Jaloerse harten
Auteur
Oonagh C. K.
Lezers
1,2M
Hoofdstukken
29
Hoofdstuk 1
CIARA
De badkamer rook naar dure zeep en een hoop angst - angst die door mijn hele lijf gierde, terwijl ik me aan de marmeren wastafel vastklampte.
In de spiegel zag ik iemand die niet op mij leek. Deze persoon had grote, angstige ogen en rode wangen. Ondanks dat het binnen ijskoud was, stond het zweet op mijn voorhoofd.
Dit was heel erg.
Nee, dit was een ramp.
Ik pakte, voordat ik me kon bedenken, snel mijn telefoon en belde mijn beste vriendin, Olivia Quinn.
Ze nam meteen op, alsof ze mijn telefoontje verwachtte. 'Vertel me dat het geweldig ging.' Ze klonk hoopvol - maar ik stond op het punt om haar teleur te stellen.
Ik maakte een geluid dat half een lach, half een snik was. 'Ik heb maar een kwartiertje gepraat voordat ik naar de wc ben gevlucht, dus... dus wat denk je zelf?'
'Ciara.' Ze sprak mijn naam op een manier uit die haar diepe teleurstelling verraadde.
Wat ik probeer te zeggen is: 'Ik raakte in paniek! Hij zei niets, Liv! Hij zat daar maar, keek me aan, en hij zag eruit als —' Ik stopte abrupt en sloeg mijn hand voor mijn hoofd.
'Hij zag eruit als wat?'
Ik kreunde omdat Matthew Caldwell er gewoon te goed uitzag. 'Alsof hij uit een tijdschrift was gestapt - en in het echt ziet hij er nog beter uit! Echt waar Liv, volgens mij laten ze hem er in tijdschriften expres minder knap uitzien!'
'Ten eerste, dat is niet aardig. Ik heb hem in ’Forbes Under 40 gezien en ik voel me buitengesloten. Ten tweede, dit wist je al voordat je ging. Matthew Caldwell is altijd al rijk, succesvol en knap geweest. Ik dacht dat je een plan had! Wat is er gebeurd met je 'ik ben een baas' praatje?'
Ik lachte schamper. 'Ik voel me niet als een baas als zo'n perfect iemand me zit te beoordelen. Hij leek niet eens geïnteresseerd te zijn in wat ik zei - hij stelde geen enkele vraag. Hij zat daar maar alsof hij wilde dat het voorbij was.' Ik voelde de tranen opwellen.
'Als ik dit verpest,' zei ik zachtjes, me realiserend hoe ernstig de situatie was, 'dan ben ik er geweest. Mijn baan hangt hiervan af. Als ik Caldwell Enterprises niet als klant binnenhaal, dan word ik ontslagen. En dan? Moet ik op mijn 26e weer bij mijn ouders intrekken? En wat als ik—'
Ik kon zijn naam niet uitspreken. Olivia wist wie ik bedoelde.
Ze sprak zachter: 'Ciara, je doet het geweldig in New York, en je bent er pas een jaar. En dit na een nare breuk met hoe hij ook mag heten, waar je sinds je veertiende mee samen was. Je gaat niet terug. Dat laat ik niet gebeuren.'
'Maar als ik faal—'
'Dan sta je weer op en bewijs je iedereen dat ze ongelijk hebben, want dat is wat je doet. Dat heb je altijd gedaan.'
Ik zuchtte, nog steeds nerveus, maar iets gerustgesteld. 'Je hebt gelijk.' Ik bekeek mezelf in de spiegel en knikte vastberaden. 'Oké. Ik ben al te lang weg. Hij denkt misschien dat ik ervandoor ben gegaan, dus ik moet weer terug.'
'Zet 'm op!'
Na haar groet beëindigde ik het gesprek, zette mijn angst diep van me af en opende de deur.
Zodra ik de vergaderruimte weer binnenstapte, voelde ik me anders.
Hoewel ik al een kwartiertje bij Matthew had gezeten, was het nog steeds een schok om hem aan het hoofd van de grote glazen tafel te zien zitten. Zijn foto's deden geen recht aan hoe indrukwekkend hij in het echt was.
Van dichtbij zag hij er nog beter uit - wat gewoon niet eerlijk was.
Zijn donkere haar was perfect gestyled, maar het had een nonchalante rommeligheid waardoor ik mezelf moet tegenhouden om het aan te raken. Zijn sterke kaaklijn, hoge jukbeenderen en intelligente hazelnootkleurige ogen zouden iedereen doen staren - en ze zorgden ervoor dat mijn hersenen op tilt sloegen. Zijn maatpak zat als gegoten en het liet zien hoe gespierd hij was.
En de manier waarop hij zijn mouwen had opgerold, waardoor zijn onderarmen zichtbaar waren, maakte duidelijk dat hij veel tijd in de sportschool doorbracht.
Niemand zou er zo goed uit mogen zien - vooral niet iemand die me nauwelijks had aangekeken.
Niet tijdens mijn presentatie, en ook nu niet.
Zelfs de manier waarop hij zat, met één hand onder zijn kin, straalde macht en desinteresse uit.
Ik dwong mezelf om rechtop te staan, negeerde mijn blozende wangen en liep naar mijn stoel. Mijn hart bonkte in mijn borst. Wees professioneel, zei ik tegen mezelf. Je bent hier niet om naar hem te staren, Ciara. Ik haalde diep adem en begon te spreken—
'Je kunt gaan,' zei Matthew zonder van zijn papieren op te kijken.
'Wat?' Ik knipperde met mijn ogen, denkend dat ik het verkeerd had gehoord.
Hij leunde achterover en keek me aan voordat hij zei: 'Ik heb genoeg gezien.'
Mijn mond viel open van verbazing, maar ik sloot hem snel. 'Maar ik heb nog meer om u te laten zien.'
'Dat hoeft niet.' Hij stond op, knoopte zijn jasje dicht en verliet zonder nog iets te zeggen de kamer.
Ik bleef even verdoofd zitten. Toen voelde ik me vreselijk vernederd. Ik pakte langzaam en voorzichtig mijn spullen in.
Want als ik me zou haasten, dan zou ik in tranen uitbarsten.
Ik liep de vergaderruimte uit, een lege gang in die rechtstreeks naar de liften leidde. Mijn ogen prikten, maar ik liet de tranen niet komen.
Mijn telefoon ging, waardoor ik schrok, en ik viste hem uit de bodem van mijn tas op.
'Hoi mam. Kan ik je later terugbellen? Ik ben net klaar met een vergadering en dit is geen goed moment.'
'We vroegen ons af of je volgende week naar de verjaardag van tante Carol kunt komen,' zei mijn moeder, terwijl tante Carol op de achtergrond fluisterde. Alleen mijn moeder kon me zo snel aan nog een reden herinneren waarom thuiskomen geen goed idee was.
'Het spijt me echt. Ik zou graag willen, maar ik heb het ontzettend druk met werk.' Ik voelde me schuldig over de leugen, maar op zoek gaan naar een nieuwe baan zou ook werk zijn, toch?
En dat was waar het op leek waar ik de komende tijd mee bezig zou zijn.
Ik hoorde plotseling voetstappen in de gang - waarschijnlijk de zijne. En ze kwamen steeds dichterbij.
Ik dook snel om een hoek en fluisterde: 'Sorry mam, ik moet gaan.' Ik hing voordat ze iets kon zeggen op.
Ik hoorde Matthews stem in de gang. Hij klonk laag en gladjes, en ik verstijfde, terwijl ik luisterde. 'Ze lijkt niet gekwalificeerd te zijn. Ze lijkt niet te weten wat ze doet.' Hij stopte bij de liften. 'Ik heb iemand nodig met meer ervaring. Ze is te groen.'
Ik voelde me misselijk, ook al zou het me niet zoveel moeten uitmaken. Het was zakelijk, niet persoonlijk.
Of dat zou het moeten zijn. Maar hij had het persoonlijk laten voelen.
Hij had nauwelijks naar mijn presentatie geluisterd. Hij had amper van zijn computer opgekeken, terwijl ik aan het woord was. De manier waarop hij naar mijn lichaam had gekeken toen ik hem voor het eerst ontmoette.
Ik sloot mijn ogen en wachtte tot ik de liftdeuren hoorde openen en sluiten, wat betekende dat het veilig was om tevoorschijn te komen. Toen kwam ik uit mijn schuilplaats, drukte op de knop naar beneden - en wenste meteen dat ik dat niet had gedaan.
De liftdeuren gingen open en daar stond hij, met zijn handen in zijn zakken, me recht aankijkend.
De spanning was om te snijden. Mijn hart ging tekeer. Ik kon mijn blik niet van hem afwenden.
Toen kantelde hij langzaam zijn hoofd. 'Nou?' Zijn diepe stem klonk kalm. 'Stap je wel of niet in?'
