniye bile yanıltmadı. İsterseniz en kaliteli içkileri satın alın, ne olursa olsun bir çete hâlâ çetedir.
Yine de, doğup büyüdüğüm ama asla aralarına katılmama izin verilmeyen motosiklet kulübünün aksine, Damon bana yasal bir teklifte bulunuyordu. Bu da, sadece sürtük bir kulüp kızı olmak değildi.
Hayır, Damon Zebani Çetesi ile birlikte çalışmamı istiyordu.
Dediğine göre, sadece benim gibi bir kızın yapabileceği bir işti.
Sabırsızca “Eee?” diye sordu. “Blake sonsuza kadar beklemeyecek.”
Blake. Patron. Damon’ın böyle barlara nadiren gelen, mahremiyeti tercih eden ve Zebanileri sıkı bir gemi gibi yöneten kuzeni.
Onunla hâlâ tanışmamıştım. Herkes Blake'den bir çeşit tanrıymış gibi bahsederdi. Her şeyi bilen bir tanrı. Çok korkunç.
Adının anılmasıyla omurgamdan aşağı bir titreme indiğini hissettim ve bardağımdaki viskiyi kafama dikerek bu hissi saklamaya çalıştım.
“Emin değilim,” dedim. “Çok şey istiyorsun.”
“Etrafına bak Abby,” dedi Damon, omzuma elini koydu.
Nasırlı elinin çıplak tenimdeki hissi neredeyse irkilmeme sebep oluyordu. Kade'den beri hiçbir erkeğin bana dokunmasına izin vermemiştim.
Ama Damon benimle flört etmeye değil, beni ikna etmeye çalışıyordu. En azından çoğunlukla.
“Etrafındaki bu adamları görüyor musun?” diye sordu, birinden diğerine işaret etti. “Eric, altı yıldır ailemizin bir parçası.”
“Liam?” diye devam etti. “Sadece birkaç hafta. Yeni, ama kendine Zebani diyebilmek için şimdiden çok şeyden vazgeçti.”
Bir Eric'e bir Liam'a baktım. Onlarla pek konuşmamıştım ama sadakatlerini bir kilometre öteden görebiliyordum.
“Yani?” diye sordum. “Ne olmuş onlara?”
“Bu ailenin bir parçası olduklarını kanıtladılar, Abby. Sen de aynısını yapmaya hazır mısın?”
Liam gibi, bir kadın göğüslerini yüzüne yapıştırırken kızaran tatlı görünümlü bir çocuğun, Damon'ın bahsettiği şeyi yaptığına inanmak zordu.
Liam birini öldürmüştü.
Şimdi Damon benim de aynısını yapmamı istiyordu.
“Ne diyorsun Abby?” diye tekrar sordu. “Bizden biri olmaya hazır mısın?”
Abby Harrison fikrini öldürmüş olabilirdim.
Ama gerçek bir katil olmaya hazır mıydım?
AZRAİL
Abby ile ilk tanıştığım an sonum olacağını biliyordum. Ve Azrail'i öldürmek; bunun bir anlamı olmalı.
Evet. Onun bir felaket olacağını biliyordum. Beni mahvedip paramparça bırakacağını biliyordum. Her şeyi biliyordum ama yine de onu sahiplenmeyi seçtim.
Ve bakın bana ne yaptı. Hiçbir şey beni buna hazırlayamazdı.
“Bir çizgi daha ister misin bebeğim?”
Tangadan başka bir şey giymiyordu, ama onunla ilgili -rakun gözlerinden doyumsuz madde arzusuna kadar- her şey beni iğrendiriyordu.
Onu yine de yanımda tuttum. En kötü eşlikçi bile hiç yoktan iyidir.
“Ver,” diye hırladım.
Söyleneni yaptı, kim bilir neyle kestiği kokaini taşıyan aynayı uzattı.
Son iki haftadır sekiz top yapıyorduk, sadece daha fazla içki almak için ve ara sıra takılmak için duruyorduk.
Ama sikişmek yoktu. Bundan iyi bir şey çıkmayacağını biliyordum.
Bu yüzden ve sapkınlıkla, sanırım hâlâ kendimi Abby için saklamaya çalışıyordum.
Ben gittikten sonra, daha geri dönüp işleri düzeltmeye çalışamadan oradan tüydüğünü düşünürsek bu çok çılgıncaydı.
Neden Amber'ın kaçmam için bana şantaj yapmasına izin verdim?
Amber, şu anda ülkenin öbür ucundaydı, Tanrı bilir ne yapıyordu. Tüm Shields klanı beni enkazda bırakarak siktirip gitti.
Şimdi Abby de gitmişti. Benimle hiçbir şekilde iletişime geçmiyordu. Kendimizi açıklama fırsatımız olacak mıydı?
O anda, geçmişin günahları ya da yapılan hatalar umurumda değildi. Şu anda ne yaptığını ve ondan bir daha haber alıp almayacağımı umursuyordum.
Umut. İnsanı asıl öldüren şey bu.
Telefonum cam masada titrediğinde bir çizgi daha çekmek üzereydim. Yıllardır görmezden geliyordum ama gönderenin adını görünce kendime engel olamadım.
Bakmak zorundaydım.
Trigger
Haberin olsun
Trigger
Roach seni görmeye geliyor
Azrail
Ne istiyormuş?
Azrail
Yerimi nereden biliyor?
Trigger
Bulunması zor bir adam değilsin, Azrail
Trigger
Sanırım Abby hakkında
Telefonumu indirdim, gözlerim inançsızlıkla genişledi. Roach benimle ne hakkında konuşmak isteyebilir ki? Beni kızını becerirken yakaladığından beri onun için ölüydüm.
Amber'ın tehditlerine maruz kaldıktan sonra kaçınca Abby'nin benimle işinin bittiğini, Kim ve babasının yanına döndüğünü sanmıştım.
Ama Roach şu anda buraya geliyorsa, durum ciddi olmalı.
Aynayı, kokaini, hepsini bir kenara attım ve hızla ayağa kalktım.
Kız artıkları diş etlerine yapıştırmaya çalışarak “Ne oluyor yahu?” dedi. “Neden böyle bir şey yaptın?”
“Çık,” dedim.
“Ciddi misin sen?”
“Şimdi.”
Gözlerimin içine baktığında korkuya kapıldığını gördüm. Şaka yapmadığımı biliyordu. Kalkıp tek kelime etmeden odadan kaçtı.
Derin derin nefes aldım. Roach'un buraya ne kadar sürede geleceğini bilmiyordum, ama temizlemem gereken şeyler vardı.
Uyuşturucu kalıntılarını saklayamadan, ağır bir şekilde kapı çalındı.
Lanet olsun, çok hızlı oldu.
“Bir saniye,” dedim, kalanları bir çekmeceye doldurup ön kapıya doğru ilerledim.
Açınca karşımda Prez'i buldum.
Ama daha da kötüsü, endişeli görünüyordu.
“Konuşmamız lazım, Azrail.”
***
Volta atıyordum, yerimde duramıyordum, kendimi kaybediyordum. Üç aydır ortalarda olmadığına ve Roach’un bunu bana şimdi söylediğine inanamıyordum.
Abby kayıp mı olmuştu? Bu ne demek oluyordu? Kayıp anahtarlar ya da onun gibi bir şey miydi?
“Nereye gitti?” diye bağırdım.
Roach karşılığında kükredi. “Bilmiyorum! Bilseydim, burada olurdu muydum sence?”
Başımı salladım, iki haftalık uyuşturucu ve sıfır yiyeceğin müptela vücudumdaki etkisini hissettim.
Usanmış bir şekilde “Tanrı aşkına oturur musun?” dedi.
Oturmak istemiyordum. Ama başardım. Sadece piç kurusundan daha fazla cevap almak için.
“Dökül,” dedim. “Ne biliyorsun?”
“Hiçbir şey,” diye itiraf etti. “Şu anda burada olmamın tek nedeni Kim'in onu tek başına aramaya gitmiş olması. O da gitti. İki kızım da. Ben...”
Roach kelimelerini yuttu, uzaklara baktı. Biliyordum; bu, o sert piç kurusunun tek zaafıydı. İkizlerin ikisinin de kayıp olduğu fikri.
Belli ki onu mahvediyordu.
Kızların nerede olduğunu kim bilebilirdi ki?
“Ne yapacağımı bilmiyorum,” dedi. “Bu kahrolası dünyada yardım isteyeceğim son kişi sensin, ama tehlikedelerse...”
“Bana ihtiyacın var.”
Başını salladı, ancak şimdi görünüşümü ve ev dediğim bok çukurunu süzüyordu.
“Bok gibi göründüğünü söylemiş miydim?” diye sordu.
“Bir dahaki sefere senin için makyaj yaparım,” diye çıkıştım.
Bir an için, Roach neredeyse gülümsedi. Ama sonra ifadesine tekrar korku yerleşti ve ellerine baktı. Çocukları için korkan bir baba.
“Ne yapacağız, Azrail?”
Ayağa kalktım. “Sana ne yapacağımızı söyleyeyim, Roach. Onları bulacağız. İkisini de.”
Gözlerimin içine baktığında ciddi olduğumu görebiliyordu.
Abby Harrison hayatımı altüst etmiş olabilirdi ama ortadan kaybolmasına izin vermeyecektim.
Geliyorum Abby, diye düşündüm. Beni öldürse bile, seni bulacağım.
