Banging the Beasts Boek 1: Banging the Beasts
Auteur
C. Swallow
Lezers
19,7K
Hoofdstukken
32
Colette is een begaafde Genezeres die naar een plek wordt gestuurd waar de meeste mensen voor zouden wegrennen—het hol van vijf vervloekte Beesten. Ooit waren ze menselijk, maar nu dienen deze machtige krijgers de Fey, gebonden aan meedogenloze rituelen die hun kracht in stand houden maar hun geestelijke gezondheid bedreigen. Haar taak klinkt simpel: help ze in balans te blijven, menselijk te blijven... en onder controle te blijven. Makkelijk, toch? Niet bepaald. Elk Beest draagt zijn eigen storm met zich mee. Eén is een jeugdvriend die ze voor altijd dacht kwijt te zijn. Een ander brandt van een temperament dat scherp genoeg is om oorlogen te ontketenen. Eén snakt bijna net zoveel naar genegenheid als naar problemen, terwijl weer een ander vanuit de schaduwen toekijkt als een stille bewaker. En dan is er nog de gevaarlijkste van allemaal—degene die niets met haar te maken wil hebben... of dat beweert hij althans. Omringd door klauwen, geheimen en spanning, leert Colette al snel dat het genezen van vijf Beesten wel eens de spannendste uitdaging van haar leven zou kunnen zijn.
Hoofdstuk 1
COLETTE
Moeder is de beste genezer in het rijk, maar wat gebeurt er als ze zelf dringend genezing nodig heeft? Nou, dan heeft ze mij. En ik doe erg mijn best, maar haar herstel verloopt traag.
Ze is opgeroepen om iemand te genezen die enorm belangrijk is voor de Vulture Fae Court. Ze kan onmogelijk gaan, dus kijkt ze me aan terwijl ik naast haar bed sta.
Moeder overhandigt me de brief, haar huid is dof van de griep die haar deze maand in zijn greep heeft.
„Wat kan ik doen? De Fae hebben Beasts nodig die genezen moeten worden. In tegenstelling tot jou heb ik nog nooit iemand anders dan mensen geholpen,“ fluister ik. Ik vouw de brief, die ik al had gelezen, op en stop hem in de zak van mijn rode jurk.
„Herinner je je dat kleine jongetje... dat al heel jong in een Beast veranderde,“ fluistert ze. „Je had een vriend in Blud... Je zult hem vinden als je gaat. Colette Vitalia. Onthoud je naam.“
Mijn keel knijpt samen als ze onze genezersnaam met zoveel trots uitspreekt. Ik knik en pak haar hand vast als ze naar de mijne reikt.
„Je moet nu gaan. De Beasts van de Fae King moeten hun rituelen uitvoeren om macht te verzamelen voor hun Fae King Bozna Pix. Maar ze zijn te zwaargewond, Colette. Help ze.“
„Maar... ze eten toch mensen zoals ik?“ fluister ik.
„Doe je werk. Denk nergens anders aan,“ zegt mijn moeder geruststellend. „Je escorte wacht. Ga nu met hen mee. Maak je geen zorgen over mij.“
„Ik kan je niet achterlaten. Je bent te ziek, en ik ben ook bang.“ Ik zeg dit stilletjes. „Mama... als ik ga, wat als ik verstijf van angst als ik ze zie?“
„De Beasts hebben regels... Ze moeten slachten om magie aan de cirkel te voeden.“ Mijn moeder begint hevig te hoesten, en ik geef haar snel nog wat van de violette schorsthee die ik voor haar heb gezet.
Ze neemt een slokje en sluit haar ogen. Het verzacht de hoest, maar de kop valt bijna uit haar hand. Ik pak hem snel over en zet hem op het nachtkastje.
„Mama?“ fluister ik, terwijl ik mijn hand onder haar neus houd. Ik voel geen ademhaling. „Nee!“
De deur van haar kamer wordt opengetrokken, en ik proef bijna de misselijkmakend zoete geur van de Fae die de kamer binnen zweeft. Een Fae-escorte met een kromme neus, genaamd Impz, komt halen waarvoor hij is gekomen. „We hebben nu een Vitalia nodig. Jij of zij.“
„Maar mijn moeder is...“ flap ik eruit, en val dan stil.
Zijn heldere ogen kijken me alleen maar ijskoud aan. Impz zegt ook niets als reactie op mijn smekende blik.
Fae geven geen reet om menselijk leed. Het kan ze alleen schelen dat we doen wat ons verteld wordt.
„Jij bent van het bloed van een Vitalia genezer?“ vraagt de Fae na een moment.
Ik knik, en ik kijk op als de lange, lenige Fae naar mijn arm grijpt.
„Kom, of we worden allebei gedood,“ waarschuwt hij me, terwijl hij mijn blik vasthoudt. „Je laat Queen Fae Reyna Pix niet wachten. Haar tijd is kostbaar. Die van jou niet.“
Ik schrik op als ik een harde hoest hoor. Ik draai me om en zie dat mijn moeder weer wakker is en zwaar ademt. Haar ogen tranen, maar ze zwaait met haar hand terwijl ze naar meer thee reikt.
„Ga,“ rochelt ze en ze perst er een glimlach uit. „Het gaat goed met me.“
Ik dank alle goden behalve de Fae-goden. Ze is in orde.
Door Impz heb ik geen tijd om afscheid te nemen. Hij hangt een ketting van groen riet om mijn nek en pakt mijn polsen vast in zijn koude handen. Zijn doorschijnende vleugels komen tevoorschijn op zijn rug, ze worden beter zichtbaar en verblinden me met hun licht.
Hoewel sommige Fae fijnere gelaatstrekken hebben dan andere, zijn de meeste Fae niet zo mooi. Ze lijken voor mij op lange waterspuwers, met puntige oren en dunne, lange lippen. Tegen hun eigen soort doen ze altijd normaal, maar tegen iedereen anders zijn het achterbakse klootzakken.
Mensen zijn de ultieme grap. Fae houden ervan om ons te stelen, ons pijn te doen, ons te doden en ons op te eten. De mensen die de Fae vervloeken en in Beasts veranderen, zijn hun grootste fout.
Ze creëren een paar Beasts die zo sterk zijn dat ze niet gedood kunnen worden. Die Beasts zijn onsterfelijk door hun gedeelde cirkelmagie. Nou ja, eigenlijk klopt dat niet, want veel van de vervloekte Beasts sterven terwijl ze proberen de besten van de groep te worden.
Alleen de vijf wreedste en intelligentste kunnen een onsterfelijk leven leiden. Zolang ze de meeste mensen doden en genoeg bloed en vlees eten, kunnen zelfs de Fae hen niet bevelen te gehoorzamen.
Het maakt niet uit wie je was, als je een onsterfelijk leven bereikte, heb je dezelfde rang als het onsterfelijke Fae-koningshuis.
Dus voor zover ik het begrijp, worden de vijf Beasts die onsterfelijk zijn en op hun niveau staan, behandeld als royalty's—nep-geliefd, maar ook gevreesd door King Bozna Pix en Queen Reyna Pix. Daarom gooien de Fae, als de Beasts hulp nodig hebben, inwisselbare mensen naar hen toe om te helpen.
Goden, ik heb zelf hulp nodig, dat is zeker. Als ik één verkeerde stap zet, krijg ik niet alleen te horen dat ik naar huis moet—dan haal ik het niet tot thuis. Ze zouden dat vlees en bloed nooit zomaar verspillen.
Dat brengt me op een vreemde mening die ik heb, een geheim dat ik met niemand durf te delen. Hoewel de Fae een assortiment aan menselijke hoeren hebben als ze dat willen, vind ik de Beasts eigenlijk veel aantrekkelijker. Bovendien waren zij ooit ook mensen, ook al zullen ze dat nooit meer zijn.
Ik hoor een luid geklap voor mijn neus, en ik besef dat ik in een portaal-trance ben gevallen. Ik vergat mijn omgeving, omdat ik even bedwelmd werd door Impz en zijn walgelijk overheersende parfum. Hij klapt nog twee keer voor mijn grote pupillen, terwijl hij zijn vleugels verbergt onder zijn donkerblauwe mantel en het riet van mijn nek haalt.
Het blijft haken in mijn lange bruine haar. Hij rukt hard aan het riet en trekt per ongeluk wat haren uit, waardoor ik ineenkrimp.
„Focus. Wat is je naam? Stel jezelf voor,“ vraagt Impz me snel.
Ik neem de koninklijke kamer in me op waar ik sta. Ik zie een koningin aan haar ontbijttafel. Ze plukt vlees van een roofvogel die ze waarschijnlijk zelf in de lucht heeft gevangen. Wanneer ik een blik werp op Reyna Pix met haar beruchte, doorschijnende glazige haar, rukt ze de kop van een gier. Ze verscheurt hem met haar klauwen, terwijl haar levendige ogen van groen naar blauw flitsen.
Door een strak raam zie ik het fantastische Fae-paleis aan de rand van Myst Falls. Er klettert een prachtige waterval naar beneden, direct naast hun koninklijke Fae-vertrekken. Ik zie ook een stapel dode vogels op het balkon buiten liggen. Andere Fae-royalty's grijpen naar de vogels die ze maar willen opeten.
Ik herinner me Impz' suggestie en stop met het in me opnemen van de overweldigend felle kleuren van dit Fae-paleis. Ik draai me om naar de koningin.
„Colette Vitalia, tot uw dienst, Uwe Hoogheid.“ Ik buig voor de koningin en sla mijn ogen respectvol neer.
„Weet je waar ik je naartoe stuur, klein meisje?“ vraagt de koningin op haar normale toon. Het is een fluistering die mijn oren zo erg kriebelt dat ik probeer niet te krabben.
Ik wil ook niezen, haar magie kwelt mijn zintuigen nu al. Ik til mijn hoofd op en dwing mezelf de drang om te krabben te negeren.
„Om Beasts te helpen die gewond zijn?“ vraag ik terwijl ik mijn oren spits.
Ik hoor het geluid van een dichtslaande deur ergens in de buurt. Het is een erg zware doffe dreun.
„De Beasts die de cirkel uitvoeren, zijn van een klif gevallen en genezen te langzaam. Help ze alsjeblieft,“ fluistert de koningin. Ze maakt een kort gebaar met haar pols. „Neem haar mee, Impz.“
Mijn nekhaar gaat overeind staan als ik achter me zachtjes een deur open hoor zwaaien. De luchtverplaatsing laat mijn jurk om mijn enkels wapperen. Ik weersta de verleiding om te kijken.
„Nee, Impz. Ik neem haar mee naar Diablo Inn. Ik ga daar nu toch heen.“ Een zachte grom vult de kamer, het absolute tegenovergestelde van een fluistering. „Ik ken haar toch al.“
Impz balt zijn vuisten. De koningin kijkt zelfs opgeschrikt op en pauzeert met kauwen om het Beast op te nemen dat blijkbaar achter me staat.
Ik bereid me voor om een volwassen Apex Beast van dichtbij te zien. Een Apex kauwt voor zijn levensonderhoud op menselijke botten en vlees.
Ik schuifel voorzichtig in de rondte om te kijken... Oh mijn goden, het is Blud.
Hij is nu een reusachtig Beast van ruim twee meter lang. Zijn lichaam bestaat uit pure spieren en brede schouders. Zwarte tatoeages bedekken zijn getinte armen, en zijn torso is ook massief. Een volledige twaalf-pack aan golvende, krachtige buikspieren staart me aan.
Zijn dikke klauwen en kop, de meest beestachtige delen, zijn een combinatie van een beer, leeuw en wolf. Hij is een puur Beast, met stierachtige hoorns en twee uitstekende hoektanden.
Beasts zoals hij zijn bedoeld als de honden van de Fae, maar deze is permanent van de lijn.
Ik ben stiekem trots op mijn oude vriend. Hij bloeit helemaal op, zelfs met hun vloek.
Bluds ogen zijn nog steeds menselijk, en het grijs van de aardige jongen die ik me herinner, is er nog steeds. Hij kijkt even naar me, en ik heb het gevoel dat de buurjongen met wie ik ben opgegroeid nog steeds in het Beast zit, nog steeds in leven. Maar dan richt hij zijn kille ogen voor nu langs me heen op de Fae-koningin.
„Waarom ben je hier zo vroeg in de ochtend, Blud? Ik zei toch dat ik een Vitalia jouw kant op zou sturen,“ sist de koningin, haar tanden klapperen zelfs van woede.
„Ik heb je dochter geneukt,“ antwoordt Blud serieus en zonder enige spijt.
De koningin krijst en staat op, maar ze doet verder niets.
„De prinses vroeg om een Beast,“ legt hij uit. „Ik heb haar niks misdaan. Ik heb haar gehoorzaamd. Ben je boos? Maar waarom, Reyna? Ze genoot ervan toen ik mijn pik in haar strakke Fae-kutje ramde. Ze bloedde maar een beetje. Ik had er eerst op gespuugd.“
Oh, Blud, wat heeft hij toch een droge humor. Hij is ook grofgebekt. Bij de goden, hij praat echt als een vervloekt Beast.
De Fae-koningin krult haar vingers alleen maar heen en weer in enge golfbewegingen. Het lijkt alsof ze magie wil gebruiken, maar ze kan een Beast als Blud niet verslaan of evenaren. Ik probeer mijn grijns in te houden. Daardoor zou ik weleens gevierendeeld kunnen worden.
„Neem je mens mee en verdwijn uit mijn slaapkamer. Vergeet niet dat je niet zonder uitnodiging naar het hof kunt komen.“ De koningin negeert wat hij zei en gebruikt in plaats daarvan die zwakke berisping.
„Ik heb hier talloze uitnodigingen, bijna net zoveel als Atlaz,“ treitert Blud haar met een glimlach. „Geniet van je vogel, lelijke oude teef.“
De koningin, die helemaal niet zo oud is maar zeker wel ijdel, gooit haar handen in de lucht en slaat hem met haar magie. Zijn gigantische lichaam van pure spieren en pezen schuift een paar centimeter achteruit over de gepolijste stenen vloer. Reyna ademt zwaar en schreeuwt, terwijl ze meer van haar kracht door de lucht duwt. Hij glijdt in slow motion de hal in.
Althans... ze probeert het.
Blud reageert niet op de zwakke aanval, zijn eigen magie verankert hem. Zijn grijze ogen dalen eindelijk af naar de mijne.
„Kom met me mee.“ Hij snuift en klinkt als een stier.
Hij draagt geen kleren, en ik doe mijn uiterste best om niet tussen zijn benen te kijken. Vooral na wat hij zinspeelde over bloeden. Hij moet enorm zijn.
Impz duwt me naar het Beast toe en slaat de deuren achter ons beiden dicht. Ik ben eigenlijk opgelucht als we samen alleen zijn in deze gigantische stenen hal.
„Herinner je je mij nog?“ Blud kijkt omlaag naar mijn anderhalve meter. Zijn toon is vriendelijk.
„Ik... ja,“ stotter ik. „Je ehm... je werd een beetje wild... toen we een keer aan het spelen waren.“
Ik weet nog dat hij mijn beste vriend was, voordat hij begon te veranderen in het Beast dat hij nu is.
Hij had me zo hard in mijn arm gebeten dat het flink bloedde. Moeder moest me hechten. Daarna heb ik hem nooit meer gezien. Toen hij verwilderde, wist ik al dat hij het niet zelf was, maar de vloek in hem. Een jongen kon daar niet tegen vechten. Ik heb het hem allang vergeven.
Ik laat hem mijn arm en de littekens zien. „Weet je dit nog?“ vraag ik.
Blud steekt een scherpe, dikke klauw uit en tilt mijn arm iets hoger op, terwijl hij zijn adem inhoudt.
Ik wacht op zijn excuses. Een nostalgische glimlach trekt aan mijn lippen.
„Je hebt geluk dat ik hem er niet helemaal af heb gebeten. Je smaakte zo verrukkelijk.“ Dat is wat Blud in plaats daarvan zegt, met een waarderende grom. „Gelukkig voor jou heb ik, als het op vrouwen aankomt, tegenwoordig een voorkeur voor andere lichaamsdelen om van te smullen.“
Hij grijnst en ik word vuurrood in mijn gezicht.
Ehm. Wat moet ik daar nou op zeggen?
Als hij zo breed lacht, zie ik de rijen dikke, scherpe tanden. Zowel boven als onder heeft hij hoektanden... Ik kijk weg en voel me bijna licht in mijn hoofd. Ik weet niet of ik opgewonden ben of me gewoon doodschaam.
Blud draait zich om en loopt voorop. „Grapje,“ fluistert hij. Zijn hand klopt op de achterkant van mijn jurk, als hint dat ik zijn snelle tempo moet bijhouden. „Dus je kunt nu genezen, Colette?“
„Dat klopt. Ik heb het vak geleerd van mijn moeder,“ antwoord ik. „Hoe kan ik helpen?“
„Dat is waar. We zullen je hulp nodig hebben.“
Vreemde reactie... Dat hadden we al vastgesteld. Blud wil me niet in de ogen kijken.
„Ja, maar hoe kan ik helpen?“
„We hebben een vrouw nodig om het middelpunt van onze Beast-cirkel te zijn.“
Blud blijft de vraag ontwijken.
„De laatste mens die zich vrijwillig aanmeldde, had zulke grote tieten dat het ervoor zorgde dat Atlaz, Falon, Dime, Ethron en ik begonnen te vechten. We vielen van een klif af terwijl we haar achtervolgden. We bleven maar kijken naar hoe haar prachtige tieten stuiterden en raakten afgeleid.“ Hij zucht en gromt. „Verdomde idioten. Ik greep me vast aan een rots, maar zij vielen allemaal en braken hun benen.“
Ehm, wat the fuck?
En waarom staar ik nu naar mijn eigen kleine tieten met een frons, en voel ik me onzeker? Dat zou het laatste moeten zijn waar ik aan denk.
„Wat bedoel je met dat ik het middelpunt van jullie c-cirkel moet zijn?“ stotter ik terwijl ik aan de rituelen denk.
Blud geeft me geen antwoord. Hij fronst terwijl hij ons door het lege Fae-hof leidt. Het is nog erg vroeg. We lopen over een grote brug met uitzicht op zwevende rotsen en hun kletterende watervallen.
De zon schittert aan de horizon en laat alles glinsteren door de dauw die elk oppervlak bedekt. Het is een rustige ochtend in de Vulture Lands. Ik heb zo'n vermoeden dat het er 's nachts niet zo vredig is.
Terwijl ik om me heen kijk, zie ik Fae heen en weer vliegen van hun huizen in de Myst naar de Vulture Fae Court op aarde. Ze wonen op de zwevende stukken land die hoog in de lucht verspreid liggen, buiten het bereik van alle wezens zonder vleugels. Behalve vogels, vandaar dat ze die waarschijnlijk opeten—uit jaloezie of zoiets.
„Ik ben hier om de andere Apex Beasts te genezen, toch?“ Ik besluit een andere vraag te stellen.
Blud draait zich naar me toe en grijnst. „Ja.“
Zijn antwoord maakt me een stukje gelukkiger. Mooi zo. Laten we daar maar beginnen.
