Artemis' cadeau Boek 4
Auteur
M. Syrah
Lezers
371K
Hoofdstukken
44
Hoofdstuk 1
EEN MILLENNIUM GELEDEN
ONBEKEND
Pestilence keek toe hoe zijn broers in wolven veranderden en wegrenden. Hij had deze straf al verwacht. Dat gold vooral omdat Death de eerste was die bloed had vergoten.
De ijzige blik van de Godin rustte op hem. Het leek alsof zijn broers niet langer belangrijk voor haar waren. Ze was overduidelijk woedend. Hij had deze kant van haar nog nooit eerder gezien. Dit gaf hem een nog ongemakkelijker gevoel, want hij haatte het om haar teleur te stellen.
„Payne,“ riep ze, en haar stem was zo koud als de winter. „Jouw onverschilligheid tegenover deze slachtpartij maakt je niet beter dan de anderen. Sterker nog, het maakt je in mijn ogen juist slechter. Je bent de slimste van allemaal, maar toch liet je de situatie volledig uit de hand lopen.
„Jouw apathie is een ziekte die je moet leren genezen. Vanaf nu geef ik je de naam Pestilence, want je zult ziektes brengen aan iedereen in je omgeving. Vertrek, ik kan het niet langer verdragen om naar je te kijken.“
Net als zijn broers voor hem, voelde Pestilence hoe zijn lichaam veranderde in een zandkleurige wolf. Het verlies van zijn menselijke gedaante maakte hem doodsbang. Nu begreep hij pas wat zijn broers had getriggerd. Dit was de meest angstaanjagende ervaring die hij ooit had meegemaakt.
Zonder ook maar één keer naar zijn broer om te kijken, begon hij naar het zuiden te rennen. Hoe zag zijn toekomst er nu uit? Hij wist niet wat deze vloek hem zou brengen. Hij was zelfs bang om er alleen al aan te denken.
Was hij nu een drager van ziektes? Als dat zo was, moest hij zo ver mogelijk bij anderen uit de buurt blijven. Hij wist door zijn achtergrond in geschiedenis en geneeskunde maar al te goed dat ziektes tot massale sterfte konden leiden.
Hij rende totdat hij Zuid-Amerika bereikte. Het tropische oerwoud zou dienen als een natuurlijke barrière, waardoor veel gevaren op afstand bleven. Hij hijgde zwaar, omdat hij zo ontzettend lang had gerend om deze verlaten plek te bereiken.
Dit was het beste voor iedereen. Het zou hem ook de kans geven om te doen wat hij altijd al wilde: alleen zijn en studeren. Het zou een flinke uitdaging worden in deze wolvenvorm, maar hij had geen andere keuze.
Hij begon een territorium af te bakenen in de jungle. De meeste wilde dieren zouden instinctief bij hem uit de buurt blijven. Er leefden echter ook mensen in dit oerwoud.
Mensen wilden altijd aan de top van de voedselketen staan. Ze zouden er echter snel genoeg achter komen dat ze geen partij waren voor Pestilence. Dat was zelfs het geval met hun kennis van medicijnen en de lokale planten.
Tien jaar na de vloek, en na het uitroeien van een heel dorp, kwam Sirius hem opzoeken. De Lycan Koning, zoals de weerwolven hem noemden, herkende zijn vriend amper. Zijn korenbloemblauwe ogen werden groot van herkenning toen hij Pestilence zag.
„Blijf op afstand,“ waarschuwde hij de weerwolven die met hem mee waren gekomen. „Ik regel dit wel. Volg mij… Pestilence, ik kan je helpen als je me dat toelaat.“
Pestilence schudde zijn hoofd naar zijn vriend.
Ze moeten bij me uit de buurt blijven, Sirius. Anders lopen ze elke ziekte op die de mensheid kent. Jij ook.
„Ik zal niet besmet raken,“ sprak Sirius hem tegen. „Dat werkt namelijk niet op lycans.“
Kon Pestilence dit echt vertrouwen? Hij had geen andere opties meer, en misschien kon Sirius hem daadwerkelijk helpen. Hij knikte naar zijn vriend en volgde hem de jungle uit. Waar bracht Sirius hem naartoe? Het kon hem helemaal niets schelen.
Het enige dat telde, was dat hij niet langer alleen was. Maar voor hoe lang? Daar wilde hij voorlopig nog niet over nadenken.
HET HEDEN
PAYNE
Ik werd wakker met een diepe zucht en staarde naar het witte plafond boven me. De universiteit had een kamer voor me geregeld, aangezien ik toch niet lang zou blijven. Dat kwam goed uit, want ik wilde hier niet blijven. Als ik niet zo nieuwsgierig was geweest, was ik hier helemaal niet naartoe gekomen.
De Godin was heel duidelijk geweest toen ze verscheen om mijn vloek op te heffen. Ze zei dat ik hier moest zijn om mijn voorbestemde ware te ontmoeten. Ik wilde echter geen mens betrekken bij de zaken van onze wereld. Wie kon mijn ware anders zijn, als ik haar op een menselijke campus moest ontmoeten? Ik had alleen maar nodig dat ze me zou afwijzen. Daarna konden we allebei gewoon weer verder met ons leven.
Ik stapte uit mijn grote tweepersoonsbed en liep naar de kleine aangrenzende badkamer. Ik miste mijn eigen appartement in het roedelhuis enorm, en ik miste mijn vrienden. Ik hield er altijd van om alleen te zijn. Toch was ik erg gewend geraakt aan de anderen, en nu voelde het vreemd zonder hen.
Ik trok een overhemd aan en stopte het netjes in mijn spijkerbroek. Ik bekeek mijn spiegelbeeld en besloot dat ik klaar was voor mijn eerste dag. Veel studenten leken geïnteresseerd te zijn in het oude Griekenland, wat een glimlach op mijn gezicht bracht. Als ze eens wisten dat het allemaal waargebeurd was.
Ik pakte mijn leren aktetas en liep de gang op. Dit gebouw was speciaal bedoeld voor de professoren. Ik groette mijn collega's dan ook vriendelijk in het voorbijgaan.
Ze zagen er allemaal een stuk ouder uit dan ik. Toch was ik zonder twijfel de oudste persoon in het hele gebouw. Ik was zelfs ouder dan het gebouw zelf. Op een bepaalde manier was dat best grappig.
Ik verliet het gebouw met een glimlach op mijn gezicht. Vervolgens liep ik richting een koffiekraampje in de tuin naast het hoofdgebouw.
De campus was opgedeeld in verschillende identieke gebouwen. Het hoofdgebouw was gemaakt van oude, ruwe stenen. De rest van de gebouwen zag er moderner uit en werd omringd door parken en een bos.
De koffie zou me zeker helpen om de dag positief te beginnen. Terwijl ik in de rij stond te wachten, pakte ik er een boek bij en begon te lezen.
„Electra… Mooie keuze,“ klonk er plotseling een vrouwenstem voor me.
Ik keek op en zag een jonge vrouw voor me staan. Ze was waarschijnlijk rond de twintig of eenentwintig jaar oud. Ze had lang krullend roodbruin haar en grote donkerblauwe ogen. Haar volle lippen krulden in een glimlach, en ze had een tenger figuur met vrouwelijke rondingen.
Op het moment dat ik haar zag, wist ik meteen wie ze was. Zij leek het echter nog niet te beseffen.
Ze is menselijk, sprak mijn wolf in mijn gedachten.
Dat hadden we al verwacht.
„Ja, het is een van mijn favorieten,“ antwoordde ik rustig.
Een lichte blos verscheen op haar wangen terwijl haar glimlach nog breder werd.
„Studeer je literatuur?“ vroeg ze nieuwsgierig.
„Geschiedenis,“ corrigeerde ik haar.
„Ik ook!“ grinnikte ze. „Ik heb je hier nog niet eerder gezien. Ben je nieuw hier?“
„Ja, ik ben hier voor dit semester,“ legde ik uit.
„Geweldig! Ik kan je hier wel rondleiden als je wilt. Ik loop hier al een eeuwigheid rond. Ik ben trouwens Hella,“ stelde ze zichzelf voor, terwijl ze haar hand naar me uitstak.
Hoe ironisch, dacht ik grinnikend bij mezelf.
„Dat is een van de namen van de Noorse Godin van de Hel,“ zei ik, terwijl ik haar hand schudde. „Ik ben Payne.“
Ze schrok lichtjes op het moment dat onze handen elkaar raakten. Er was geen enkele twijfel meer mogelijk; zij was degene naar wie ik op zoek was. Vrouwe Selene had werkelijk een bizar gevoel voor humor.
De tintelingen voelden veel te goed aan. Ik liet mezelf bijna geloven dat ik echt met haar samen kon zijn. Het was echter onmogelijk voor een mens om in mijn wereld te overleven. Zelfs nu mijn roedel de laatste tijd erg vredig was, waren mensen daar absoluut niet toegestaan.
„O, jij bent goed,“ lachte ze. „Ja, mijn ouders hebben inderdaad een apart gevoel voor humor. Fijn om je te ontmoeten, Payne.“
„Hé, lieverd.“
We draaiden allebei ons hoofd om bij het horen van die nieuwe stem. Er stond een jongen van ongeveer haar leeftijd. Hij had kort bruin haar en lichtbruine ogen. Hij droeg een sportief jasje en had een rugzak nonchalant over één schouder hangen.
Hij glipte soepel tussen ons in. Vervolgens trok hij Hella in zijn armen en drukte een kus op haar mond, puur om te laten zien dat ze van hem was. Die actie maakte iets in mij los, een enorme golf van oerkracht. Ik was namelijk niet iemand die zo'n uitdaging zomaar pikte.
Ze stopten abrupt met wat ze deden. Hun ogen stonden wijd open van angst terwijl ze me aankeken. Ze konden de bron van de kracht niet precies plaatsen. Hun oerinstincten herkenden echter meteen een dreiging toen ze er een zagen.
Ik hield de kracht snel in bedwang. Ik dwong mijn innerlijke wolf om te stoppen met zijn mentale gegrom. Ik had er immers niets aan als ze in paniek zouden raken en weg zouden rennen.
„Ik laat jullie tweeën wel alleen,“ zei ik tegen Hella. „Ik wil niet te laat komen op mijn allereerste dag.“
„Oké,“ antwoordde ze knikkend. „Ehm… Dit is Tobias, mijn vriendje. Tobias, dit is Payne. Hij is een nieuwe student in onze studierichting.“
„Leuk je te ontmoeten, man,“ zei Tobias, en hij stak zijn hand naar me uit.
„Insgelijks,“ antwoordde ik, terwijl ik zijn hand kort schudde. „Ik zie je later wel, Hella.“
„Natuurlijk! Ga je naar de les over het oude Griekenland? Ik kom er zo aan, dus houd een stoel voor me vrij,“ vroeg ze vriendelijk.
„Zal ik doen,“ stemde ik in.
Ik pakte mijn koffie en liep in de richting van het amfitheater, waar mijn les zou plaatsvinden. Nou, dit was direct nog een reden om haar niet als mijn ware te overwegen.
Ze leek erg tevreden met haar leven, en ze had mij niet nodig. Die gedachte deed best wel pijn, maar ik wist dat ik er wel overheen zou komen. Dat deed ik namelijk altijd.
