Huzur
Yazar
Rose Jessie James
Okur
6,6M
Bölüm
60
Kader Hazırlar🌶️🌶️
Kyril
Lycan kontrolünü kaybetmeye başladığını hissetti.
Arabası sağa sola savrularak kaleye doğru ilerlerken sürücüye "Daha hızlı!" diye bağırdı.
Zaten geç olmuştu ve dönüşümün yaklaştığını hissedebiliyordu.
Tanıdık bir duyguydu, huzursuz bir uyanıklık ve adeta derisinin altında bir kaşıntıydı...
Bunu pek çok kez ay gökyüzündeyken hissetmişti.
Kontrol edilemeyen bir canavar, içini yakıp küle çeviren bastırılmış bir öfke.
Serbest bırakılmaya hasret bir yaratık.
Sağındaki ast eleman, titreyerek, "Kral'ın malikânesine girdik, Alfa Kyril," dedi.
Kyril avuç içlerini kalçalarına bastırdı, pantolonun altındaki kasları gerildi ve nefes almaya çalıştı. Her zamankinden daha şiddetli geliyordu. Daha fazla sıcaklık ve coşkuyla.
Bu bir hataydı.
Gelmemeliydim.
Krallık için tehlike çok büyük!
At arabasının tekerleği kemikleri sarsan türde bir titreşimle yoldaki taşa çarptı.
Bir alfa ve Lycanthrope Krallığı'nın en büyük sürülerinden birinin lideri olarak, Kralın Yıllık Toplantısı'na katılmak Kyril'in ana göreviydi.
Fakat her geçen yıl daha da dengesiz bir hale gelmişti.
Ve bu yıl kontrolünü kaybedeceğinden endişeleniyordu.
Çünkü Kyril henüz bir eş bulamamış bir Lycan’dı.
Diğer şekil değiştiren kurtların aksine, ay tanrıçası tarafından eşsiz bırakılan Lycanlar, insani duygularını kaybedene kadar gitgide yoldan çıktılar.. Ve vahşi oldular.
Kyril on beş yaşındayken ilk kez dönüşmüştü ve bu on yedi yıl önceydi.
Daha güçlü Lycanlar daha kısa sürede çıldırmıştı. Fakat Kyril bir şekilde kendini tutabiliyordu... Zar zor.
"Daha ne kadar sürecek?" diye adamlarına hırladı.
"Çok uzun değil, efendim!"
Kyril, yoldaşlarının sinir seğirmelerini, uçan göz hareketlerini fark etti.
Zekice, diye düşündü.
Korkmayı biliyorlar.
Güneş gökyüzünde batmaya yakınken ufka bakan Kyril dişlerini sıktı ve direnmeye çalıştı.
Eğer kaleye zamanında varabilirlerse, dönüşmeden önce kontrol altına alabilme ihtimalleri olurdu.
Yoksa, tüm krallık büyük tehlike içerisine girecekti.
Dayanmak zorundaydı. Adamları onu emniyete alana kadar kendini sakin tutmalıydı.
Sadece içindeki Lycan onu ancak bu kadar bekleyebilecekti.
Ve zaten çok uzun zamandır da bekliyordu...
Kyril yumruklarını sıktı ve gökyüzüne baktı. Hey, Ruh Eşim, Oralarda mısın?
Lilac
Ruh Eşim...
Lilac...
Lilac...
Yavaşça gözlerini açtı ve öğleden sonra güneşinin sıcaklığının pencereden parladığını hissetti.
"Lilac.. uyan."
Lilac dönüp baktığında, annesi Mila’yı yatağının kenarında otururken buldu.
"Lilac, birtanem," dedi annesi. "Rüya mı görüyordun?"
"Ben..." Alnından akan bir damla teri sildi. Rüyasında ne görmüştü ki? Hatırlayabildiği tek şey gölgeye gizlenmiş, kapana kısılmış bir figür ve sanki… ve sanki birbirlerini tanıyormuş gibiydiler.
"Ah..." Lilac yatağına oturdu, kucağından ince bir dua kitabı yere düşmüştü.
Mila kitabı alarak, "Bu da nedir?" diye sordu.
"İlahiler üzerinde çalışıyordum ve uyuyakalmış olmalıyım."
"Aptal çocuk."
Mila kızına gülümsedi. Lilac’a göre dünyanın en güzel gülümsemesiydi bu.
Lilac'ın omuzunu sıvazladı.
"Kalkma zamanı" dedi annesi. "Hazırlanman lazım."
"Neye hazırlanmalıyım?" diyerek Lilac esnedi.
"Kralın Yıllık Toplantısı için, hatırladın mı?" Mila sevgi dolu bir şaşkınlıkla başını salladı. "Seni aptal şey, unutmuş olamazsın. Lycanthrope konseyi en yeni üyelerini açıklıyor ve babanız da aday gösterildi."
Lilac'ın babası Legion, sürülerinin Alfa'sıydı ve Lilac bugünün geleceğini biliyordu. Gelişinden de korkuyordu.
"Bugün mü?"
Çenesi titremeye başladı.
Lilac yastığına yaslandı ve iç çekti. Kralın Yıllık Toplantısı, Lilac gibi içine kapanık birinin katılmak istediği son etkinlikti.
Mila, Lilac'ı dizini hafifçe okşayarak "Yukarı çık" dedi.
Lilac sızlandı. Başka seçeneği olmadığını biliyordu.
O ve ikiz kardeşi Ales yeni on sekiz yaşına girmişlerdi, yani artık yetişkindiler ve ilk Lycanthrope Toplantılarına katılmaya hak kazanmışlardı.
Kurt adam kral onu ve kardeşini bizzat davet etmişti.
Katılmamak affedilemez bir suç olurdu. Lilac sonsuza kadar odasında kalmak istese de ailesini krallığın gözünde rezil edecek bir şey yapamazdı.
Mila dolaba doğru yönelirken Lilac yavaşça ayağa kalktı.
"Nereden başlayacağız?" Mila kendi kendine konuşuyordu. "Makyaj mı? Görgü kuralları mı? Tabii ki, önce bir elbise seçmeliyiz. Bunların hepsi çok heyecan verici!"
Lilac nadiren dışarı çıkardı ve bu anın annesi için ne kadar önemli olduğunu biliyordu.
"Önce," sen git bir tazelen," dedi Lilac’a, "Çabuk!"
"Tamam, tamam, gidiyorum." Lilac'ın omuzları öne doğru düştü.
İş hazırlanmaya geldiğinde bu yaygaranın ne olduğunu hiç anlamamıştı. Kimsenin dikkatini çekmeye de çalışmıyordu.
Bir eşi cezbetme düşüncesi ise ona hiç çekici gelmemişti.
İstediğim son şey birilerinin beni fark etmesi!
Kyril
Utanmaktan kendini alamayıp eski bir şapelin yıkılmış kalıntılarına bakarken, "Burada olduğumu bile bilmeyecekler" diye mırıldandı, Kyril.
Kaleye vardıktan sonra alfanın adamları Kyril'in sığınağa olan ihtiyacı hakkında krala bilgi vermişti. Kyril'in mücadelesinin farkında olan kral hazırlıklıydı.
Kralın adamları Lycan ve sürüsüne buraya kadar, yani malikânenin öbür ucunda bulunan ve kullanımda olmayan eski püriten kilisesine kadar, eşlik etmişlerdi.
Toplanma yerinden mümkün olduğunca uzakta olan bu yere kadar.
Kyril'in vücudu sarsılmaya başlamıştı. Kasları spazmodik dalgalar halinde kasılıp duruyordu.
"Tanrıça’ya şükürler olsun."
Çenesinde salyaları birikmeye başladı ve boğazında da bir hırlama oluştu.
Adamları ise, ağır sandıkları arabadan indirirken sızlanıyorlardı.
Kyril onları içeri kadar takip etti.
Günün son güneş ışığı kullanılmayan şapelin panelsiz pencerelerinden içeri doğru parıldadı. Lycan ısırırken soluk pusa doğru gözlerini kıstı.
Adamları sandıkları açtılar ve içlerindeki malum içerik de ortaya çıkmaya başladı.
Ağır paslı zincirleri çıkardılar. Kyril'in çok aşina olduğu zincirler... Onları yere bağlayıp kayaların etrafından dolandırarak sabitlediler.
Kyril odanın ortasına ilerledi ve adamları onu bağlamaya başladı. Zincirlerin ezici ağırlığını omuzlarında hissetmeye başlarken son bir kez insan gözleriyle etrafına baktı.
Duvarlar dik kalsa da, çatı uzun zaman önce içine çökmüştü. Bir zamanlar sütunların durduğu yerde kaya yığınları duruyordu.
Zamanında sakin bir ibadet yeri olan yer şimdi kaos içindeydi.
Mermer zemin çatlamış ve çatlak araları aşırı genişlemişti. Çatlaklardan çimenler yükselmiş ve asmalar duvarlardan aşağıları ve Lycan’ın durduğu yerin etrafını kaplamıştı.
Başlarını aşağı eğmiş, hızlı bir şekilde çalışarak alfalarını hapsettiler.
Zincirlerini Lycan ve sunağın kalıntılarının etrafına sabitlediler.
Soğuk metal, kollarına ve bacaklarına sımsıkı bir şekilde dolanmış vaziyette, Lycan’ın kaslı göğsünün etrafındaki yarayı birbirine birleştirmekteydi.
Yeterli olacak mı?
Bu zincirler beni zapt edecek kadar güçlü olacak mı?
Lilac
"Beğendin mi?" Mila, Lilac'ın korsesinin iplerini çektiğini söyledi. O, acı içinde homurdandı ve annesinin çıkardığı soluk leylak rengi elbiseye baktı.
"Sadece çünkü... ah!" Mila üst kısmı sıktı. "Sadece benim adımın anlamının leylak olması onu giymem gerektiği anlamına gelmez, biliyorsun."
Lilac'ın yanağını çimdikleyen Mila, "Biliyorum, ama içinde çok güzel görünüyorsun" dedi. "Şimdi otur da saçını düzeltebileyim."
Annesi Lilac'ın parlak siyah saçlarını sırtından aşağı yuvarlanan gevşek dalgalara dönüştürdü ve taze toplanmış edelvays çiçekleriyle dokuduğu örgüyü sabitleyerek narin bir çiçek tacı yarattı.
"Göz kamaştırıcı görünüyorsun," dedi annesi. "Şimdi, sadece hafif bir makyaj."
İşleri bittiğinde, Lilac elbisenin içine adımını atarken annesi sırt tokasına yardım etti. Aynaya bakarak, vücuduna nasıl uyduğuna hayran kaldı ve döndü.
İlahileri inceleyen ve bunun kendine saklayan sessiz kıza benzemiyordu. Hayır, Lilac artık ergindi.
Bu görüntüsü bile tüylerini diken diken etmeye yetti.
Çok fazla, değil mi?
"Şimdi, ayakkabılar," dedi annesi, parmaklarında asılı duran bir çift topuklu ayakkabıyı sallayarak.
Lilac irkildi. Ayakkabıları ayağına geçirdi ve merdivenlerden aşağıya doğru korkulukları kavraya kavraya annesini takip etti.
Legion onu görünce dondu kaldı ve
Mila’ya seslenerek "Harika görünüyor!" dedi.
"O kadar güzel ki eşini bile bulabilir" diyerek Mila espri yaptı ve bunun üzerine Lilac’ın yüzü kıpkırmızı oldu.
"Eşini bulduğu gün" dedi Legion heyecanla, "Onu manastıra göndereceğim!"
Mila homurdanarak başını salladı. "Kurtlar diyarının yasalarını çiğneyemezsin, Legion. Eninde sonunda eşini bulacak."
Lilac’ın yüzü sarardı. Bu dünyada istediği son şeydi: bir eş.
Hiç yakın bir erkek arkadaşı, bir sevgilisi, en ufak bir birlikteliği bile olmamıştı ve bu durumdan memnundu.
Ona kur yapmaya cesaret eden tek çocuğu hatırladı: Hunter Blackwood, komşu bir sürüden bir Alfa. Ales'le arkadaştı ve ihtiyacı olan her konuda ona yardım teklif ederek kendisini takip etmesini hep garip bulurdu.
Hunter onu öpmeye çalışana ve babası onu kapı dışarı edene kadar.
Bugüne kadar Hunter'ın onu görmesi yasaktı.
Bu tür şeyleri neredeyse tamamen bunaltıcı buluyordu. Birincisi, onun duygularına karşılık vermiyordu ve ikincisi, bir gün bütün bunları ona açıklaması gerekeceği düşüncesi küçük kalbini dehşetle dolduruyordu.
Babası Hunter'ın sadece ısırmaya çalışan şehvetli bir köpek olduğunu söyledi. Ve Lilac'ın herhangi bir köpekle başa çıkma deneyimi yoktu...
Kyril
Alfa adamlarına acele etmesini emrederken bir hırıltı dudaklarından kaçtı.
Henüz tam olarak dönüşmemişti ama dönüşüm devam ediyordu.
İçinde bir öfke yükseldi.
Görüşünü bulanıklaştırıyor...
Kalp atış hızını hızlandırıyordu...
Zaman daralıyordu.
"Çabuk!" diye agresif bir tavırla seslendi.
Adamları, güneş batmaya başlarken aceleyle liderlerini güvence altına almayı başardılar.
Artık vakit kalmamıştı.
Geliyor!
"Beni bırakın! BENİ YALNIZ BIRAKIN!!"
Hiç tereddüt etmeden, alfa sürüsü şapeli terk ettiler ve liderlerini canavarıyla tek başına mücadele etmesi için bıraktılar.
Aniden Lycan mağlubiyeti kabul etti öfkeyle...
Zihninde kaos ve öfke yanmaktaydı...
İçindeki öfkeyi hissedebiliyordu... vahşi canavar... yüzeye yükseliyordu...
Kasları ağrıdı ve şişti..
Kafasından şiddet görüntüleri geçmekteydi...
Kan!
Yıkım!
KAOS!
Köpek dişleri büyüdü ve çenesi çatırdadı...
Kontrol altına alınmasını sağlamak için zincirleri çekti...
Dönüşüm artık onu ele geçirmişti...
Yükselen aya baktı ve uludu...
Lilac
"O benim kız kardeşim mi?"
Lilac dönüp baktığında Ales'i kapıda gördü, smokin giyiyordu, siyah saçları geriye doğru taranmıştı. Tepeden tırnağa tam bir Alfa idi.
"İyi görünüyorsun, sevgili kız kardeşim," dedi.
"Çok yakışıklı görünüyorsun, Ales."
"O zaman hepimiz hazır mıyız?"
Lilac el çantasını aradı.
"Çantamı odamda unuttum. Hemen döneceğim!"
Hızla yatak odasına girdi, makyaj masasından çantasını aldı ve tam odadan ayrılmak için dönüyordu ki, ansızın cildinde soğuk bir esinti fark etti.
Pencereyi açık bırakmadım, değil mi?
Kapatmak için gittiğinde, pencere kenarında katlanmış bir kağıt parçası ve onu tutan kalp şeklinde bir taş buldu.
"Avcı mı?" dedi, notu alarak.
Güzel Lilac, en masum bakire,
Zavallı kalbim umutsuzluk içinde nasıl sızlıyor.
Çok uzun zamandır hasret çektim. Korkunun içinde saklandım.
Ama bu gece, genç kalplerimizi yakınlaştıracağıma ant içerim...
Şiir elinden kayıp giderken gözleri yuvalarından fırlarcasına büyüdü. El yazısını tanımıştı ve notu bırakanın Hunter olduğundan emindi.
Bu onu endişeden titretmeye yetti. Hunter toplantıda ona kur yapmaya çalışacaktı.
Ve onun sevgisinden daha korkunç bulduğu tek şey onu reddederek olay yaratabileceği düşüncesiydi.
"Yukarıda neden bu kadar uzun sürdü?" diye sordu babası sabırsızlıkla.
Lilac aşağıda bekleyen ailesinin yanına koştu. "Anne, sanırım kendimi hasta hissediyorum. Kalabilir miyim?"
"İyi denemeydi" dedi Mila, Lilac'ı kapıdan dışarı iterek. "Düşündüğün kadar kötü olmayacak."
Lilac annesinin haklı olması için dua etti, ama Hunter'ın şiiri tam tersini düşündürdü.
Bu gece, genç kalplerimizi yakınlaştıracağıma ant içerim...
Lilac yutkundu. Hunter'ın neyi ima ettiğini bilmiyordu ama bu onun kalp atışlarını hızlandırdı ve avuç içlerini terletti.
Ve sonra başka bir his daha vardı. Uykusundan kalan bir tutam özlem.
Sanki dışarıda bir yerdeymiş gibi, biri... Bir şey onu çağırıyordu.
Arabanın kapıları kapandı ve geceye doğru yola koyuldu, Lilac ise karanlıklara daldı gitti. Hayatının değişmek üzere olduğunu hissediyordu ve bu durumla hayal ettiği o gölgedeki figürün bir alakasının olup olmadığını merak ediyordu.
Bu çok saçmaydı. Kendine kızdı.
Neden Kral'ın Toplantısı'ndaki biri bir canavar gibi zincire vurulsun ki?
