Botsen Book 2
Auteur
Denicea Christina
Lezers
26.8K
Hoofdstukken
5
In een wereld waar heksen en wolven in een fragiele vrede samenleven, wordt Lorena, een machtige heks, opgeroepen om een losgeslagen wolf op te sporen die ervan verdacht wordt vrouwen te ontvoeren. Naarmate ze dieper in de missie duikt, ontdekt ze duistere magie en eeuwenoude profetieën die haar aanwijzen als de sleutel tot het stoppen van een kwaadaardige kracht. Met de hulp van haar zus, een wolvenroedel en een onwillige bondgenoot moet Lorena zich een weg banen door verraderlijke allianties en haar eigen angsten overwinnen om de vermiste vrouwen te redden en een dreigende catastrofe te voorkomen.
Hoofdstuk 1.
Botsing Boek Twee:Verdeeld
Dit is het verhaal dat voorafgaat aan Collide. Het vertelt hoe Katelynn's moeder en vader elkaar ontmoetten, verliefd werden en uiteindelijk uit elkaar groeiden.
Een heks en een wolf kruisen elkaars pad. Ze staat hem bij in zijn zoektocht naar zijn kwaadaardige broer en helpt de vrouwen te redden die door zijn broer worden gekweld. Hoewel ze denken dat een toekomst samen onmogelijk is, wil hij er alles aan doen om het toch te laten slagen.
Lorena
Ik ga niet graag naar wolvengebied, maar als heks moet ik helpen de vrede tussen ons te bewaren. We doen dingen voor elkaar, zo simpel is het.
De wolven maken me niet bang. Ze maken me gewoon ongemakkelijk met hoe ze staren en snuffelen als honden. Eigenlijk lijken ze wel een beetje op honden.
Ik probeer verveeld te kijken als de man met lang wit haar bij de poort me binnenlaat. Ik loop met opgeheven hoofd over hun grote terrein.
Ik parkeer mijn auto aan het begin en loop de rest van de weg. Het is mooi hier. Er spelen altijd kinderen voor de kleine huisjes.
Bomen blokkeren het zicht van buitenaf. Het is net alsof ze hun eigen kleine wereld hebben, afgezonderd van de rest. Jammer dat het wilde honden zijn.
Een man die ik ken, Alan, komt naar me toe. Hij werkt voor hun leider, de Alpha. De Alpha zelf ziet me meestal niet, wat mij prima uitkomt.
Ook al is de Alpha, Jackson, mijn zwager. Ja, mijn zus Victoria de heks is getrouwd met een wolf. Ik vind het belachelijk. Heksen trouwen niet zoals wolven dat doen.
Maar mijn zus zegt dat ze voorbestemd is voor deze man. Ik was bij hun bruiloft. Ze beet in zijn nek - smerig - en haar magie veranderde in iets anders. Was het puur toeval?
Ik weet het niet, maar ik zou nooit een man bijten of bij een wolf blijven. Ze zijn erg beschermend en jaloers. En ze ruiken naar natte honden. Net als de man voor me.
Hij glimlacht naar me, maar ik glimlach niet terug. Hij is knap, dat moet ik toegeven. Maar hij is de moeite niet waard.
"Mijn dame, welkom terug." Ik grom bij zijn woorden. Hij is sowieso te oud voor me. Hij is 23 en ik ben 17, bijna 18 over twee maanden.
Ik probeer hem te blijven negeren. Hij buigt voor me, en ik lach onbedoeld. Heb ik al gezegd dat hij ook belachelijk is voor zo'n serieuze man?
"Ah, ze kan dus toch lachen. Wat fijn om te zien." Ik stop snel met glimlachen en loop langs hem heen.
"Goedemorgen, hulpje van de Alpha. Wat had mijn geweldige zwager vandaag nodig? En waar is mijn zus?" Hij maakt een laag grommend geluid. Ik denk omdat ik hem een hulpje noemde.
Ik heb hem wel eens gezien als ik bezig ben met iemand voor hen op te sporen of hun grenzen te controleren. Zijn Alpha laat hem al het zware werk doen, en hij krijgt er zelden dank voor.
Niet dat ik Alan in de gaten houd, helemaal niet. Hij schudt zijn hoofd, en zijn bruine krullen bewegen mee.
"Wij noemen dat teamwork. Hebben jullie geen teamwork in je heksengroep?"
Ik hoor aan zijn stem dat hij geïrriteerd is. Mooi zo. Hoe meer hij me niet mag, hoe makkelijker het voor mij is om uit zijn buurt te blijven. Niet dat dat moeilijk is ofzo, helemaal niet.
"Je kunt wat de heksengroep heeft niet vergelijken met wat deze wolvenroedel is. In onze groep zijn we allemaal gelijk. Niemand vertelt iedereen wat ze moeten doen. We zijn een familie.
"Maar jullie moeten buigen als jullie Alpha dat zegt. Gelukkig werkt dat trucje niet bij mijn zus."
Ik glimlach. Er is één voordeel aan het feit dat mijn zus geen wolf is. Jackson kan haar niet laten buigen, want heksen reageren niet op Alpha-kracht. Wij gehoorzamen alleen de natuur.
"We hebben je nodig om iemand te vinden." Zijn antwoord is kort, maar helaas klinkt hij niet meer geïrriteerd.
We praten niet terwijl we door het gebied naar het roedelhuis lopen. Daar zijn de meeste vergaderruimtes. Het is ook waar mijn zus woont met haar man totdat hun huis klaar is.
Ja, ze bouwen een nieuw huis. Victoria houdt van haar ruimte.
"Geweldig. Ik wil eerst mijn zus zien, voordat ik weer al jullie vuile werk doe." Sneller dan ik kan denken, staat Alan voor me. Ik bots bijna tegen hem aan.
"Dit is niet zomaar vuil werk. Dit is geen spelletje, of een grap. Dit gaat over leven en dood. Dit gaat over het beschermen van onze roedel en andere roedels daarbuiten. En zelfs kleine heksjes zoals jij."
Zijn handen zijn warm op mijn armen. Ze leiden zo af dat ik even niets zeg. Ik staar hem alleen maar aan, en ik ben vrij zeker dat mijn mond wijd open staat.
Als mijn hersenen eindelijk zijn woorden begrijpen, word ik woedend.
"Praat niet tegen mij over leven en dood. Je hebt geen idee wat ik weet. Want als je dat wel wist, zou je weten dat mijn ouders jong zijn gestorven.
"Je zou weten dat ze zijn vermoord door jouw wolfvrienden. Toch sta ik hier, en doe ik het werk waar jouw neus voor gemaakt is. Dus hou je houding voor je en raak me nooit meer aan."
Ik loop langs hem heen, maar hij haalt me snel in.
"Het spijt me. Ik wist het niet. Er is veel aan de hand, en ik ben gewoon gestrest. Ik had het niet op jou moeten afreageren. Bedankt voor alles wat je voor ons doet. Je weet wel, voor het geval niemand je ooit heeft bedankt."
Vanuit mijn ooghoek zie ik hem nerveus door zijn haar strijken. Zijn verontschuldiging verrast me. Ik dacht dat hij zichzelf zou verdedigen of me weg zou laten rennen.
Maar hij blijft stil, en zijn woorden hangen in de lucht. Als we bij het huis aankomen, sla ik rechtsaf in plaats van links. Ik hoor hem zuchten, maar ik moet mijn zus zien.
We waren ooit heel close, maar ik heb haar niet veel gezien sinds ze haar man vond. Alan loopt langzamer om achter me te blijven. Ik stop midden in een lange gang.
"Het is niet jouw schuld." Mijn stem is heel zacht, maar ik weet dat hij me kan horen.
Voordat hij iets terug kan zeggen, open ik de deur naar het kantoor van mijn zus. Ik glimlach breed als ik haar achter het bureau zie zitten. Hoe zeer ik wolven ook verafschuw, ik moet toegeven dat mijn zus er nog nooit zo gelukkig heeft uitgezien.
Ze was altijd wel oké, maar nooit echt gelukkig. Toen onze ouders stierven, heeft ze me praktisch opgevoed. Sindsdien waren we heel close.
Soms verwacht ik nog steeds dat ze mijn kamer binnensluipt om te roddelen over de andere heksen in onze groep. Het huis dat ooit te klein was voor ons zusterlijke geruzie, is nu veel te groot.
Victoria glimlacht terug en staat op om me een dikke knuffel te geven.
"Vertel eens. Hoe gaat het met je wolfjongen?"
Achter me gromt Alan, waarschijnlijk omdat het onrespectvol is om een Alpha wolfjongen te noemen. Ik rol met mijn ogen. Mijn zus lacht om mijn bijnaam.
"Hij is perfect." Ze zucht diep en staart in de verte. Inmiddels weet ik dat ze hem een bericht stuurt via haar gedachten.
Iets wat heksen niet kunnen, maar wat heel handig zou zijn. Ik zou nu tegen mijn zus schreeuwen in haar hoofd. Maar toen mijn zus met Jackson trouwde, kon ze ineens gedachten naar hem sturen. Het is gewoon toeval, oké?
"Dus wat wil hij dat ik doe? En waarom laat hij jou het niet doen? Het heeft geen zin om een heks als vrouw te hebben als je haar niet gaat gebruiken."
Victoria gaat weer in haar bureaustoel zitten, en ik neem plaats in de grote stoel voor haar bureau, waardoor Alan ongemakkelijk bij de deur blijft staan.
"Je weet dat jij veel beter bent in het beheersen van je magie dan ik. Bovendien heb ik nu andere taken. Ik ben de vrouw van een roedelleider die nog steeds een beetje achterdochtig is over mij, dus ik organiseer een feest."
Victoria houdt van feesten organiseren. Zelfs toen ze nog bij de heksengroep was, organiseerde ze elke viering die we hadden. De meeste ceremonies werden ook door haar geregeld. Mijn zus was nooit iemand om stil te zitten.
"In dat geval kan ik maar beter aan het werk gaan. We willen wolfjongen niet te lang laten wachten." Ik knipoog naar Victoria. Ze schudt haar hoofd, glimlachend om mijn opmerking.
"Ik hou van je. En mijn aanbod staat nog steeds. Je hoeft niet alleen in dat huis te wonen. Het roedelhuis heeft genoeg ruimte voor jou."
Ik geef haar een snelle kus en een "Ik hou ook van jou" voordat ik bijna de kamer uit ren. Elke keer als ik langskom, vraagt ze me om bij haar in te trekken. Maar ik hoor hier niet thuis.
Ik zie hoe de wolven naar me kijken elke keer dat ik hier kom. Nee, dank je. Ik ben prima waar ik ben. Ook al is het soms eenzaam.
Alan leidt me terug door het huis en de eindeloze gangen naar een kantoor helemaal achterin. Als ik het kantoor binnenloop, kan ik niet anders dan ronddraaien.
Op elke muur hangen foto's en artikelen van de mensen vastgeprikt. Kleine draadjes verbinden sommige artikelen en foto's met elkaar. Ik draai me om naar Alan met open mond.
"Wat is dit?"
Alan loopt naar het bureau in het midden van de kamer. Hij pakt de rommel daar op en gooit het in een hoek. Hij antwoordt lange tijd niet op mijn vraag.
Ik loop door de kamer. Op de meeste foto's staat dezelfde man met blond haar en donkerbruine ogen.
Er is iets kwaadaardigs aan hem. De blik in zijn ogen is koud en gemeen. Ik kan het gevoel niet van me afschudden dat ik hem eerder heb gezien. De artikelen gaan over vermiste mensen, vooral vrouwen.
Sommige zijn uit dezelfde staten, maar de meeste zijn verschillend. Bij een paar artikelen staan foto's van de vrouwen.
Eén ding dat meteen opvalt, is dat ze allemaal lang donker haar hebben en midden twintig lijken te zijn.
"Die man is mijn broer. En ik heb je hulp nodig om hem te vinden."
Nu valt alles op zijn plaats. Behalve de haarkleur, lijkt deze man bijna precies op Alan.
Maar Alan's ogen lijken warm en diep, terwijl de ogen van zijn broer het soort ogen zijn dat je tot in je ziel koud laat voelen.
Alan staart naar zijn handen, die in zijn schoot liggen. Ik doe alsof ik de artikelen lees, maar ik kijk eigenlijk vanuit mijn ooghoek naar hem.
Ik heb zoveel vragen. Is zijn broer verantwoordelijk voor al die vermiste vrouwen? Wist hij hiervan? Wat zal er gebeuren als ze hem vinden? Leven die vrouwen nog?
Maar ik stel mijn vragen niet en geef Alan de tijd om zichzelf te herpakken. Als dit mijn zus was, zou het een zeer rommelige situatie zijn.
"Vraag het me." Zijn stem klinkt emotieloos.
Maar ik weet wel beter. Ik voel de spanning door de kamer heen. Ik zie de spieren in zijn nek gespannen staan. En hoewel ik nieuwsgierig ben naar wat er aan de hand is, is het niet mijn taak om dat te weten.
Het is niet mijn taak om hem te ondervragen. Het is alleen mijn taak om te helpen.
"Wat moet ik doen?"
Alan's hoofd schiet verrast omhoog. Zijn wenkbrauwen raken bijna zijn haarlijn, maar slechts voor een fractie van een seconde, en dan verandert zijn gezicht weer in zijn gebruikelijke serieuze uitdrukking.
"We moeten hem vinden. Liever vroeger dan later. Hij is... Hij is gevaarlijk. Hij is een zwerver."
Nu weet ik niet veel over zwervers, maar wat ik wel weet is dat ze geen roedel hebben. Wat een heel slechte zaak is voor wolven. Ze zijn gemaakt om in roedels te leven. In hun eentje worden ze gek.
Ik kijk terug naar de foto's van de vrouwen aan de muren. Ze zien eruit als onschuldige mensen. Ik knik en zet mijn tas op tafel. In de tas zitten vooral kruiden en andere natuurlijke dingen.
Ik heb ze niet nodig, maar ik ben krachtiger met ze.
"Heb je iets van hem nodig? Ik heb een oude beer waar hij als kind mee sliep." Alan's stem zit vol emotie. Mijn hart doet pijn voor hem.
"Jullie zijn verbonden door bloed. Ik heb alleen jou nodig om hem te vinden."
Zijn ogen worden weer hard. Iets diep vanbinnen wil naar hem toe gaan en hem een knuffel geven. Maar in plaats daarvan steek ik mijn hand uit zodat hij hem kan pakken.
Als hij dat doet, sluit ik mijn ogen. Ik concentreer me op de magie in mij, op de natuurlijke dingen op tafel, en op de foto van zijn broer die ik heb gezien. Beelden flitsen voor mijn ogen.
Ze zijn te snel om te zien wat er gebeurt, maar er is geen twijfel mogelijk over de kreten die in mijn hoofd weerklinken. Hoge vrouwelijke gillen die tot in mijn botten doordringen.
Mijn hart begint sneller te kloppen terwijl ik probeer mijn hand terug te trekken van Alan. Maar ik kan niet. De magie trekt me diep naar binnen. Dan stoppen de beelden.
Achter mijn oogleden vormt zich een duidelijk beeld. Het is Alan's broer die over een vrouw met lang donker haar staat gebogen.
Ze ligt op de grond op haar handen en knieën, bloed druppelt van haar hoofd op de vloer. Haar smekende ogen kijken naar Alan's broer.
Ik heb genoeg gezien. Ik trek mijn hand zonder problemen terug. Mijn lichaam trilt, en pas dan voel ik de tranen over mijn eigen gezicht lopen. Alan is in een flits naast me.
Zijn sterke armen vangen me op net als mijn benen het onder me begeven. Nog nooit heb ik zo'n sterke connectie gevoeld. Die vrouw was verward en in pijn.
Bang voor haar leven op een manier die ik nooit heb hoeven meemaken. Mijn ogen vinden een van de artikelen aan de muur.
Margaret Penton, zesentwintig jaar oud. Ontvoerd in het openbaar.
"Wat zag je?" Een rilling gaat door me heen. "Waar is hij?"
Ik kan niet spreken. Het enige wat ik kan doen is staren naar die foto. Een vrouw met donker krullend haar en een glimlach die door haar blauwe ogen straalt. Ze is prachtig.
Hoe is ze daar terechtgekomen? Wat wil hij van haar? Waarom? Ik besef dat dit precies de vragen zijn die Margaret zichzelf stelt.
Waar gaat het zo vreselijk mis in iemands leven dat je in de handen van een kwaadaardig man belandt? Wat moet iemand doormaken om zo duister en kwaadaardig te worden? Waarom? Waarom gebeurt dit?
Waarom beschermen de goden hen niet? Warme handen trekken aan mijn gezicht. Zachtjes wordt mijn hoofd naar Alan gedraaid. Zijn ogen zijn vol bezorgdheid.
"Wat zag je?" Zijn stem is een fluistering, en hij is zo dichtbij.
Hij ruikt naar kerstkoekjes en iets anders. Iets wat ik niet helemaal kan plaatsen. Zeker geen natte hond in ieder geval.
Mijn hart begint sneller te kloppen als mijn ogen naar zijn mond zakken. Het kost hem slechts een grom om me weer bij zinnen te brengen.
Ik trek me zo snel terug dat ik bijna struikel over een stapel boeken die uit het niets lijkt te zijn verschenen.
"Hij heeft haar." Ik wijs naar de foto van Margaret. "Ik maakte geen contact met hem. Op de een of andere manier kon ik dat niet, maar ik ben verbonden met haar. Ik kan haar vinden."
Alan loopt naar het artikel en haalt het van de muur.
"Ik moet weten waar ze is. Ik heb een locatie nodig." Ik schud mijn hoofd terwijl ik heen en weer begin te lopen. De kaart op tafel is helemaal schoon.
Dat is nog nooit eerder gebeurd. Normaal gesproken brandt er een klein gaatje dat de locatie markeert van degenen die ik probeer te vinden.
Het is nooit helemaal nauwkeurig, maar altijd in de buurt. Er is echter iets dat in mijn borst trekt. De trekkracht gaat naar buiten, en ik voel dat het met haar verbonden is.
"Ik moet met je mee." Het artikel verkreukelt in zijn hand als hij hem tot een vuist balt.
"Nee." Een simpel woord maar met zoveel emotie erachter. Ik stop met lopen en kijk naar hem.
Zijn woede verbergt de angst niet die ik van hem voel komen. Is hij bang voor zijn eigen broer? Of is hij bang dat ik gewond raak? Die laatste gedachte stoort me.
"Ja. Zonder mij zul je haar niet vinden. En zonder haar zul je hem niet vinden. Ik deed wat ik altijd doe, en de spreuk werkte wel. Maar hij moet verborgen zijn door een andere heks.
"Je had geluk dat ik contact maakte met het meisje. Je hebt me nodig. Zonder mij zul je hem niet vinden."
Zijn hand gaat omhoog, en hij strijkt weer door zijn haar. Hij lijkt dat vaak te doen als hij gefrustreerd is. Zijn bruine krullen springen meteen terug op hun plek alsof zijn hand er nooit is geweest.
Ik kruis mijn armen en staar hem aan.
"Je hebt geen idee hoe gevaarlijk hij is. Je hebt geen goede training gehad, en ik zou een team mee moeten nemen alleen om jou te beschermen. Het zou veel levens op het spel zetten voor niets.
Het kan me niet schelen hoe je het doet, maar vind hem. Breek de verbergingsspreuk of wat het ook is en geef me zijn locatie."
Mijn hand schiet omhoog en een windvlaag laat Alan door de kamer vliegen tegen de muur. Zijn lichaam stuitert eraf, en hij landt plat op zijn gezicht op de vloer.
Ik voel me slechts een seconde schuldig, voordat de woede weer opkomt.
"Luister eens goed! Ik ben niet zwak of ongetraind. Ik hoef alleen maar mijn hand op te heffen of eraan te denken je in brand te steken en je kont staat in lichterlaaie. Alleen omdat we in vrede leven betekent niet dat ik zwak ben.
"Je hebt geen team nodig om mij te beschermen. En je moet zeker geen grote mond tegen me opzetten omdat ik je help!
"En je kunt maar beter niet vergeten dat ik je in feite help zonder enige reden."
Alan's trots lijkt een beetje gekrenkt als hij snel van de vloer opspringt. Hij heeft een snee op zijn voorhoofd die al begint te genezen. Ik houd voet bij stuk als ik zie dat zijn lichaam trilt van woede.
Goed, laat hem maar boos zijn. Niemand respecteert mij niet en zeker geen verdomde wolf. Uiteindelijk zie ik hem toegeven. Zijn spieren ontspannen, en de woede verdwijnt uit zijn ogen.
Wolven en hun woedeaanvallen. Ik kan niet geloven dat mijn zus er daadwerkelijk een getrouwd heeft. Alan's schouders zakken in overgave.
"Ik weet dat je niet zwak bent. Maar hij is mijn broer. Hij is mijn verantwoordelijkheid, en zoveel mensen zijn al gewond geraakt omdat ik gefaald heb. Ik kan niet..."
Hij zucht diep en strijkt nog een keer door zijn haar.
"Je bent nooit verantwoordelijk voor de keuzes van iemand anders. Je bent alleen verantwoordelijk voor jezelf en hoe je reageert op de keuzes die zij hebben gemaakt. Jij bent je broer niet.
"Er kleeft geen bloed aan jouw handen. Laat me je helpen. Die vrouw is heel bang. Ik kan haar pijn diep vanbinnen voelen. En we kunnen zo blijven ruziën, maar uiteindelijk zul je moeten toegeven.
"Ik heb liever dat dat gebeurt voordat het te laat is om haar te redden. Ze is alleen en bang. Ze heeft ons nodig."
Ik beef bij het besef dat ik wel degelijk een reden heb om hier te zijn. De goden willen dat ik hier ben; ze willen dat ik deze vrouw help. Ze willen dat ik deze man vind. Ik voel het tot in mijn botten.
Ik moet dit doen. Ook al betekent dat dat ik tijd moet doorbrengen met deze gekke wolfman.
"Ik moet het eerst aan mijn Alpha vertellen. Je zus zal hier niet blij mee zijn."
Ik kijk naar zijn gezicht voor tekenen dat hij liegt om zonder mij weg te komen. Maar hij lijkt eerlijk. Er zit begrip achter die ogen. Het is de eerste keer dat ik naar hem kijk en hem echt zie.
Want achter die ogen zit een waarheid die ik in de mijne zie elke keer dat ik in de spiegel kijk - verdriet. De nooit eindigende pijn van het verliezen van iemand die dichtbij je staat.
Ik negeer het, wetend dat het geen zin heeft om erover te praten. Het is iets dat nooit helemaal weggaat, wat mensen ook zeggen.
